บทที่ 1

# สนามต่อสู้เถื่อน ของตระกูลซาโต้

เสียงของผู้คนดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ร่างสูงของ เรย์ เจ้าของสนาม ยืนสูบบุหรี่มองภาพเบื้องหน้าด้วยท่าทางเรียบนิ่ง ด้านหลังของเขามีลูกน้องร่างสูงใหญ่ใส่ชุดดำสนิทยืนอยู่ภายในห้องราวสี่คนได้ ทั่วทั้งบริเวณด้านล่าง ต่างเต็มไปด้วยลูกน้องของเขา

วันนี้สนามของเรย์กำลังเปิดฤดูการใหม่ของปี ทำให้วันนี้คนแน่นเต็มทุกที่นั่ง เรย์กวาดสายตามองไปด้านล่างของโซนผู้ชมธรรมดา และมองไปทางด้านบนที่มีห้องรับรองไว้รองรับลูกค้าระดับ VVIP ของเขา วันนี้ทุกห้องเต็มไปด้วยเหล่าบรรดาลูกเศรษฐีที่อยากใช้เงินเล่นการพนันโดยมีชีวิตของคนเป็นของเดิมพัน

“ทุกอย่างพร้อมแล้วครับนาย” เสียงของซัน ลูกน้องมือขวาของเรย์พูดขึ้น เรย์ยกบุหรี่ขึ้นมาสูบอัดมันเข้าไปในปอดอีกครั้ง เขาหมุนตัวหันหลังกลับมาจี้บุหรี่ลงถาด และเตรียมตัวเดินลงไปที่ด้านล่าง

เรย์เดินออกไปด้วยท่าทางสุขุมและเรียบเฉย ด้านหลังของเขามีลูกน้องเดินตามไม่ห่าง ร่างสูงของเรย์เดินลงมาทางฝั่งของเจ้าของสนามเท่านั้นที่จะใช้งานได้

ทันทีที่ทุกคนเห็นเรย์ เสียงกรีดกราดและเสียงเชียร์ดังสนั่นมากขึ้นกว่าเดิม เรย์ยกมือทักทาย ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรไปมากกว่านั้น ลูกน้องของเขาเคลียร์ความเรียบร้อยของพื้นที่ให้เรย์เดินขึ้นมาบนเวทีได้อย่างสะดวก

เรย์มายืนอยู่ตรงกลางเวทีต่อสู้ เขาหยิบไมโครโฟนขึ้นมาควงเล่น และเคาะไปสองสามที ทุกคนทั้งสนามเงียบนิ่งรอฟัง เรย์พูดขึ้นเป็นภาษาอังกฤษ เพราะลูกค้าของเขาส่วนใหญ่เป็นต่างชาติเกือบทั้งหมด

“สวัสดีครับ ผมเรย์” เพียงแค่ประโยคสั้น ๆ ของเขา เสียงกรี๊ดก็ดังสนั่นอีกครั้ง เรย์ยกยิ้มและยกมือขึ้นให้ทุกคนเงียบ เสียงทุ้มพูดต่อ

“วันนี้ผมโคตรดีใจเลย...” ร่างสูงหันหลังและชี้ไปตรงทางออกของฝ่ายต่อสู้ฝั่งตรงข้าม เสียงเข้มพูดขึ้นอีกครั้ง “…ที่วันนี้ เพื่อนเก่า ของผม อุตส่าห์ให้เกียรติกลับมาใช้บริการสนามเล็ก ๆ ของผม ผมเลยเตรียมของไว้ให้เพื่อนรักเป็นพิเศษ หวังว่ามึงจะชอบนะเพื่อน”

เรย์พูดทักทายต่ออีกนิดหน่อย จากนั้นเขาก็ลงเวทีมา ร่างสูงกลับเข้ามาภายในห้องรับรองของตัวเอง เรย์หันกลับไปถามลูกน้องอีกครั้ง

“ที่กูสั่ง เรียบร้อยดีใช่ไหม?”

“ครับ ของเดิมพันที่นายให้เตรียม พร้อมแล้วครับ”

“ดี”

ซันถอนหายใจออกมาเบา ๆ และพูดกับเจ้านายตัวเองต่อ “ทำแบบนี้มันจะดีหรอครับ?”

เรย์คิ้วกระตุกเล็กน้อย คนตัวสูงเอียงคอมาด้านข้างและพูดถามลูกน้องไป

“อะไรที่ทำให้มึงคิดว่า สิ่งที่กูมันไม่ดี?”

“เปล่าครับ ผมแค่คิดว่า ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย เธอน่าสงสารนะครับ”

“แล้ว?” เรย์ส่ายหน้าและหันไปมองด้านล่างต่อ “ใครจะเป็นจะตาย ก็เรื่องของมัน พี่เธอทำอะไรไว้ เป็นน้องสาวก็ควรร่วมกันรับผิดชอบ กูพูดผิดตรงไหน?”

ซันยืนนิ่งไม่กล้าพูดอะไรต่อ เขารู้ดีว่าเจ้านายของเขาถ้าคิดจะทำอะไร ไม่มีใครห้ามอะไรได้ทั้งนั้น และเรย์เองที่ต่อสู้เก่งกว่าบอดี้การ์ดทุกคน ซันคงไม่กล้าเอาตัวเองเขาไปเสี่ยง

ผ่านไปสักพัก

การต่อสู้กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ด้านล่างอยู่ในช่วงเปิดดูของเดิมพัน เรย์ยกยิ้มและยกแก้วเหล้าในมือมากระดกดื่มด้วยท่าทางสบายใจ เขานั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ และมองไปที่อดีตเพื่อนรักของเขาอย่าง มาวิน ไม่วางตา

“เห็นหน้ามันแล้วกูอยากลองปืนใหม่ฉิบหาย” เสียงทุ้มพูดออกไปอีกครั้ง

เสียงกรี๊ดของคนด้านล่างดังสนั่นกว่าเดิม เรย์มองทางนักสู้ของตัวเองอย่าง วายุ ที่เป็นเด็กในสังกัดคนสนิทของเขา วายุคือนักต่อสู้ที่เก่งอันดับต้น ๆ ที่เรย์มีในตอนนี้

“ไอ้วายุร่างกายวันนี้มันพร้อมแค่ไหน?”

“พร้อมทุกอย่างครับ เราให้หมอตรวจเรียบร้อย”

“ดี อย่าให้พลาดเหมือนครั้งก่อน”

“ครับนาย”

เรย์หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ เขาพ่นควันสีขาวลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง ภาพด้านล่าง ตอนนี้กำลังเปิดของเดิมพันจากฝั่งของมาวินที่เขาเอาเงินสดจำนวนหลายล้านมาวางเป็นของเดิมพัน เรย์ส่ายหน้าที่ของเดิมพันมันน่าเบื่อและไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้น

เสียงประกาศของพิธีกรเริ่มพูดถึงของเดิมพันที่ฝั่งเรย์ให้ลูกน้องเตรียมมา ร่างสูงจ้องมองนิ่ง ๆ และรอดูอาการของมาวิน ว่าเขาจะแสดงอาการออกมายังไงเมื่อประตูเปิดออก

พิธีกรประกาศขึ้น ประตูเก็บของเดิมพันค่อย ๆ เปิดช้า ๆ เรย์ยกยิ้มขึ้นมา

ทว่า....

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขามันค่อย ๆ หายไป เมื่อภาพของหญิงสาวในห้องตรงนั้น มันคือคนที่เขาคุ้นหน้าและไม่มีวันลืม

‘ผู้หญิงที่เป็นรักแรก รักเดียว เธอเป็นทั้งจูบแรกและคนแรกที่เขามีอะไรด้วย’

ร่างสูงนิ่งค้างและมองไปตรงนั้น ดวงตาคมสั่นไหวครู่หนึ่ง ไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกราว

เรย์ลุกขึ้นยืนและเดินไปหน้ากระจกห้องบานใหญ่ เขายืนมองผู้หญิงคนนั้นไม่ละไปไหน เธอมีอาการหวาดกลัวและวิตกกังวลออกมาชัดเจน ร่างสูงเอียงคอเล็กน้อยและจ้องมองด้วยท่าทางเฉยชา

“ไอ้มาวินมันอึ้งไปเลยนะครับนาย” ซันพูดขึ้นและมองไปด้านล่าง

“เธอ...”

“...เธอหน้าตาน่ารักใช้ได้เลยนะครับ ผมก็ไม่เคยเจอ ไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้”

ใบหน้าหล่อยังคงเรียบนิ่ง ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังรู้สึกอะไร แต่ไม่นานรอยยิ้มเย็นก็ปรากฏบนใบหน้าหล่อช้า ๆ เสียงทุ้มพูดขึ้น

“ของเดิมพันชิ้นนั้น กูอยากได้”

“ครับ?”

เรย์หันมาทางซันและพูดออกมาอีกครั้ง “ยัยเด็กนั่น ต้องเป็นของกู”

ภายในห้องเก็บของเดิมพัน

ร่างเล็กของ ฌาเมล กำลังนั่งตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง เพราะตื่นขึ้นมาก็เข้ามาอยู่ในห้องนี้แล้ว แถมเมื่อกี้มันคืออะไร ทำไมพี่ชายของเธอขึ้นไปอยู่บนเวทีนั้น และคนเยอะแยะขนาดนี้พวกเขามาทำอะไรกัน ฌาเมลมีคำถามในหัวเต็มไปหมด แต่เธอไม่รู้ว่าตอนนี้จะถามใครออกไปได้บ้าง

แกรก~ เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินเข้ามาใกล้ ฌาเมลก้มหน้าไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไป มือเล็กกำชายกระโปรงตัวเองแน่น ดวงตากลมแดงก่ำจากการร้องไห้ไปหลายชั่วโมงที่ผ่านมา

ฌาเมลเห็นปลายรองเท้าของใครบางคนมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ฌาเมลกัดปากตัวเองแน่น เธอตัดสินใจค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นไปมองช้า ๆ

ทว่า... ทุกอย่างมันหนักอึ้งมากกว่าเดิม เมื่อคนตรงหน้าคือคนที่เธอพยายามหนีเขามาตลอดหกปีที่ผ่านมา

“ไง? ไม่เจอกันนานเลยนะคนสวย ไม่ทักทายผัวเก่าหน่อยหรอ?”