Se connecterChapter 36Alena’s POVNanatili akong nagtulog-tulugan para matagal-tagal ko pang kayakap si Boss MJ.Hindi ko alam kung bakit bigla akong naging ganito.Pero sa totoo lang, natutuwa lang akong isipin na kahit tulog ito, mabango pa rin.Napangiti ako nang palihim.“Grabe ka, Alena.”Hindi naman siguro masama kung magkaroon ako ng paminsan-minsang kasiyahan.Tutal, napakatagal na ng panahon na ako ay nagpipigil ng sarili at iniiwasang magkamali.Buhay ko kasi ang laging nakasalalay sa disiplina.Kailangang mabilis.Kailangang alerto.Kailangang handang lumaban.Hindi puwedeng maging mahina.Hindi puwedeng magpakita ng emosyon.At lalong hindi puwedeng mahulog sa isang taong maaaring maging kahinaan ko.Pero ngayon…Habang nakahilig ako sa dibdib ni Boss MJ at naririnig ang mahinahon niyang paghinga, parang gusto ko munang kalimutan ang lahat.Pero ngayon, kahit ano pa ang gawin niya sa akin ay papayag ako.Natatwa na lang ako sa karupukan ko.“Pero why not!”“Mukhang hindi naman ako ta
Chapter 35Alena's POVNapatigil ako sandali dahil sa pagkamangha.Hindi ko na narinig ang putukan sa paligid. Hindi ko na rin halos napansin ang kaguluhang nagaganap sa buong compound.Isa lang ang nakikita ng mga mata ko.Ang lalaking ilang segundo lang ang nakalipas ay iniligtas ang buhay ko."Wow... ang tikas naman nito," bulong ko sa sarili.Para siyang isang action figure na biglang nabuhay.Matangkad.Malapad ang balikat.Napakagaan kumilos kahit mabibigat ang mga armas na dala.Bawat galaw niya ay parang pinag-aralan sa loob ng maraming taon. Walang sayang na kilos. Isang putok... isang kalaban ang bumabagsak.Hindi ko maiwasang mapahanga.Kasamahan din ba namin siya?Pero agad kong iniling ang ulo.Hindi.Bago kami ipinadala sa misyong ito, ipinakilala sa amin ang bawat operatiba. Kilala ko ang lahat ng kasali.Sigurado akong hindi siya kabilang sa grupo namin.Sino siya?Bakit siya narito?At higit sa lahat...Bakit parang alam na alam niya kung paano ako ililigtas?"Mandara
Chapter 34Alena’s POVEksakto nang paalis si Boss MJ nang masilip ko ang sasakyan niyang tuluyang lumabas sa hotel. Hindi ko namalayang napabuntong-hininga ako habang sinusundan ng tingin ang unti-unti nitong pagkawala sa kalsada."Ito na."Oras na para sa misyon.Mabilis akong nagtungo sa lugar na kung saan doon nakatago ang lahat ng mga gagamitin ko. Isang silid at binuksan ang nakatagong compartment ng cabinet. Isa-isang lumitaw ang mga kagamitan ko—bulletproof vest, suppressor, combat knife, smoke grenades, communication earpiece, at ang paborito kong customized pistol.Sanay na akong gawin ito.Pero ngayon...May kakaibang kaba sa dibdib ko.Hindi dahil sa misyon.Kundi dahil may isang taong gusto kong balikan.Sana matapos namin agad ito. May initial surveillance na namang isinagawa ang mga kasamahan ko ilang araw pa lang ang nakalipas. Kumpleto na ang blueprint ng lugar, bilang ng mga armadong bantay, maging ang iskedyul ng pagpapalit nila ng duty.Ang kulang na lamang ay ang
Chapter 33Mark Jacob's POVNaging napakaabala ko sa mga sumunod na oras.Habang abala ang lahat sa paghahanda para sa international business conference, ako naman ay naghahanda para sa isang mas mapanganib na laban.Dalawang mundo ang kailangan kong gampanan.Sa umaga...Isa akong respetadong negosyante.Sa gabi...Isa akong assassin.At sa pagkakataong ito, parehong delikado ang dalawang papel na iyon.Ang conference ay isang araw lamang ang itatagal.Pero nagsinungaling ako kay Alena.Sinabi kong tatlong araw ang schedule ko.Hindi dahil gusto ko siyang lokohin.Kundi dahil ayokong malaman niyang pagkatapos ng conference ay didiretso ako sa isang misyon na maaaring maging huli ko na.Kung alam lang niya ang katotohanan...Sigurado akong pipigilan niya ako.O baka...Tuluyan na niya akong layuan.Hindi ko pa kayang makita ang takot sa kanyang mga mata.Kaya mas mabuti nang isipin niyang isa lamang akong ordinaryong CEO na sobrang busy sa trabaho.Habang pinagmamasdan ko ang mga doku
Chapter 32Alena's POVPagpasok pa lang namin sa eroplano, halos mapasinghap na ako.Business class.Sa totoo lang, hindi ito ang unang beses kong makasakay sa ganitong klase ng flight dahil sa mga undercover missions noon. Pero ngayon...Kailangan kong magpanggap.Kunwari first time.Kunwari simpleng probinsiyana na ngayon lang nakatikim ng sosyal na biyahe."Ay... ang laki pala ng upuan!" kunwari'y manghang-mangha kong sabi habang paulit-ulit kong pinipindot ang recliner button.Tumingin sa akin si Boss MJ."First time?""Oo naman!""Talaga?""Oo."Napangiti lang siya.Pakiramdam ko tuloy nahalata na niya ang pag-arte ko.Pero sige lang.Oscar-worthy ang acting ko.Nagkunwari pa akong hindi ko alam kung paano isuot ang seatbelt."Boss... paano ba ito?"Napabuntong-hininga siya."Alena... seatbelt lang 'yan.""Ehh... iba yata ang business class seatbelt."Napailing na lang siya bago isinuksok ang bakal sa buckle."Ganito.""Ayyy... ang galing mo naman.""Pareho lang 'yan sa economy."
Chapter 32Alena's POV“Kakasimula ko pa lang sa bagong trabaho ko. Seryoso, kailangan ba talaga ako?”Hindi ko naitago ang pag-aalinlangan sa boses ko habang kausap si Boss Mauricius sa encrypted line.Tahimik lamang siya sa kabilang linya. Ilang segundo ang lumipas bago siya nagsalita.“Hindi kita pipilitin, Alena. Nasa iyo ang desisyon. Pero kung tatanggi ka, maaaring wala nang ibang makakagawa nito.”Napapikit ako.Iyon ang pinakaayaw kong marinig.Kapag sinabing walang ibang makakagawa, ibig sabihin ay napakataas ng panganib ng misyon.“Ano ang target?”“Human trafficking.”Nanigas ang buong katawan ko.“Mga bata ang biktima.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ko.Kaya pala ako ang kailangan.Ilang segundo akong hindi nakapagsalita.Hindi dahil sa takot.Kundi dahil alam kong kapag tinanggap ko ang misyong ito, kailangan kong magsinungaling kay Boss MJ.“Kakasimula ko pa lang sa trabaho ko...”Mahina kong bulong.Kakatanggap ko pa lamang ng signing bonus.Napakalak







