LOGINA coy smile tugged at my lips when I returned my gaze to the two. “Dapat ko ba kayong batiin sa panlolokong ginawa niyo?” I asked, unable to hide the sarcasm in my voice. I looked at Chel and let out a deep sigh in disappointment. She avoided my gaze.
Sinayang niya ang limang taong pagkakaibigan namin. Mas nanghihinayang ako sa mga taong ginugol namin sa isa’t isa kaysa sa relasyon namin ni Arkin. Sa halip na maging kaawa-awa ako sa harap nila, ako pa ang naaawa sa kaniya. “Mavi—” “Hindi mo naman sinabing may gusto ka pala sa lalaking iyan, eh ’di sana nagkusa na akong magbawas ng basura’t sa ’yo ko itinapon,” putol ko sa sasabihin niya at inalis ang kamay niyang nakahawak sa akin. “You didn’t even tell me you’re into people’s leftovers. How can you even call me a friend?” Umiling siya’t pakuwari ay humihingi ng tawad gamit ang mga tingin, pero hindi nabago ang nararamdaman kong galit sa kaniya. “Watch your mouth,” Arkin cut in. The guy clicked his tongue. “And me? A gold digger?” I pointed at myself, scoffing in offense. “Wala nga akong napakinabangan sayo. Kung pera lang din ang usapan, kaya kitang bilhin bilang alipin ko,” pang-aasar ko pa na lalong nakapagpula ng mukha niya. I bit the inside of my cheek, savouring the moment. Anyone can buy a man like him who’s not even worth a single coin. He doesn’t deserve to be bought. Trash can’t cost much, people like him are meant to be thrown away. “Don’t you think you’re being way too arrogant if you think I came here for you?” Kumunot ang noo ni Arkin sa sinabi ko. Marahan akong natawa nang makita ang naging reaksyon nito bago ko tignan ang pinsan niya. I looked at him, Viscenzo, whose gaze is also fixated on me meters away. “Have I forgotten to mention that I’m already engaged to someone else?” dugtong ko pa habang nakatitig sa mga mata ng lalaking hindi ko naman kilala. “How foolish of me to forget to tell you that I’m already engaged to your cousin.” I don’t know where the courage came from to say that, but there’s one thing I’ve been praying for—that is not to regret everything once I come to my senses tomorrow. I can still see no expression from Viscenzo, as though he was bored and forced to go to this kind of event. Hindi naman nawala ang magbulong-bulungan ng mga kamag-anak niyang nakarinig. I’m drunk, I know that. But I can still balance myself and walk towards Viscenzo even though I’m praying to all the saints above not to leave me unconscious here. Nang makalapit sa kaniya ay wala pa ring emosyon ang kaniyang mga mata. Now that he’s in front of me, I can clearly see how those hazel eyes shine more perfectly than the lights around. It was encircled by lavish lashes that any woman would envy. Strong jawline, chiselled cheekbones, noble nose, captivating lips—Hell, his wealth and influence reflected his godlike attractiveness. The entirety of his stunning and well-defined body was nothing less than heavenly. This is the first time I was caught off guard by a mere form of male perfection. His gaze is still unreadable, but the amusement took a glimpse behind those eyes. Sa lakas ng tugtugan ay tanging mabilis na tibok ng puso ako ang naririnig, nagdadalawang-isip kung tama ba ang naging desisyon kong lapitan ang lalaking hindi ko naman kilala. T*nginang alak, apat na baso pa lang naman ang naiinom ko, ah? I was catching my breath as if I had run miles away and couldn’t take my eyes off him. I blinked twice. “You’ll take responsibility for me, right?” I unconsciously asked. Nagsalubong ang kilay niya. “Those hazels,” makahulugang tukoy ko sa mga mata niya. They seemed captivating. “You should take responsibility.” Hindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas ng loob na lumapit sa lalaking ito at sinabi iyon. Siguro dala ng kalasingan dahil para na akong sinusundo sa umiikot na paningin. Sana lang bukas ay hindi ko pagsisihan ang lahat. Saglit akong natigilan nang makita ang mahina niyang pagtawa. Hindi ko alam kung nakita rin iyon ng iba dahil sa mga sumasayaw na ilaw sa paligid namin na siyang nakakapagdagdag hilo sa akin. “You have only had four glasses but you’re already drunk,” he chuckled. I blinked multiple times, trying to clear my dizzy vision. He can count? Nakaramdam ako ng pananakit ng ulo kaya mariin akong napapikit at napahawak sa sentido. Lalo akong nahilo, kaya naman nang mawalan ng balanse ay hinayaan ko ang sariling matumba. Pero sa halip na sa sahig tumama ang katawan ay naramdaman ko ang bisig ng lalaking umalalay sa baywang ko. I opened my eyes, only to find myself in Viscenzo’s arms. Nakapatong ang kamay ko sa kaniyang dibdib. Sa sobrang lapit namin ay nanuot sa ilong ko ang kaniyang amoy. Hindi iyon alak, kundi nakaaadik na pabango. His grip tightened as he pulled me closer to him. I bit my lower lip, trying to calm the heart thumping wildly against my chest for some unknown reason. What’s wrong with this organ? “Uhm...” I inwardly breathed, don’t know if I should say what’s inside my thoughts, but, “...ang bango mo.” “Can you explain the meaning of this, Viscenzo?” Lumapit ang matandang lalaki sa amin na kanina lang ay kausap ng dalawa. Bakas din ang awtoridad sa presensya nito kaya kahit umiikot ang paningin ay napatayo ako nang tuwid. Siya iyong lolo ni Arkin kanina, kaya hindi ako nagkakamaling lolo rin ito ni Viscenzo. I tried to remove Vizcenzo’s arm around my waist but he even got it tightened, pulling me even closer to him. “Stay like this if you don’t want to fall, you’re drunk,” he softly whispered, giving me chills on my body. Hell. Even his voice was like a wave of bliss in the air. Why the hell do I lose all sense of control in front of him? May halo ba ang ininom kong alak? A drug, maybe? It's making me irresistibly insane."Rei, what are you doing there? I've been waiting for you." Masama kong nilingon si Viscenzo nang tawagin ako. Hindi dahil sa tinawag niya ako sa pangalawa kong pangalan, kundi dahil sa hindi niya manlang sinabi sa aking narito pala ang babaeng 'yon. Kasunod niya ang lolo niyang tingin kong papunta rin sa living area para puntahan ang bisita. Tila may pinag-usapan ang dalawang ito bago pumunta rito. Kumunot ang noo ni Viscenzo sa naging reaksyon ko. "Mavriele, come here. Hinahanap ka ni Cindy," turan ng matanda nang makita ako. Cindy is Viscenzo's grandmother. "Hindi ho ba't may kausap pa siyang bisita?" "That's the reason why she's looking for you. Gusto ka niyang ipakilala." Hindi maganda ang naging kutob ko sa sinabi niyang iyon pero sumunod pa rin ako. Kasunod ko si Viscenzo sa likuran. Nang makarating sa living room, mayroon dalawang matanda ang nakaupo sa sofa. Tingin ko kaedaran lang ito ng mga magulang ko. Nakangiti sila habang nag-uusap, nang tumama ang tingin ng mga
"Kayang-kaya rin kitang ilayo sa apo ko kung gugustuhin ko." Masinsinan niya akong tinignan sa mga mata, animo'y pinanonood ang maari kong maging reaksyon. "Ano ba talaga ang pakay mo?" "Does loving someone require a reason?" I asked. Kung hindi dahil sa asawa mo wala ako rito. "I love your grandson, that's all." Though, that's a lie. "Hindi ako tumatanggap ng babaeng mula sa mababang klase ng pamilya. Wala akong pakialam kung mahal mo ang apo ko. May iba akong babaeng gustong ipakasal sa kaniya kaya layuan mo siya." Kumunot ang noo ko. "Papayag ako kung papayag si Viscenzo sa sinasabi niyo." Pinanliitan niya ako ng mata. "That's not important. Wala siyang magagawa kundi sundin ang gusto ko." "It is settled, then." Nagulat siya nang tumayo ako at tumabi sa kaniya. Inilahad ko ang kamay para makipagkamay. "Do everything para mapapayag niyong pakasalan ni Viscenzo ang babaeng gustong ipakasal sa kaniya. Ako mismo ang kusang lalayo kapag nagawa niyo iyon." Ngumiti ako. "But I'l
She's screaming Mr. Marcelo's name nonstop, bumabalot ang boses niya sa buong mansyon. Nilapag ko ang kubyertos na hawak at pinunasan ang labi. Sumunod ako sa living area para salubungin din siya. "Where's Viscenzo and Marcelo?!" Nadatnan ko siyang tinatanong ang isang katulong na nakayuko, halata ang takot nito sa panginginig ng kamay. Maging ang lahat ng katulong dito ay nakatayo lamang sa harap niya na para bang natatakot na gumalaw dahil baka sila ang mapagbuntungan. Nang mapansing hindi makasagot ang katulong ay lumapit na ako. "Good afternoon, Mrs. Ferratero. Sir Marcelo and Viscenzo are still at work, but I'm sure they will be here soon," I stated politely and bowed my head. Bumaling ito sa akin, iginala ang tingin mula ulo hanggang paa. I can see why people are intimidated by her. Sa tindig kasi ng kaniyang awra at matalim na mga mata, iisipin mong hindi mo kakayaning makipag eye contact sa kaniya nang matagal. Nagtaasan ang balahibo ko pero nanatili akong kalmado. "
I'm still in a state of shock since I got inside Viscenzo's house. Sinundo niya ako dahil inutusan daw siya ng lolo niyang sunduin pagtapos ng trabaho ko. Nakalimutan ko iyong sinabi niyang dito na ako umuwi pagtapos ng shift ko, pero ngayon lang ako nakarinig ng mayamang nanloloob ng bahay."Sinabi ko kay Viscenzo na sabihin sayong ililipat namin ang mga gamit mo rito, hindi niya ba iyon nabanggit?" Makahulugang tinignan ko si Viel. Nagkibitbalikat lang ito, pinagpatuloy ang pagbabasa ng libro. "I forgot." Napairap ako. "Where did you take them?" I asked the old man."Sa kuwarto niyo," binalingan niya ang apo, "Take your fiancé to your room para makapagpahinga, mamaya na lang tayo mag-usap." Pinagpagan ni Mr. Marcelo ang suot nang tumayo. Tingin ko may pupuntahan ito dahil sa pormal ng kaniyang porma. I mean, lagi naman, iba kasi ang ayos ng kaniyang buhok ngayon.Maging si Viscenzo ay nakabihis na, maaga ata ang trabaho. Binaba niya ang libro at sinenyasan akong sumunod. As usual
Wala akong nagawa kundi umiling habang natatawa dahil halos mag-iisang oras na yata kami rito para lang makuha ang baboy na yan. Ramdam ko na ang pagod ni Viscenzo sa tagaktak ng pawis niya pero tila mas ginaganahan pa siya ngayon. His eyes are full of determination as he focused on catching that one pig who had been testing his patience. “Sinabi ko na kasi sayong huwag ka nang pumunta rito.” Umiling siya. “I need to ask for your parents’ blessing.” Nakatutok siya sa panonood ngayon. Sandali siyang tumigil para i-distract ang baboy. Mahihirapan siya kapag nasa kaniya ang atensyon nito dahil makakaiwas na naman. Ilang minuto ang nakalipas ay umalis si Viscenzo sa pagkakasandal sa bakod. Kumakain na ang baboy at hindi napansin ang dahan-dahan niyang paglapit. Para tuloy akong nanonood ng suspense movie na live. Tahimik ang mga tao, akala mo nakalimutang huminga habang pinanonood si Viscenzo. Ilang hakbang na lang ang layo niya. Ilang saglit pa ay tuluyan niya nang nahuli ang babo
Wala akong nagawa nang isarado nito ang pinto. Tiyak akong hindi niya ako papayagang lumabas hangga't hindi nasusunod ang gusto niya. Ilang minuto akong nanatili sa loob, ilang saglit pa, tuluyan akong lumabas dala ang tatlong PT na puro negative ang resulta. Inabot ko iyon sa kaniya na naghihintay. "Are you now satisfied?" She sighed in relief as she looked at the lines. I'm confident that I wasn't pregnant because I haven't had that 'thing' with men yet. Siya lang kasi itong OA, kung ano-ano na ang iniisip. "Are you still mad?" Kumapit ako sa braso niya para lambingin siya. Strikta man siya ay mabilis namang lumambot ang puso nito pagdating sakin. Dinig ko ang malalim niyang pagbuntong-hininga. Umupo ito sa silyang gawa sa kahoy, hindi makatingin sa akin nang diretso. She's still mad, I can feel it. "Sigurado ka bang gusto mong magpakasal?" I smiled as I sat beside her and squeezed her hand. Pansin ko ang ilang hibla ng kaniyang buhok na pumuputi na, unti-unti n
Nang igala ko ang tingin, ngayon ko lang napansin na narito rin pala sina Arkin at Chel na nakatingin din sa akin. Nang mapatitig ako kay Chel ay agad siyang nag-iwas ng tingin. “Are you alright?” Viscenzo, who’s sitting beside me, leaned closer to whisper in my ear. I nodded in response. Tabi ni
Muling namuo ang tensyon sa hapagkainan. Natahimik ang mga ito dahil tama naman siya. Kung noon ngang nakayanan niyang isalba ang negosyo ng mga Ferratero mag-isa, ngayon pa kayang marami na siyang hawak na kumpanya? Baka nga hindi magiging kawalan sa kaniya kung mawalan man siya ng business partner
I didn’t know where that decision came from, but I’d rather forget about it. Who would marry someone you didn’t know? “Mavi, puwede bang makahingi muna ng kaunti? Pambayad ko lang sa tuition f*e ko. Babayaran ko rin kapag nakaluwag-luwag na ako.” Tinigil ko ang pagsusulat. “Hindi ba’t kapapadal
I pressed my lips together and let out a heavy sigh. Tingin ko hindi ko na mababago ang desisyon nila, sana lang pagtapos ng araw ay maging maayos ang lahat. Tignan ko lang kung ganiyan pa rin ang sasabihin niya kapag nagkita sila. Ilang oras lang ang nakalipas nang tuluyan kaming makarating kay







