Chapter Four

Chapter Four

Ang umaga sa mansyon ng mga Zaviere ay nagsisimula bago pa man sumikat ang araw. Ang hamog sa malawak na garden ay hindi pa natutuyo nang marinig ko na ang malakas na pagtunog ng alarm ni Klea. Bawat kalamnan sa katawan ko ay sumasakit, isang malupit na paalala ng ilang oras na paglilinis sa library at ang tensyong muntik nang bumasag sa aking katinuan sa ilalim ng mesa ni Alexander.

“Rosita, dalian mo! Ang aga ng gising ni Mayor ngayon. Gusto niyang malinis ang pool area bago siya mag-breakfast,” hila sa akin ni Klea habang nagmamadaling isuot ang kaniyang apron.

Humarap ako sa maliit na salamin sa aming kwarto. Agad kong napansin ang bahagyang pamumula sa aking braso, bakas ng mahigpit na pagkakahawak ni Alexander kagabi nang itulak niya ako sa pader. Mabilis kong ibinaba ang manggas ng aking asul na uniporme. Hindi ito pwedeng makita ng iba.

“Ayos ka lang? Bakit parang namumutla ka?” usisa ni Klea habang tinitingnan ako.

“P-puyat lang, Klea. Ang daming alikabok sa library, inabot ako ng madaling-araw,” pagsisinungaling ko. Kinuha ko ang aking mga gamit sa paglilinis at sumunod sa kaniya palabas.

Pagdating namin sa pool area, sinalubong kami ng malamig na simoy ng hangin. Habang nag-aayos ako ng mga gamit, lumapit ang bagong hardinero na si Lando. Matikas ito, moreno, at laging may bitbit na biro.

“O, Rosita, aga natin ah? Baka naman pati ’yang mga rosas ko ay kuskusin mo na sa sobrang sipag mo,” biro ni Lando habang may hawak na gunting para sa mga halaman.

Natawa ako nang mahina. “Kailangan, Lando. Baka masibak tayo kapag may nakitang tuyong dahon ang Mayor niyo.”

“Sus, sa ganda mong ’yan? Baka gawin ka pa niyang reyna ng mansyong ito,” banat niya sabay kindat.

“Sira! Magtrabaho ka na nga doon,” sagot ko habang nakangiti. Masarap din palang makakita ng normal na tao rito, ’yung hindi parang rebulto kung tumitig.

Hindi ko alam, sa itaas na balcony, kanina pa nakatayo si Alexander. Hawak niya ang isang tasa ng kape, ang kaniyang mga mata ay tila nagniningas habang pinapanood ang bawat tawa at ngiti ko kay Lando. Ang kaniyang panga ay nakatigas, at ang kaniyang kamay ay mahigpit na nakahawak sa railings.

“Rosita!” tawag sa akin ni Manang Ising mula sa loob. “Dalhan mo ng sariwang tuwalya ang Mayor sa balcony. Ngayon na.”

Paakyat sa second floor, ramdam ko ang bawat tibok ng puso ko. Pagdating ko sa balcony, ang amoy ng sandalwood at mamahaling kape ay agad na sumakop sa aking pandama.

“Ang tuwalya niyo po, Mayor,” sabi ko habang iniaabot sa kaniya ito.

Inasahan kong hindi niya ako papansinin, pero mabilis niyang hinawakan ang braso ko. Ang kaniyang pagkakahawak ay hindi marahas, pero puno ng awtoridad na hindi mo pwedeng takasan.

“What were you talking about with the gardener?” ang boses niya ay mababa, tila ba isang babala na nagmumula sa kailaliman ng kaniyang lalamunan.

“Nagbibiruan lamang ho kami, Mayor,” sagot ko, pilit na iniiwas ang aking paningin.

“You’re here to work, Rosita. Not to entertain the staff,” mariin niyang sabi. Lalo niyang hinigpitan ang hawak sa braso ko, sapat na para mapaiktad ako nang bahagya sa hapdi ng kaniyang marka kagabi.

Mabilis niyang itinaas ang aking manggas. Nanigas siya nang makita ang kaniyang sariling gawa, isang pasang unti-unti nang nagiging kulay ube sa aking maputing balat. Sa isang sandali, nawala ang bagsik sa kaniyang mga mata, napalitan ito ng isang madilim at mapanganib na titig.

“Sino ang gumawa nito?” tanong niya, ang boses ay naging paos.

“Kayo po, Mayor. Kagabi,” matapang kong sagot. “Kaya kung maaari po, bitawan niyo ako. Baka may makakita sa atin.”

Isang madilim na tingin ang ibinigay niya sa akin bago dahan-dahang hinaplos ng kaniyang hinlalaki ang pasa. Ang lamig ng kaniyang balat ay nagdulot ng kuryenteng hindi ko dapat nararamdaman. “Then let this be a reminder, Rosita. You belong to no one else in this house but me. Understood?”

Bago pa ako makasagot, isang matalim na boses ang bumasag sa katahimikan.

“Alexander. Is this how you spend your mornings? Touching the help?”

Isang matandang babae na nakasuot ng isang mamahaling black dress at puno ng mga perlas sa leeg ang pumasok. Ang kaniyang mukha ay kasing tigas ng marmol, at ang kaniyang mga mata ay tila ba kayang tunawin ang sinumang haharang sa kaniya.

Si Donya Estela Zaviere.

Mabilis na binitawan ni Alexander ang braso ko at tumayo nang tuwid, muling ibinabalik ang maskara ng isang kagalang-galang na lider. “Mother. I didn’t know you were arriving this early.”

“I can see that,” sagot ng Donya, ang tingin ay agad na dumapo sa akin. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa na tila ba isa akong dumi sa kaniyang kagalang-galang na sahig. “And who is this child? Bakit parang masyadong malapit ang distansya niyo sa isa’t isa?”

“She’s new, Mother. Just doing her job,” simpleng sagot ni Alexander, ang boses ay wala nang bakas ng init kanina.

“New? She looks more like a liability,” anang Donya habang lumalapit sa akin. Hinawakan niya ang aking panga gamit ang kaniyang mga daliring may suot na naglalakihang diyamante. Ang kaniyang hawak ay malamig at masakit. “Listen to me, girl. In this house, perfection is the minimum requirement. Any distraction is immediately discarded.”

“Naiintindihan ko po, Ma’am,” sagot ko, pilit na pinapanatili ang respeto kahit na gusto ko nang lumayo.

“Good. Dahil mukhang marami kang kailangang matutunan tungkol sa disiplina,” nakangising sabi ni Donya Estela. Inalis niya ang kaniyang kamay sa aking panga at hinarap ang kaniyang anak. “Alexander, you have a reputation to protect. The elections are coming. Hindi mo pwedeng hayaang ang isang hamak na katulong ang maging dahilan ng iyong pagbagsak.”

Hinarap muli ng Donya ang kaniyang paningin sa akin. “Iwanan mo ang pool area. Ang grand staircase ay kailangang linisin. Ayaw ko ng anumang kemikal o machine. I want it scrubbed by hand, inch by inch, until I can see my face on the marble. Do it before the dinner with the Governor tonight.”

Nanlaki ang mga mata ko. Ang grand staircase ay mahigit limampung baitang ng purong marmol. Ang linisin iyon "by hand" nang walang tulong ng mga makabagong gamit ay isang parusang tila ba gustong ubusin ang aking lakas.

Tumingin ako kay Alexander, nagbabakasaling makakahanap ng kaunting proteksyon. Pero nanatili siyang nakatayo doon, blangko ang mukha, tila ba hindi niya ako nakilala.

“You heard my mother, Rosita. Go,” sabi ni Alexander. Ang kaniyang boses ay naging kasing lamig muli ng yelo.

Bitbit ang aking mga gamit, tumalikod ako. Habang pababa ako ng hagdan, narinig ko ang huling babala ni Donya Estela.

“The more beautiful they are, Alexander, the more dangerous they become. Make sure you don't forget that.”

Lumuhod ako sa unang baitang ng hagdan. Bawat kuskos ko sa malamig na marmol ay tila ba isang pagtatanggal din ng aking dangal. Pero imbes na maiyak, hinigpitan ko ang hawak sa basahan. Alam ko sa sandaling iyon, ang laban na ito ay hindi lang tungkol sa paglilinis, ito ay tungkol sa kung paano ako mananatiling buo sa gitna ng isang pamilyang kayang pumatay gamit ang kanilang mga salita at kapangyarihan.