ENTITITLED

Chapter 3

Alena’s POV

Matapos kong mapirmahan ang kontrata, hindi ko na napigilang mapangiti.

Three-month probationary.

₱14,000 ang buwanang sahod.

Libre ang pagkain.

Stay in.

Para sa iba, baka maliit lang ang halagang iyon.

Pero para sa akin?

Panalo na ito.

Hindi ko na kailangang gumastos sa pamasahe araw-araw. Hindi ko na rin kailangang mag-alala kung saan kukuha ng kakainin kinabukasan. Higit sa lahat, makakaalis na rin ako sa bahay ni Tiya Remy at sa walang katapusang panunumbat niya.

"Congratulations, Ms. Ortiz."

Ngumiti si Mr. Delos Santos habang inaayos ang mga dokumentong pinirmahan ko.

"Mamaya ay may tatawag na sa loob ng mansyon. May sasalubong sa iyo para sa briefing at work assignment."

"Maraming salamat po, Sir."

Tumango lamang siya bago inabot ang telepono sa kanyang mesa.

Ilang sandali pa ay bumukas ang malaking gate ng Valderama Escallon Mansion.

Sa unang pagkakataon...

Makakapasok na ako sa loob.

Habang naglalakad ako sa mahabang driveway, hindi ko maiwasang matawa sa sarili kong iniisip.

"Akala ko kapag katulong lang, bibigyan ka lang ng walis, mop, at feather duster, tapos bahala ka na."

"Ibang klase pala rito."

"May briefing pa."

"Parang empleyado sa malaking korporasyon."

Napailing na lang ako.

Mukhang hindi talaga ordinaryong pamilya ang mga Valderama Escallon.

Pagpasok ko pa lamang sa mismong entrada ng mansyon...

Napahinto ako.

Nanlaki ang mga mata ko.

"Ano ba ito..."

"Palasyo?"

Hindi ko alam kung saan ako unang titingin.

Napakataas ng kisame.

Napakalawak ng receiving hall.

May dalawang grand staircase na paikot na parang napapanood ko lang dati sa mga pelikula.

Kristal ang napakalaking chandelier na nakasabit sa gitna.

Makintab ang marmol na sahig na halos makita ko ang sarili kong repleksyon.

May mga paintings na mukhang milyon ang halaga.

May fountain pa sa loob ng bahay.

"Aba..."

"Pambihira..."

Hindi ko napigilang mapailing.

"Paano kaya gumawa ng pera ang mga amo ko?"

"May sarili ba silang planta ng pera?"

"O baka may machine silang nagpi-print ng pera?"

"May alam ba silang sikreto na hindi nila sinasabi sa ibang tao?"

"Bakit ganito kayaman?"

Napangiwi ako sa sarili kong mga tanong.

"Baka pati kubeta ng mga ito..."

"Ginto."

Napatawa ako nang mahina.

"Kapag binenta siguro ang isang banyo rito, makakabili na ako ng subdivision."

"Ano'ng nginingiti-ngiti mo diyan?"

Nagulat ako nang marinig ang boses sa likuran ko.

Agad akong umayos ng tayo.

"Ah... wala po."

Natawa lang ang isang matandang kasambahay.

Mukhang sanay na siyang makakita ng mga bagong empleyadong namamangha sa mansyon.

Lima kaming bagong kasambahay na sabay-sabay na pinapasok.

Pinaupo kami sa isang maliit na conference room.

Ilang minuto pa ay pumasok ang isang babaeng nasa halos sisenta anyos na.

Mahigpit ang bun ng buhok niya.

Nakakunot ang noo.

At mukhang kaya niyang patahimikin ang isang buong silid sa isang tingin pa lang.

"Ako si Isay."

"Pero dito..."

"Manang Isay ang tawag ninyo."

Tahimik kaming lahat.

Parang walang gustong sumubok sa pasensya niya.

Isa-isa niyang tinawag ang pangalan ng bawat isa at ibinigay ang kani-kanilang assignment.

"Ikaw..."

"Kitchen."

"Ikaw..."

"Laundry."

"Ikaw..."

"Garden."

Pagkatapos ay napatingin siya sa akin.

"Alena Ortiz."

"Opo."

"Ikaw ang maa-assign kay Boss MJ."

Napakurap ako.

"Ikaw ang personal na mag-aasikaso sa lahat ng pangangailangan niya."

"Mula sa paggising..."

"Hanggang sa pagtulog."

"Sisiguraduhin mong makukuntento siya."

Napasinghap ako.

"Ha?"

"Ano pong sabi ninyo?"

Biglang nagtawanan ang apat kong kasabay.

Napakamot ako ng ulo.

Hindi ko naman kasi talaga naintindihan.

Mas lalo tuloy akong nahiya.

Naningkit ang mga mata ni Manang Isay.

"Alin sa mga sinabi ko ang hindi mo naintindihan, Alena?"

Nag-aalangan akong nagtaas ng kamay.

"'Yung..."

"Mula paggising hanggang pagtulog..."

"Twenty-four hours po ba akong gising?"

"Literal?"

Mas lalo silang nagtawanan.

May isa pa ngang napahawak sa tiyan.

Samantalang si Manang Isay...

Hindi man lang ngumiti.

"TAHIMIK!"

Parang bomba ang sigaw niya.

Biglang tumigil ang tawanan.

Tumikhim siya bago muling tumingin sa akin.

"Kung kaya mo."

Sabay taas ng isang kilay.

Napayuko ako.

"Ay... hindi ko po kaya."

May ilan na naman ang napahagikgik.

Sa pagkakataong ito ay hindi na sila pinansin ni Manang Isay.

"Hindi laging nasa bahay ang amo natin."

"May mga pagkakataong isang linggo..."

"Dalawang linggo..."

"Minsan isang buwan pa..."

"Hindi siya umuuwi dahil sa negosyo."

"Pero kapag nandito siya..."

"Inaasahang may personal maid siyang nakaalalay."

"Taga-asikaso ng pagkain."

"Mga damit."

"Schedule."

"At lahat ng kailangan niya."

Nakahinga ako nang maluwag.

"Ah..."

"Ganun po pala."

"Akala ko..."

Hindi ko na itinuloy.

Baka ano na naman ang isipin nila.

"Naiintindihan mo na ba?"

"Opo."

"Kaya ko po."

Mabilis kong sagot.

"Magaling."

Pagkatapos ay nilibot niya kami ng tingin.

"Pagbutihin ninyo ang trabaho ninyo."

"Hindi madamot ang amo natin."

"Pero hindi rin siya mabait sa mga tamad."

Parang mas lumamig ang paligid.

Lahat kami ay napalunok.

Pagkatapos ng orientation ay ibinigay na sa akin ang uniporme.

Pumasok ako sa locker room upang magpalit.

Nang makita ko ang sarili ko sa salamin...

Napakunot ang noo ko.

"Parang..."

"Ang ikli yata."

Sakto naman sa bewang at dibdib.

Pero hanggang kalagitnaan lang ng hita ang palda.

Sa tangkad kong limang talampakan at pitong pulgada...

Halos hindi nito matakpan nang maayos ang mahahaba kong binti.

Napakamot ako sa ulo.

"Normal ba ito?"

Gusto ko sanang magreklamo.

Pero baka sabihin nilang maarte ako.

Sakto namang dumaan si Manang Isay.

Napatingin siya sa akin.

"Maikli pala sa iyo."

"Opo."

"Ano bang height mo?"

"Five-seven po."

Tumango siya.

"Ay kaya pala."

"Pang limang talampakan lang ang uniform na 'yan."

"Tama naman ang sukat sa katawan mo."

"Pero dahil matangkad ka..."

"Mukhang maikli."

Ngumiti siya nang bahagya.

"Pagtiyagaan mo muna."

"Kapag tumagal ka rito..."

"Ipapatahian kita ng para talaga sa sukat mo."

Napangiti ako.

"Sige po."

"Maraming salamat."

Tumango lang siya.

"Halika."

"Ipapakita ko sa iyo ang floor ni Boss MJ."

Sumunod ako kay Manang Isay.

Puro katahimikan ang bumungad sa amin habang paakyat kami sa ikatlong palapag.

Pagbukas ng elevator...

Parang ibang mundo ang nasa harapan ko.

Halos buong palapag ay para lamang sa aming amo.

May pribadong sala.

Mini library.

Gym.

Entertainment room.

At napakalawak na terrace.

Parang hotel suite ang buong palapag.

Itinuro niya ang dalawang pintuan.

"Iyan ang master's bedroom."

"At iyon naman ang study room."

Mahigpit siyang tumingin sa akin.

"Off limits."

"Huwag na huwag kang papasok diyan hangga't walang pahintulot."

Tumango agad ako.

"Opo."

"Wala si Boss ngayon."

"Nasa business trip."

"Pero bukas..."

"Darating na siya."

Habang naglilibot ako, napansin ko ang isang lumang family portrait na nakasabit sa itaas ng kama.

Kupas na ang larawan.

Halos hindi na makita ang mga mukha.

Para bang sinadyang pabayaan itong lumuma.

Nagtaka ako.

Kung napakayaman nila...

Bakit hindi na lang palitan?

Bago pa ako makapagtanong...

May matinis na boses ang biglang umalingawngaw sa silid.

"Anong ginagawa ninyo rito, mga mutsatsa?"

Napalingon ako.

Isang magandang babae ang nakatayo sa may pintuan.

Mamahalin ang suot.

Punong-puno ng alahas.

At kitang-kita ang pagmamataas sa kanyang mukha.

"Ah... Señorita," magalang na sabi ni Manang Isay.

"Ipinapakita ko lang po sa personal maid ni Sir MJ ang mga gagawin niya."

Tiningnan ako ng babae mula ulo hanggang paa.

Parang sinusukat ang bawat parte ng katawan ko.

Hindi ko alam kung ano ang nagawa kong mali.

Hanggang sa malamig niyang sinabi,

"I don't like you."

"Terminate her."

Tumigil ang mundo ko.

"Ha?"

"Kaka-first day ko pa lang ah!"

Hindi pa man ako nakakapagsalita, ay isang kalmadong boses ang pumigil sa kanya.

"Vivien."

"Just leave it."

Napalingon ako.

Isang lalaking nakasuot ng kulay abong suit ang papalapit.

Mahinahon ang mukha.

Ngunit halatang may awtoridad.

"Si Sir Michael," bulong ni Manang Isay.

"Kanang kamay ni Boss MJ."

Tumingin si Sir Michael kay Vivien.

"Si Boss MJ mismo ang nagdesisyon."

"Wala ka nang magagawa."

Napairap ang babae.

Kitang-kita ang inis sa mukha niya bago siya padabog na tumalikod.

"Fine."

"Do whatever you want."

Pagkaalis niya ay bumaling sa akin si Sir Michael.

"Pasensya ka na, Ms. Ortiz."

Hindi ko alam ang isasagot.

Tumango na lamang ako.

Nang makaalis na rin siya, hindi ko napigilang bumulong kay Manang Isay.

"Sino po ba iyon?"

"Asawa po ba ni Sir?"

Napangisi si Manang Isay.

"Ampon lang 'yon."

"Pero kung umasta..."

"Akala mo reyna ng mansyon."

Napailing ako.

"Ay..."

"Very entitled."

Napatawa si Manang Isay.

"Huwag mo na lang patulan."

"Marami nang umalis dito dahil sa ugali niyan."

Napatingin ako sa pintuang dinaanan ni Vivien.

Hindi pa man dumarating ang tunay kong amo...

Mukhang magiging makulay na ang buhay ko sa mansion.

At pakiramdam ko...

Si Vivien pa lamang ang simula ng mga problemang naghihintay sa akin.