LOGINVirgitte Faith’s POVThe smell of ironblood, was everywhere inside the small room. Sobrang tight ng space, at ramdam ko yung init mula sa mga monitors na nagsisilbing tanging ilaw namin."Ate, parang bumabagal ang pulso ni Kuya Zaitan," Kairo whispered. Hawak pa rin niya yung gauze sa dibdib ni Zaitan na inilagay ko kanina. "Ano pang gagawin natin?""I need to check for an exit wound, Kairo. Tulungan mo akong itagilid siya. Slowly... one, two, three!"Ininda ni Zaitan ang galaw namin. Napadaing siya, at ang pag daing niya na yun ang naging dahilan ng pag tulo ulit ng luha ko. Hindi ko kayang makita siyang ganito… parang doble sakit pagdating sakin. Nang ma-check ko ang likod niya, walang bakas ng bala. Meaning, the bullet is still inside."Na-stuck ang bala sa loob ng dibdib niya Kai…" saad ko, habang pinupunasan ang pawis ko sa noo gamit ang braso ko. Muli akong kumilos at hinanap ang emergency kit, kinalkal ko ito at nakita ang isang bote ng saline solution tsaka ko na inumpisahan
Zaitan Gulliermo POVHalos paliparin ko na ang motor sa bilis habang binabaybay ang daan pabalik sa mansyon. My heart was a drum of pure, unadulterated dread. I was only blocks away nang biglang yumanig ang buong paligid.Isang malakas na pagsabog ang nagmula sa second floor—sa mismong kwarto namin ni Faith. Nanlaki ang mga mata ko habang pinapanood ang pagbulwak ng apoy at usok mula sa bintana."FAITH!" I roared, the scream tearing through my lungs.Nawala ang lahat ng kontrol ko. The sophisticated me, the calculated strategist—everything shattered. Ang natira na lang ay ang halimaw na binuo ng ama ko. I didn't slow down, I drove the bike straight through the main iron gates, jumping over the wreckage of a patrol car.The moment I hit the ground, I was already firing."Boss! Take cover!" sigaw ni Delgado na kapaparating lang kasama ang iilang matatapat na mga tao ko.Isang sniper mula sa rooftop ang nakatama sa akin. Naramdaman ko ang matinding hapdi at bigat sa kaliwang bahagi ng dib
Vrigitte Faith’s POVNagising ako sa nursery room. Hindi ko alam kung bakit dito ako dinalaw ng antok habang tinitignan ang mga gamit na binibili namin para sa baby. Pero pagmulat ng mata ko, iba ang pakiramdam. Ang hangin sa loob ng mansyon ay tila bumigat.Mabilis akong tumayo. Kahit hindi pa ganoon kalaki ang tiyan ko, maingat pa rin ang bawat kilos ko. Kailangan kong makabalik sa kwarto namin ni Zaitan. Pakiramdam ko, doon lang ako magiging ligtas.Palabas na ako ng nursery nang mabilis akong naglakad sa hallway. Malapit na ako sa pinto ng master's bedroom nang biglang bumukas ito mula sa loob."Ate!"Halos mapatalon ako sa gulat nang makita ko si Kairo. Hinihingal siya at bakas ang takot at pagtataka sa kaniyang mga mata."Kairo? Anong ginagawa mo rito? Bakit gising ka pa?" sunod-sunod kong tanong."Ate, may mali," bulong niya, hinila niya ako palapit sa kaniya. "Sumilip ako sa bintana sa baba kanina. Ang mga guard sa garden... hindi sila ang mga dating bantay ni Kuya Zaitan. Iba
WARNING: EXTREME VIOLENCE AND SENSITIVE CONTENTThis chapter contains scenes depicting brutal violence, the use of firearms, and summary executions. It is not suitable for sensitive readers. The narrative's purpose is to illustrate the dark and harrowing reality of the world the characters inhabit. Reader discretion is strongly advised."Delgado! Cover the left flank!" sigaw ko sa gitna ng ingay.I didn't waste a time. I lunged at the nearest shadow—one of the Don's 'sleeper' guards. Before he could turn his rifle, I grabbed his throat, used my momentum to slam his head against the concrete, and stripped the combat knife from his tactical vest."Boss! Behind you!" hiyaw ni Delgado.I spun around, throwing the knife with lethal precision. It buried itself in the neck of another guard aiming at me from the catwalk. He fell, his body hitting the floor with a dull thud."Raiv! You think darkness will save you?" ang boses ng ama ko ay umalingawngaw, kalmado pa rin sa kabila ng gulo. "I buil
Parang tumigil ang pag-galaw ng mundo. The warehouse, the laser dots on my chest, the smell of gasoline—everything faded into a dull hum. Ang tanging naririnig ko lang ay ang hagalpak ng tawa ng ama ko na tila lason na unti-unting pumapatay sa sistema ko.Faith... is that girl?The pieces of the puzzle began to move in my head, clicking into place with a violent force. Ang mga mata niya... ang paraan ng pagtingin niya sa akin... ang pamilyar na kaba na nararamdaman ko tuwing makikita ko siya malapit sa bato sa garden maze. I spent ten years searching the horizon for a ghost, not realizing I was sleeping next to her every night."No... you're lying," bulong ko, pero ang boses ko ay basag. I was trying to convince myself, but my heart knew the truth. "Gawa-gawa mo lang 'yan para pahinain ako!""Am I?" my father smirked, enjoying every second of my agony. "Sa tingin mo bakit hindi ako tumutol noong ipakilala mo na siya ang asawa mo? I know her, more than you do. I’ve been watching her for
“I just know, where she is.”Paulit ulit sa tenga at sa utak ko ang sagot niya. I gripped my gun hard pointing at him gustohin ko mang kalabitin ang gatilyo ngayon ay hindi ko magawa, dahil buhay ng mga tao ko ang nakasalalay ngayon.“Don’t you dare lay a hand on her…” banta ko sa ama ko.“Then drop your gun.” he smirked.I looked at Delgado. He gave me a slight nod, the silent acknowledgment of a lost battle. One by one, we dropped our weapons. Agad akong hinawakan ng dalawang tao ni dad ng masipa nila palayo ang mga baril. Pinaluhod nila ako sa harap mismo ng ama ko. My father walked up to me, his shadow looming over me like a mountain. He reached out and grabbed my chin, forcing me to look up at him. His eyes were devoid of love, filled only with the clinical appraisal of a craftsman looking at a flawed tool."You thought you could replace me?" mapanginsultong bulong nito sakin. "You thought that because you took the throne, you became the King? You are just a boy playing with his
Maveline's POV Nagising ako na sobrang bigat ng ulo at buong katawan ko. Hindi ko na alam kung ano ang mga nangyari kagabi at kung paano ako nakarating dito sa bahay ni Trixie. Tumayo ako mula pag kakahiga. agad ko namang nabugangaran si Trixie na nakaupo sa may tabi ng bintana ng kuwarto niya hab
Pinaupo ni Magnus si Maveline sa highchair nito at binigyan ng fries para hindi ito umiyak. Pag upo naman ni Magnus ay sinindihan ko na ang cake na binili ko para sakaniya.“Happy brithday to you…” kanta ko na sinabayan ni Maveline ng palakpak at tuwang tuwa, habang si Magnus naman ay halos hindi n
NANG makauwi ako ay nakasuot ang kamay ko sa bulsa ng palda ko para hindi makita nina mom and dad ang pinagsweruhan sakin kanina. Paniguradong bukod sa mag aalala sila ay baka pagalitan nila si Ninang Ania, sa hindi pagsabi ng nangyari sakin. "Oh, kumusta ang bagong professor nyo?" tanong ni momm
Dalawang linggo ang naging rehearsal para sa fashin week, hindi pa rin ako makapaniwala na ngayon na ang araw na makikita ng lahat ang mga designs ko, kinakabahan rin ako dahil pagtapos irampa ng mga models ang gown ay ako naman ang sunod, upang ipakilala bilang designer. “Kinakabahan ka pa rin? Re







