บทที่ 9

“ไม่ ไม่ครับแม่ ไม่จริง แก้วไม่ใช่คนแบบนั้น ผมจะไปคุยกับแก้วให้รู้เรื่อง ผมจะไปหาเขา” ฟินเอ่ยพูดพลางลุกขึ้นยืนจากเตียงแล้วกำลังจะเดินไปที่ประตู แต่เขาเดินซวนเซไปได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลงไปที่พื้นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกาย

“ตาฟิน! ตาฟินลูก!” คุณหญิงชญาดาอุทานออกมาด้วยความรู้สึกตกใจเมื่อเห็นลูกชายล้มลงจึงรีบเข้าไปประคอง

“ฟิน ไปไม่ไหวหรอกลูก ลูกเมาขนาดนี้จะไปได้ยังไง แม่ไม่ให้ไป อะไรจะขนาดนี้นะตาฟิน” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดเชิงตำหนิลูกชาย

“ไม่ครับแม่ ผมจะไปหาแก้ว แก้ว! แก้ว! อยู่ไหน แก้วอยู่ไหน! แก้ว....” ฟินเอ่ยพูดตัดพ้อออกมาก่อนที่เขาจะค่อยๆหลับใหลแล้วสลบไป

“ฟิน ฟิน! หลับไปแล้ว ฟ้า ฝน สุก มาช่วยฉันพาตาฟินไปนอนหน่อยเร็ว!!” คุณหญิงชญาดาเอ่ยตะโกนเรียกคนงานในบ้าน ทั้งป้าสุกแม่บ้านใหญ่และสาวใช้อีกสองคน ทั้งหมดรีบวิ่งขึ้นมาข้างบนรวมถึงคุณหญิงชลิตาด้วย ทุกคนช่วยกันพยุงพาฟินไปนอนที่เตียง แล้วป้าสุกก็จัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ฟินก่อนที่จะปล่อยให้ฟินได้พักผ่อนแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนที่ห้องพักของตัวเอง

คุณหญิงชญาดากลับมาที่ห้องพักของเธอแล้วเดินมานั่งที่เตียงนอนพลางครุ่นคิดอย่างหนักเรื่องลูกชายของเธอ

‘เฮ้อ...นี่เธอประเมินผิดไปหรือเปล่า เธอพอจะรู้ว่าตาฟินรักแม่ดอกแก้วมากเพราะตาฟินชอบเล่าเรื่องของแม่ดอกแก้วให้เธอฟังแล้วก็อยากจะพาแม่ดอกแก้วมาหาเธอด้วยซึ่งตาฟินไม่เคยทำแบบนี้กับใครมาก่อนทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ตาฟินก็มีแฟนคบหาใครอยู่บ้างเพราะลูกชายของเธอก็เป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดีแถมยังชาติตระกูลดีอีกแต่คนก่อนๆแม่ดอกแก้วตาฟินก็แค่มาเล่าให้ฟังบ้างประปราย แต่ไม่มีครั้งไหนที่เวลาเลิกรากันแล้วตาฟินจะเสียใจหนักมากขนาดนี้ เฮ้อ..แล้วพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ยังไงทั้งตาฟินกับแม่ดอกแก้วก็เลิกรากันไปแล้วไม่มีความจำเป็นต้องเจอกันอีก ตอนนี้แม่ดอกแก้วต้องไปโรงพยาบาลไปเฝ้าแม่ แต่ลูกชายของเธอคงไม่ได้ไปที่โรงพยาบาลหรอกถ้าไม่จำเป็นจริงๆเพราะไม่ค่อยชอบถึงแม้โรงพยาบาลจะเป็นธุรกิจของครอบครัว แต่ลูกชายของเธอชอบงานด้านสถาปัตยกรรมมากกว่าไม่ค่อยชอบและก็ไม่ค่อยสนใจธุรกิจโรงพยาบาลเท่าไรแต่ยังไงในอนาคตธุรกิจทุกอย่างก็ต้องเป็นของลูกชายของเธอไม่ชอบวันนี้วันหน้าก็คงอาจจะชอบก็ได้ ฉะนั้นเธอไม่กังวลว่าลูกชายของเธอจะไปโรงพยาบาลแล้วไปเจอแม่ดอกแก้ว แต่ที่อื่นเธอก็ไม่แน่ใจโดยเฉพาะที่บ้านแม่ดอกแก้ว......ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องจบลงแบบนี้แล้วจะให้ลูกชายของเธอรู้เรื่องนี้ไม่ได้...เฮ้อ...’ คุณหญิงชญาดาครุ่นคิดในใจพลางถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกหนักใจอยู่ลึกๆ

เช้าวันต่อมา

11:00 นาฬิกา

คุณหญิงชญาดาที่ตอนนี้มาประชุมงานในฐานะประธานบริษัทอยู่ที่บริษัทก่อสร้างอสังหาริมทรัพย์ของสามีผู้ล่วงลับอยู่ที่กรุงเทพ ตอนนี้บริษัทของสามีได้ถูกโอนมาเป็นชื่อของเธอกับลูกชายหลังจากที่สามีของเธอเสียชีวิต ตอนนี้เป็นช่วงพักการประชุม คุณหญิงชญาดากลับมานั่งพักพลางจิบกาแฟอยู่ที่ห้องทำงานแล้วจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากเสื้อสูทเพื่อโทรศัพท์ไปหาลูกชายเพราะเธอรู้สึกเป็นห่วงลูกชาย

‘เธอออกมาจากบ้านอัครโสพลที่จังหวัดปทุมธานีมาประชุมงานที่บริษัทของสามีที่ปัจจุบันเป็นของเธอและลูกชายที่กรุงเทพตั้งแต่เช้าไม่รู้ว่าจะกลับไปถึงที่บ้านกี่โมง จริงๆเธอเองก็มีบ้านอยู่ที่กรุงเทพด้วยซึ่งเป็นบ้านหรูใจกลางเมืองของสามีเธอที่ปัจจุบันเป็นชื่อของลูกชายหลังจากที่สามีของเธอเสียชีวิต’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจพลางโทรศัพท์โทรออกไปหาฟิน

“ไม่รู้ว่าป่านนี้ตาฟินจะเป็นยังไงบ้าง จะตื่นหรือยัง” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดออกมาพลางพยายามโทรศัพท์ไปหาลูกชายแต่โทรไปเท่าไรลูกชายของเธอก็ไม่รับสาย

“ทำอะไรอยู่นะตาฟิน ทำไมไม่รับโทรศัพท์” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดพึมพำออกมา ‘จะโทรไปถามยัยตาก็ไม่ได้เพราะยัยตาไม่ได้อยู่ที่บ้าน ยัยตาไปทำงานที่โรงพยาบาลแต่เช้าแล้วเพราะมีประชุม งั้นคงต้องโทรเข้าไปถามที่บ้าน’ คุณหญิงชญาดาคิดได้ดังนั้นจึงกดโทรศัพท์ไปหาที่บ้าน...สักพักจึงมีคนรับสาย คนๆนั้นก็คือป้าสุกแม่บ้านวัยห้าสิบปีของที่บ้าน

“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ บ้านอัครโสพลค่ะ จะเรียนสายใครคะ” ป้าสุกเอ่ยพูดออกไป

“สุกใช่ไหม ฉันคุณหญิงชญาดาเอง”

“อ๋อค่ะ คุณหญิง”

“ฉันจะโทรมาถามว่าตาฟินเป็นยังไงบ้าง ตื่นหรือยัง”

“คุณฟินตื่นแล้วค่ะ แล้วก็ขับรถออกไปข้างนอกได้สักครู่แล้วค่ะ น่าจะออกไปตอนประมาณสิบโมงค่ะ สุกบอกให้คุณฟินทานข้าวก่อนคุณฟินก็ไม่ทาน”

“แล้วตาฟินได้บอกไหมว่าออกไปไหน”

“ไม่ทราบค่ะ คุณฟินไม่ได้บอกไว้”

ก๊อกๆ

“ท่านประธานคะ ขออนุญาตค่ะ” บังอรเลขาของคุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดขึ้นอยู่บริเวณหน้าห้องทำงาน

“เชิญ” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดกับเลขาก่อนที่เลขาจะเดินเข้ามาในห้อง

“งั้นแค่นี้ก่อนนะสุก” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดโทรศัพท์กับป้าสุกก่อนที่จะวางสายไป

“มีอะไร หรือที่ประชุมพร้อมแล้ว” คุณหญิงชญาดาที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเอ่ยถามเลขาของเธอ

“ใช่ค่ะ อีกห้านาทีที่ประชุมพร้อมแล้วค่ะ”

“งั้นไป เตรียมเอกสารให้พร้อมด้วย”

“ค่ะ” เลขาตอบรับก่อนที่จะเดินออกไป ส่วนคุณหญิงชญาดาเธอก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปเตรียมตัวเข้าประชุมงานต่อ

‘ตาฟินไปไหนนะหรือไปหาแม่ดอกแก้วที่บ้าน เพราะตาฟินรู้ว่าบ้านของแม่ดอกแก้วอยู่ที่ไหน แต่เวลานี้แม่ดอกแก้วคงจะไปเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล คงไม่น่าจะเจอกัน แล้วเธอก็กำชับแม่ดอกแก้วไปแล้วว่าให้ขาดการติดต่อกับลูกชายของเธอ หวังว่าแม่นั่นคงจะไม่ขัดคำสั่งเธอนะ ไม่งั้นเจอดีแน่ เฮ้อ...เรื่องตาฟินคงต้องพักไว้ก่อน เพราะเธอคงต้องเข้าประชุมก่อน’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจก่อนที่จะเดินไปที่ห้องประชุม

ด้านฟินที่ตอนนี้เขาอยู่ที่หน้าบ้านของดอกแก้ว หลังจากที่เขาตื่นมาเมื่อเช้าเขาก็ใช้โทรศัพท์อีกเครื่องของเขาพยายามโทรศัพท์หาดอกแก้วเพราะเมื่อคืนโทรศัพท์ที่เขาปาลงพื้นมันพังไปแล้วเหลือแต่ซิมโทรศัพท์ แต่เขาโทรไปเท่าไรก็โทรไม่ติด ‘เขาจึงรีบอาบน้ำชำระร่างกายแล้วขับรถมาหาดอกแก้วที่บ้านของเธอเพราะเขาต้องการคุยและเคลียกับเธอ เขารักเธอและก็ไม่อยากเลิกกับเธอ เรื่องของเธอกับเขามันจะจบลงแบบนี้ไม่ได้ มันง่ายเกินไปเขายอมรับไม่ได้เขาทำใจไม่ได้ ถึงเธอจะมีคนอื่นไปแล้วแต่เขาก็พร้อมที่จะให้อภัยถ้าเธอให้โอกาสเขาได้พูดคุยกับเธออีกครั้ง เขาอยากจะพูดคุยกับเธออีกสักครั้ง เขามาถึงที่บ้านของเธอประมาณสิบโมงครึ่งแต่เขาไม่เจอเธอแล้วเห็นว่าบ้านของเธอถูกล็อคจากด้านนอก เธอคงไม่อยู่บ้าน จนตอนนี้ก็เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงแล้ว แม่ของเขาโทรมาเขาก็ไม่ได้รับเพราะยังไม่พร้อมที่จะพูดคุยในตอนนี้’ ฟินคิดในใจในขณะที่ยืนอยู่ที่หน้าบ้านของดอกแก้วก่อนที่เขาจะเดินกลับมาแล้วเข้ามานั่งในรถ

‘แม่งเอ๊ย แก้วไปไหนนะ หรือจะไปหาเธอที่ร้านเบเกอรี่ที่เธอเคยทำงานพาร์ทไทม์แต่เธอบอกเขาว่าไม่ได้ไปทำแล้วนี่ เฮ้อ....’ ฟินนั่งคิดในใจอยู่ในรถของเขาพลางเอามือกุมขมับพลันน้ำตาก็เริ่มไหลออกมา

‘แก้วอยู่ไหน เขาจะรอเธออยู่ในรถ ยังไงเธอก็ต้องกลับบ้าน’ ฟินคิดในใจพลางนั่งเอนหลังพิงเบาะรอดอกแก้วอยู่ในรถ