LOGINPara akong napako sa kinatatayuan habang nanatiling nakatingin sa kanila, hindi alam kung ano ang magiging reaksyon sa hindi kalayuan. Ilang beses ko pang pinaulit sa isip ang nadinig.
I bitterly scoffed in disbelief when his words seemed to finally sink in. What? As I looked at the woman, Chel, who was smiling politely to the old man in front of her, my grip on the glass of wine tightened and tried to stop the rush of emotions from spilling out. I couldn’t move. My heart was filled with anger and betrayal. As I turned my gaze on Arkin, his calm demeanor only fueled my rage. My whole body is trembling as I glared at them. I couldn’t feel pain—it’s anger that’s consuming me. Because the woman with him was my best friend. The best friend I never f*cking thought would betray me. Ilang beses kong nilagok ang wine na hawak at kumuha pa ng tatlong baso. I can feel a burning sensation as the alcohol passes down my throat, nakararamdam na rin ako ng hilo dahil hindi naman ako palainom. Ito ang pangalawang beses na nakatikim ako ng alak kaya hindi ko pa alam ang pakiramdam na malasing. I remained seated, drinking, until I could no longer hold the taste of the liquor. Lumapit ang mga kamag-anak ni Arkin sa kanila para batiin si Chel. Hindi ko alam kung bakit ako natatawa ngayong nagagalit at nasasaktan ako. Maybe because I’ve gotten used to dealing with my struggles alone, laughing as if I don’t need someone else’s shoulder. Tila hindi ko kayang paniwalaan ang lahat. Iyong kaibigang tinuring kong isa sa mga importante sa akin at ang lalaking akala ko mahal ako ay harap-harapan akong niloko. Nilapitan nila Arkin ang lalaking nakatitigan ko kanina para ipakilala ang babaeng girlfriend niya raw. Nadinig kong pinsan pala ito ni Arkin, pero hindi niya ito tunay na kadugo dahil anak ito sa unang asawa ng tita niya. I’m glad they don’t share the same blood. Such handsomeness shouldn’t be marred by the blood of jerks. The man was named Viscenzo Yezekael Ferratero. That name is uniquely something. I traced my eyes on them once again, to my surprise, Viscenzo looked at me for the second time. Sa pagtingin niya sa ’kin ay nabaling din ang atensyon nila Arkin at Chel sa direksyon ko. Nagulat sila nang makita ako, habang ako ay nanatiling nakatitig sa kanila, hindi alam kung anong dapat na maging reaksyon sa halu-halong emosyon. I want to burst out in anger, disappointment, and pain because I feel so f*cking betrayed. I was left with a heavy silence that felt suffocsting and holding back the words I wanted to spit. I want to walk towards them, slap those two, and leave a mark on their faces—but I’m not the type to cause a scene in front of many people just to ruin my name. I may be impulsive sometimes but I still have dignity in myself. My sanity is too important to lose over a useless man. My fists balled discreetly, restraining from making them land on the jerks when they walked towards me. I should’ve left the moment I saw them, but I was honestly thrilled from joining the event that I’m not supposed to be part of. I took a sip of my wine once again and didn’t pay attention when the two came near. “You’re here,” Arkin greeted, giving me a cocky smile. “Who is she?” Nagsimula namang magbulungan ang mga kamag-anak nila nang lapitan ako ng dalawa. Seconds were quick enough for me to gain everyone’s attention, kesyo kaninong anak daw ba ako, parte ba ako sa reunion ng pamilya nila, anong trabaho ko at ng mga magulang ko, at kung ano-ano pa na wala naman akong pakialam. “Mavi?” Saglit akong napalingon sa likod matapos marinig ang pangalan. Bakit ko nga ba nakalimutang mayroong pinsan si Arkin na alam ang patungkol sa relasyon namin? Tila kararating lang nito at sinalubong siya ng ganitong sitwasyon. “OMG, ikaw nga! How are you, girl? Do you still remember me?” Lumapit siya sa akin, hinawakan ang magkabilaang balikat ko. She was full of excitement while heading towards me. Sa lahat ng taong narito, tingin ko siya lang ang nag-iisang taong masaya nang makita ako. Nakilala ko siya sa isang restaurant noong araw na lumabas kaming dalawa ni Arkin. Takang tumingin siya sa pinsan niya’t sa kasama nitong babae. “Is she your girlfriend?” Naguguluhang tanong nito sa lalaki. Hindi pa man siya nakakakuha ng sagot ay muli itong tumingin sa akin, bakas ang pag-aalala. “But, isn’t Mavi your girlfriend?” “We already broke up,” Arkin simpered. “Besides, no one will like a gold digger. She’s only after my money.” The taste of bitterness lingered as I clicked my tongue. I clenched my jaw, refraining myself from sewing that arrogant mouth in front of me. This guy is proud of being a cheater. Malinaw na sa akin kung bakit niya ako inimbitahang pumunta rito at hindi na nag-reply pa. Hindi dahil para ipakilala sa mga magulang niya, kundi para ipahiya sa harap nila. He wants to show off to his family by humiliating me. The murmurs started to become insults. Bakit pa raw ako narito kung hiwalay na kami ni Arkin, telling me I do not belong here because this is a family reunion and I’m not one of them. Well, that was partly true. I do not belong to these arrogant people who were enslaved by money, feeling superior just because they can buy everything with their wealth. Ininom ko ang natitirang wine sa hawak kong baso at sinuklay ang buhok. My vision is getting blurry, my head is already spinning as if I will pass out at any moment but I still managed to stand. He f*cking wants to gain attention, it would be an honor to help him this time. I don’t want to leave with nothing but humiliation. This should be the most memorable reunion they’ll ever have.Wala akong nagawa kundi umiling habang natatawa dahil halos mag-iisang oras na yata kami rito para lang makuha ang baboy na yan. Ramdam ko na ang pagod ni Viscenzo sa tagaktak ng pawis niya pero tila mas ginaganahan pa siya ngayon. His eyes are full of determination as he focused on catching that one pig who had been testing his patience. “Sinabi ko na kasi sayong huwag ka nang pumunta rito.” Umiling siya. “I need to ask for your parents’ blessing.” Nakatutok siya sa panonood ngayon. Sandali siyang tumigil para i-distract ang baboy. Mahihirapan siya kapag nasa kaniya ang atensyon nito dahil makakaiwas na naman. Ilang minuto ang nakalipas ay umalis si Viscenzo sa pagkakasandal sa bakod. Kumakain na ang baboy at hindi napansin ang dahan-dahan niyang paglapit. Para tuloy akong nanonood ng suspense movie na live. Tahimik ang mga tao, akala mo nakalimutang huminga habang pinanonood si Viscenzo. Ilang hakbang na lang ang layo niya. Ilang saglit pa ay tuluyan niya nang nahuli ang babo
Wala akong nagawa nang isarado nito ang pinto. Tiyak akong hindi niya ako papayagang lumabas hangga't hindi nasusunod ang gusto niya. Ilang minuto akong nanatili sa loob, ilang saglit pa, tuluyan akong lumabas dala ang tatlong PT na puro negative ang resulta. Inabot ko iyon sa kaniya na naghihintay. "Are you now satisfied?" She sighed in relief as she looked at the lines. I'm confident that I wasn't pregnant because I haven't had that 'thing' with men yet. Siya lang kasi itong OA, kung ano-ano na ang iniisip. "Are you still mad?" Kumapit ako sa braso niya para lambingin siya. Strikta man siya ay mabilis namang lumambot ang puso nito pagdating sakin. Dinig ko ang malalim niyang pagbuntong-hininga. Umupo ito sa silyang gawa sa kahoy, hindi makatingin sa akin nang diretso. She's still mad, I can feel it. "Sigurado ka bang gusto mong magpakasal?" I smiled as I sat beside her and squeezed her hand. Pansin ko ang ilang hibla ng kaniyang buhok na pumuputi na, unti-unti n
I was twisting my fingers together with a shaky breath, unable to stop fidgeting. When Viscenzo noticed, he gently took my hand in his, stilling the nervous movement.I shouldn't be fidgeting, yet I can't help it."I'm sorry if everything happened too suddenly, Tita," he said calmly. "We were only waiting for the right time. The media has been relentless, we didn't want to drag you into any trouble.""That's why we came here personally, to speak with you face-to-face," dagdag pa ni Mr. Ferratero."Uunahan ko na kayo." Malamig na tinignan ni Mama ang lolo ni Viscenzo. I'd seen her strict before but never this serious. "Hindi niyo naman siguro binlockmail ng pera ang anak ko para pakasalan ang apo niyo, hindi ba?" agad na namilog ang mata ko sa narinig.What does she think of me, someone who can buy with money?"Hindi namin kailangan ng pera. Kung iyan ang iniisip niyo sa anak ko, patawad pero hindi ako papayag sa kasal. Pinalaki ko nang maayos si Mavi hindi para bastusin lang ng mga ta
I pressed my lips together and let out a heavy sigh. Tingin ko hindi ko na mababago ang desisyon nila, sana lang pagtapos ng araw ay maging maayos ang lahat. Tignan ko lang kung ganiyan pa rin ang sasabihin niya kapag nagkita sila. Ilang oras lang ang nakalipas nang tuluyan kaming makarating kaya lalo akong kinakabahan. Matapos kasi ang anim na taong pagtatrabaho sa Manila, ngayon ko na lang ulit sila makikita. Inalalayan ako ni Viscenzo pababa ng sasakyan. Medyo malayo ito sa bahay kaya kailangan pa naming lakarin. Sa bukid malayo sa mga bahay-bahay kasi kami bumaba. Marami nang nagbago nang ilibot ko ang tingin. Ramdam ko ang lahat ng mga matang nakamasid sa amin papasok sa isang baryo, lahat ng narito ay nagtataka. Hindi mawala ang mga bulungan at sari-saring chismis na hindi ko na pinansin. Takaw atensyon naman kasi talaga kung biglang may magla-landing na chopper dito. Isama mo pa ’tong maglolo na akala mo may selebrasyong pupuntahan kung maka-formal attire, idagdag pa an
Muli niyang sinuot ang singsing na ibinigay niya sa akin, iyong singsing na binalik ko sa kaniya noong unang araw akong pumunta rito. “I’m asking for a permission to hold your hand because I thought you might feel awkward.” I let out a bitter laugh. “Why would I? Are you my celebrity crush to make me feel awkward? You’re asking as if this is not the first time we hold hands.” Ako na mismo ang kumuha ng kamay niya para hatakin siya, pero ito na naman ang taksil kong puso na hindi matigil sa pagtibok nang mabilis. Ano bang problema? Doktor ako pero sarili ko mismo ay hindi ko maintindihan kung may kondisyon ako o sakit. Maging ang pisngi ko ay nag-iinit. Tingin ko kailangan ko na rin talagang magpakonsulta. Pinagsawalang bahala ko ang nararamdaman at hinila siya papasok sa loob ng mansyon, pero hindi gumalaw si Viel sa kinatatayuan. Muli ko siyang binalingan. “Ano na naman?” “You like someone?” Malamig ang boses niyang tanong, nakasalubong pa ang mga kilay. “Lahat nam
Nanatili akong nakaupo at naghihintay dahil siya na lang daw ang mamimili ng mga tuxedo na susukatin. Na-trauma ata sa ginawa ko. I bit my lower lip, trying to stifle a victorious laugh. Minutes passed, Viscenzo finally came out to the fitting area. He’s wearing a black tuxedo but not the same as he wore earlier. Sakto na ito sa kaniya at bagay na bagay tignan. Ano pa bang bago? Kahit ano naman yata ang ipasuot sa taong ’to ay babagay. Pasuotin mo man ng basahan o simpleng damit. “How’s it?” Tanong niya nang mataman lang akong nakatingin. “Maganda naman, but I can’t figure out what’s missing. Parang may kulang.” “Anong kulang?” Malamig ko siyang tinignan. “Hindi ko nga maisip, ’di ba?” Muli siyang napabuntong-hininga bago umalis para magpalit. Paglabas, iba na ang kulay ng tuxedo na kaniyang suot. “Bakit kulay gray? Ikaw ba ang ring bearer sa kasal?” The side of his lips curved in annoyance but he remained silent as he came back to change for the nth time.







