บทที่ 2

ความเงียบเป็นสิ่งเดียวที่ฌาเมลมอบให้กับเรย์ ร่างเล็กก้มหน้าลงอีกครั้ง มือเล็กกำกระโปรงตัวเองแน่นกว่าเดิม เหงื่อเริ่มไหลตามกรอบหน้าสวย ร่างสูงโน้มต่ำลงมาให้ใบหน้าของเขาอยู่ในระดับเดียวกับคนที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้

ฌาเมลได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ บนตัวเขา เธอเริ่มตัวสั่นอีกครั้ง เรย์ขยับหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนกระแทกอยู่ตรงหน้าผากของเธอ ร่างเล็กขยับตัวถอยออกห่างจนเก้าอี้มันกำลังจะหงายไปด้านหลัง

ร่างสูงใช้เท้าตัวเองเหยียบตรงด้านล่างของเก้าอี้ ทำให้มันดีดกลับมาที่เดิม ฌาเมลตกใจเล็กน้อย จนเธอเอื้อมไปคว้าคอเสื้อของคนตรงหน้าไว้เป็นหลักยึด เก้าอี้เด้งตัวกลับมาที่เดิม เรย์ไม่ได้ขยับตัวถอยห่าง เขายังยืนอยู่ท่าเดิม ฌาเมลดึงตัวเองกลับไปได้

ทว่า...สิ่งนั่นมันทำให้ใบหน้าของทั้งสองคนแนบชิดกัน ร่างเล็กหลับตาแน่น เพราะสัมผัสได้ถึงลมหายใจและกลิ่นบุหรี่ผสมกับกลิ่นเหล้าจาง ๆ ของเขาที่กำลังเป่ารดอยู่ตรงจมูกตัวเอง

ฌาเมลกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ดวงตากลมค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ สองสายตาสบกันท่ามกลางความเงียบ ร่างเล็กที่เพิ่งรู้ตัวรีบคลายมือที่กำเสื้อเขาเอาไว้อยู่ออก และกำลังจะขยับตัวมาทางด้านหลัง

“อื้อ~”

ต้นคอเล็กถูกจับล็อกและดึงไปด้านหน้า ริมฝีปากหยักประกบจูบลงมาที่ริมฝีปากอิ่ม ฌาเมลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ฝ่ามือเล็กยกขึ้นมาดันที่หน้าอกแกร่งให้ออกห่าง เรย์ดูดดึงริมฝีปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ เขากำลังห้ามตัวเองไม่อยู่ ความรู้สึกเก่า ๆ มันกำลังกลับเข้ามา และเหมือนว่าตอนนี้มันจะมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“อื้อ~ ปะ ปล่อย”

เมื่อมีช่องว่างให้หายใจ ฌาเมลรีบพูดประท้วงออกไป เธอยังพยายามดันเขาออก เรย์ดึงให้เธอลุกขึ้นมายืน ฝ่ามือหนาโอบเอวบางและดึงเข้ามาแนบตัวเองเอาไว้ ฌาเมลตอนนี้กำลังหายใจไม่ออกและรู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งปาก

ลิ้นร้อนควานเข้ามาเกี่ยวพันกับลิ้นที่พยายามหนีเขาทุกทาง ร่างเล็กยอมหยุดดิ้น ฝ่ามือเล็กกำเสื้อของเขาไว้แน่นกว่าเดิม เธอปล่อยให้เขาจูบตัวเองอยู่อย่างนั้น น้ำสีใสค่อย ๆ ไหลออกมาเปียกชื้นที่ใบหน้าหวาน เสียงสะอื้นหลุดออกมาจากร่างเล็กตรงหน้า และนั่นทำให้มันเรียกสติของเรย์ให้กลับมา

ร่างสูงผละจูบออก ดวงตาคมมองสำรวจใบหน้าของร่างเล็กใกล้ ๆ ฌาเมลไม่ยอมลืมตาและร้องไห้อยู่อย่างนั้น

“หึ!”

เสียงทุ้มสบถออกมาในลำคอ เขาผลักไปที่อกของร่างเล็กให้ออกห่าง จนเธอเซไปด้านหลังและล้มลงไปนั่งกระแทกกับพื้น ฌาเมลลืมตาขึ้นมาและก้มหน้ามองพื้นอยู่อย่างนั้น

เรย์หยิบเก้าอี้มาจับวางตรงหน้าฌาเมล จากนั้นก็เดินมานั่งและมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนเสียงทุ้มจะพูดออกไป

“กลับมาทำไม?”

“…”

“ถาม ไม่ได้ยิน?”

“…”

“พูดดิวะ!!”

ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเขาตวาดใส่ ฌาเมลจัดกระโปรงตัวเองที่ถลกขึ้นมาสูงให้กลับเข้าที่เข้าทาง เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดออกไป

“มันเรื่องของเมล”

“หายหัวไปแล้ว จะกลับมาอีกทำไม?”

“เมลบอกว่า มันเรื่องของเมล!” ร่างเล็กเงยหน้ามองเขา ร่างสูงกดสายตาเรียบนิ่งส่งมาให้ กลายเป็นฌาเมลเองที่ไม่กล้าสบตาเขาต่อ เธอยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเองลวก ๆ และพยายามจะประคองตัวเองให้ลุกขึ้น

เรย์นั่งมองเธออยู่อย่างนั้น จนร่างเล็กลุกขึ้นมายืนได้ ฌาเมลมองมาทางเขาและพูดต่อ

“ที่นี้มันคือที่ไหน แล้วข้างนอกมันคืออะไรคะ?”

“…” เงียบสนิท เรย์ไม่คิดจะตอบอะไรเธอกลับไป

เสียงด้านนอกเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ฌาเมลมองออกไป แม้ว่ามันจะไม่เห็นอะไรเลยก็ตาม ตอนนี้เธอกำลังเป็นห่วงพี่ชายตัวเอง เพราะภาพสุดท้ายที่เห็นคือ ภาพของมาวินที่อยู่ในชุดอะไรสักอย่าง และมันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ

“อยากดูไหม?” เสียงทุ้มพูดถามออกไป ฌาเมลหันมามองหน้าเขา เรย์ยกยิ้มมุมปาก จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น และเดินไปมุมหนึ่งของห้อง ไฟในห้องดับสนิทลง มีเพียงแสงไฟสลัว ๆ ที่ลอดมาจากกระจกบานใหญ่ด้านหน้า แต่มันมัวจนมองไม่เห็นอะไรเลย

เรย์กดปุ่มปรับให้กระจกใสขึ้น กระจกตรงนี้ มองจากด้านนอกจะไม่เห็นด้านใน ภาพตรงหน้ามันทำให้ฌาเมลตื่นตกใจ เธอเบิกตากว้าง ขาเรียวก้าวไปด้านหน้าช้า ๆ ตอนนี้บนเวทีมีพี่ชายของเธอกำลังต่อสู้กับผู้ชายอีกคนหนึ่ง

ฌาเมลเอามือขึ้นมาปิดปากตัวเอง และพยายามกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา เพราะตอนนี้มาวินอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยดีมากนัก เลือดเขาไหลออกมาทั้งที่หัวและตามตัวเต็มไปหมด

“พี่วิน” เสียงสั่นเครือพูดออกไปแผ่วเบา

ร่างสูงของเรย์เดินมาหยุดที่ด้านหลังเธอ คนตัวสูงเดินมาใกล้ช้า ๆ ฝ่ามือหนาจับที่เอวบางและลากผ่านมาตรงหน้าท้องแบนราบ จากนั้นเขาก็โอบกอดเธอจากทางด้านหลังและดึงเข้ามาแนบตัว ฌาเมลไม่ได้สนใจในสิ่งที่เขาทำ เพราะกำลังเป็นห่วงพี่ชาย

เรย์โน้มหน้าเข้ามาใกล้ที่ซอกคอขาวและสูดดมมันห่าง ๆ ดวงตาคมช้อนมองร่างเล็กที่ยังช็อคกับภาพเบื้องหน้าไม่หาย มุมปากหยักยกยิ้มเย็นขึ้นมา เสียงทุ้มพูดขึ้นข้างหูเธอ

“เธออยากรู้ไหม? ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเป็นอะไร”

ฌาเมลได้สติกลับมา และรู้ตัวอีกทีตอนนี้เธอโดนเขาโอบไว้ทั้งร่าง ร่างเล็กหันมามองหน้าเขาและจะดีดตัวออกห่าง แต่ฌาเมลโดนเรย์ดึงกลับมาให้แนบชิดกว่าเดิม

“ฉันจะบอกให้ ไม่อยากรู้หรือไง?”

“ปะ ปล่อยเมล”

เรย์โอบรัดเธอเอาไว้แน่นจากทางด้านหลัง ฝ่ามือหน้าอีกข้างบีบที่คางเรียวของร่างเล็กให้หันกลับไปมองทางด้านหน้า ก่อนเขาจะพูดขึ้นอีกครั้ง

“ดูสิ พี่เธอกำลังสู้เพื่อเธอนะ น่ารักจะตาย”

“พี่อย่าทำอะไรพี่วินนะ เมลขอร้อง”

“ฉันทำอะไร? คนที่ยืนอยู่บนนั้น ขึ้นไปเองด้วยความสมัครใจทั้งนั้น ไปถามพี่เธอเองดีกว่า ว่ามันทำเรื่องเหี้ยอะไรไว้ เธอถึงตกมาอยู่ในสถานะของเดิมพันแบบนี้”

“ของเดิมพัน? พี่หมายถึงอะไร”

“อย่าโง่ไปหน่อยเลย” เรย์จับพลิกร่างเล็กให้หันหน้าเข้ามาหากันและโอบเธอเอาไว้แน่น “เธอกลับมาทั้งที ฉันอยากให้เธอดูอะไรสนุก ๆ สนใจไหม?”

“อะ อะไร?” เสียงหวานพูดติดขัด และพยายามดันเขาให้ออกห่างตลอดเวลา

รอยยิ้มเย็นของเรย์ปรากฏขึ้น ก้านนิ้วยาวยกขึ้นมาเกลี่ยที่แก้มเนียน แต่ฌาเมลหันหน้าหนี เสียงทุ้มพูดขึ้นอีกครั้ง

“ของเดิมพันชิ้นนี้ มันต้องกลายเป็นของฉัน”

ร่างเล็กหันหน้ากลับมาและมองเขาด้วยสายตารังเกียจ เสียงหวานพูดขึ้นมาบ้าง

“เมลไม่ใช่ของของใคร”

“เดี๋ยวก็รู้”

“อะ ออกไป อื้อ~”

เสียงหวานถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอทันทีที่อ้าปากพูด เรย์จับล็อกที่ต้นคอเล็กและดึงเธอเข้ามาจูบอย่างแรง ฝ่ามือหนาบีบเคล้นไปทั่วทั้งเอวบาง ร่างสูงดันร่างเล็กให้เดินถอยหลังไปกระแทกเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ฌาเมลทุบไปที่อกเขารัว ๆ เพราะตอนนี้มันทั้งหายใจไม่ออก และรู้สึกชาที่ริมฝีปากไปหมดแล้ว

เรย์ยอมผละจูบออก จากนั้นก็โน้มมาซุกไซ้และดูดดึงที่ซอกคอขาวจนมันเกิดรอยแดงจาง ๆ

“อึก~ อย่าทำแบบนั้น”

ร่างเล็กพยายามดันเขาออก แต่เธอสู้แรงเขาไม่ได้เลย ใบหน้าหล่อเลื่อนลงมาสูดดมบนเนินอกอวบ ฝ่ามือแกร่งจับชุดเดรสให้หย่นลงมา เรย์เกี่ยวสายเสื้อในและดึงมันลงไป ฌาเมลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

ดวงตาคมหลุบมองสองเต้าอวบอิ่มที่มันล้นทะลักออกมาจากเสื้อผ้าทั้งหมด ฌาเมลพยายามจะยกมือขึ้นมาปกปิดหน้าอกตัวเอง แต่ถูกเรย์กำข้อมือเธอเอาไว้แน่น ใบหน้าหล่อเลื่อนต่ำลงมาตวัดเลียที่ยอดอกสีหวานหลายครั้ง

“อ๊ะ~ ยะ หยุดนะ พี่เรย์!!”

ก๊อก ก๊อก~ เสียงประตูห้องถูกเคาะจากคนด้านนอก เรย์หยุดทุกอย่างลงและพ่นลมหายใจมากระแทกอยู่ตรงนั้น ฌาเมลใช้จังหวะนั้นผลักตัวเขาให้ออกห่างเต็มแรง เรย์ถอยหลังออกมาเล็กน้อย ฌาเมลรีบดึงเสื้อผ้าตัวเองขึ้นมาปกปิดร่างกายเอาไว้ เธอยกมือขึ้นมาโอบกอดตัวเองและยืนตัวสั่นอยู่อย่างนั้น

ร่างสูงกระตุกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกไป

“ในเมื่อเธอกล้ากลับมา ครั้งนี้ก็อย่าหวังว่า จะหายไปไหนได้อีกเลย” เรย์ขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อย แต่ฌาเมลถอยหลังหนีห่างเขาอัตโนมัติ เสียงเข้มหันมาพูดต่อ

“ฉันจะเตรียมกรงไว้เลี้ยงสัตว์อย่างเธอ ให้สมกับเวลาที่ผ่านมาเลยฌาเมล”

🏴 ช่วงพูดคุย 🏴

มาทรงนี้มันเท่เหลือเกินบักเรย์ เตรียมทิชชูให้พี่เขาหน่อย