บทที่ 8

“นี่ยัยตา เสียใจเดี๋ยวตาฟินก็หาย ไม่กี่วันหรอก” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูด ถึงแม้ลึกๆเธอจะแอบรู้สึกตกใจอยู่เหมือนกันที่ลูกชายของเธอดื่มเหล้ามาแบบนั้น ‘นี่ตาฟินเสียใจเรื่องแม่นั่นขนาดนี้เลยเหรอ แต่...ก็คงจะเสียใจไม่กี่วันหรอกมั้ง’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจด้วยความรู้สึกมั่นใจ

“แต่คุณพี่...”

“พอยัยตา เดี๋ยวพี่จะโทรไปถามแม่นั่นเพื่อความชัวร์เอง” คุณหญิงชญาดาเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าส่วนตัวซึ่งวางอยู่บนโต๊ะในห้องรับแขกเพื่อโทรศัพท์ไปหาดอกแก้ว ‘เธอสืบประวัติของแม่ดอกแก้วนั่นมาหมดแล้วทำไมแค่เบอร์โทรศัพท์ของแม่นั่นเธอจะไม่รู้’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจพลางกดโทรศัพท์โทรออกไปหาดอกแก้วในขณะที่คุณหญิงชลิตาก็ได้แต่ส่ายหัวให้กับพี่สาวของตัวเองและรู้สึกเห็นใจหลานชายของตัวเองที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ก่อนที่คุณหญิงชลิตาจะเดินกลับไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร

ด้านดอกแก้วที่กลับมาจากโรงพยาบาลหลังจากที่ไปเยี่ยมแม่จนตอนนี้เธอกลับมาถึงที่บ้าน ตอนนี้เธอกำลังจะเตรียมตัวเพื่อไปอาบน้ำชำระร่างกายแต่จู่ๆเสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

“เบอร์ใคร” ดอกแก้วเอ่ยพูดก่อนที่เธอจะกดรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล” ดอกแก้วกรอกเสียงพูดลงไป

“บอกเลิกลูกชายฉันแล้วใช่ไหม”

“นั่น...”

“ฉันเอง คุณหญิงชญาดา”

“อ้อ...”

“นี่เธอบอกเลิกลูกชายฉันแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ”

‘ว่าแล้ว ตาฟินถึงมีสภาพแบบนั้น’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจ

“ดีจ๊ะ แล้วอย่าลืมตัดการติดต่อกับลูกชายฉันทุกช่องทางนะจ๊ะ บล็อคทุกอย่างให้หมด แล้วอย่ามาเจอลูกชายฉันอีก ยังไงเธอเองก็เรียนจบแล้ว ก็จบกันแต่เพียงเท่านี้นะ แล้วฉันรับรองว่าแม่ของเธอจะได้รับการรักษาอย่างดีที่สุด”

ดอกแก้วได้ฟังแบบนั้นเธอก็กลืนก้อนสะอื้นลงไปในลำคออย่างยากลำบากก่อนที่เธอจะเอ่ยตอบกลับไป

“ค่ะ”

“ดีมากจ๊ะสาวน้อย งั้นแค่นี้นะ”

“ค่ะ สวัสดีค่ะ” ดอกแก้วเอ่ยพูดพลางวางสายโทรศัพท์จากคุณหญิงชญาดาแล้วน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาหยดลงใส่โทรศัพท์

“จบกันแต่เพียงเท่านี้นะฟิน แก้ว แก้วขอโทษ” ดอกแก้วเอ่ยพูดพลางตัดสินใจบล็อคเบอร์บล็อคไลน์ของฟินและตัดการติดต่อกับฟินทุกช่องทางไม่ว่าจะออนไลน์หรือออฟไลน์

‘เธอต้องคิดถึงแม่ คิดถึงอนาคต...อนาคตของเธอ ต้องหางานทำหลังจากเรียนจบเพื่อเก็บเงินไว้เป็นค่าใช้จ่ายภายในบ้าน จะมามัวแต่นั่งเสียใจอยู่ไม่ได้’ ดอกแก้วคิดได้ดังนั้นเธอจึงปาดน้ำตาทิ้ง

“มันไม่มีทางอื่นแล้ว ต้องมูฟออนเท่านั้น ในเมื่อเธอเลือกแล้ว” ดอกแก้วเอ่ยพูดพึมพำให้กำลังใจตัวเองก่อนที่เธอจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายแล้วเตรียมตัวเข้านอน

ด้านคุณหญิงชญาดาเมื่อวางสายจากดอกแก้วแล้วเธอก็เดินออกมาจากห้องรับแขกด้วยรอยยิ้ม เธอเดินผ่านไปยังห้องอาหารเพื่อขึ้นไปข้างบน เธอตั้งใจจะขึ้นไปดูลูกชายของเธอสักหน่อย

“คุณพี่ไม่ทานข้าวก่อนเหรอคะ” คุณหญิงชลิตาที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารเอ่ยพูดขึ้นเมื่อเห็นพี่สาวของตัวเองกำลังจะเดินผ่านขึ้นไปข้างบน

“ไม่ล่ะ เธอทานเลยยัยตา พี่จะขึ้นไปดูตาฟินสักหน่อย” คุณหญิงชญาดาหันมาตอบน้องสาวก่อนที่จะเดินขึ้นไปข้างบน

คุณหญิงชลิตาจึงสั่งให้ป้าสุกตักข้าวแล้วนั่งทานข้าวคนเดียวเพราะถึงเธอจะรู้สึกเป็นห่วงหลานชายแต่ตอนนี้เธอรู้สึกหิวเต็มที

ในขณะที่อีกด้านฟินที่ขึ้นมาบนห้องพักของเขา ตอนนี้เขากำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่ปลายเตียงพลางมองดูรูปคู่ระหว่างเขากับดอกแก้วที่อยู่ในโทรศัพท์มือถือ

“ทำไม ทำไมแก้วต้องทำกับผมแบบนี้ กลับมาหาผมได้ไหม” ฟินเอ่ยพูดตัดพ้อออกมาทั้งน้ำตาพลางกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นก่อนที่เขาจะตัดสินใจโทรหาดอกแก้ว

‘ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก’

“โธ่เว้ย!” ฟินเอ่ยพูดสบถออกมาพลางปาโทรศัพท์มือถือลงไปที่พื้นเป็นจังหวะเดียวกับที่คุณหญิงชญาดาเปิดประตูเข้ามาในห้องของเขาพอดี คุณหญิงชญาดาเห็นเหตุการณ์ที่ลูกชายของตนปาโทรศัพท์มือถือลงไปที่พื้น

“ฟิน ทำไมทำแบบนี้ล่ะลูก แล้วนั่นมือของลูกไปโดนอะไรมาทำไมพันผ้าก๊อตแบบนั้น” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดพลางเดินเข้ามานั่งลงที่ปลายเตียงข้างๆลูกชาย

“มือ มือผม ช่างมันเถอะครับแม่ ผม...ผม...ผม ผมโทรหาแก้วไม่ติด ทำไม ทำไมผมโทรหาแก้วไม่ติดล่ะครับแม่” ฟินเอ่ยพูดตัดพ้อออกมาทั้งน้ำตานองหน้า เขาร้องไห้ตัวสั่นออกมาอย่างหนัก

“ฟิน...” คุณหญิงชญาดาแอบอึ้งไปกับท่าทางของลูกชายเพราะเธอไม่เคยเห็นลูกชายของเธอเป็นแบบนี้มาก่อน ‘นี่ลูกชายของเธออาการหนักขนาดนี้เลยเหรอ’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจพลางโอบไหล่ลูกชายเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

“ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไรนะ” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดพลางกอดลูกชายไว้ในอ้อมกอดแน่น

ในขณะที่ฟินเขาก็ร้องไห้ฟูมฟายออกมาอย่างหนักก่อนที่เขาจะทรุดตัวลงนอนหนุนตักแม่ของเขาพลางเอ่ยพูดตัดพ้อพร่ำเพ้อออกมา

“แม่ครับ แก้วเขาทิ้งผมไปแล้ว ทำไมแก้วเขาถึงทิ้งผม ผมไม่ดีตรงไหน ผมรักเขา ผมทุ่มเททั้งใจให้เขาทุกอย่างดูแลเขาแล้วผมพลาดตรงไหน ผมพลาดตรงไหนอะแม่ ผมผิดอะไร ทำไมเขาถึงทิ้งผม ทำไมเขาต้องบอกเลิกผม ทำไม ผมอยากพาเขามาเจอแม่มาเจอน้าตา แม่คงไม่มีโอกาสได้เจอแก้วแล้ว” ‘เขารักแก้วมาก ถึงแก้วจะไม่ใช่แฟนคนแรกของเขาเพราะก่อนหน้านั้นเขาก็มีแฟนมีป๊อปปี้เลิฟมาบ้าง แต่แก้วก็เป็นแฟนที่เขารักและจริงจังด้วยมากที่สุดเป็นแฟนคนแรกที่เขาอยากจะพามาเจอกับครอบครัว แต่เขาคงไม่มีโอกาสนั้นแล้วใช่ไหม’ ฟินคิดในใจทั้งน้ำตา

“ไม่เป็นไรลูก ฟิน ลูกไม่ได้พลาดตรงไหน ลูกของแม่มีดีทุกอย่าง ทั้งรูปร่างหน้าตาฐานะ....”

“ผมมีดีทุกอย่างแล้วทำไมเขาถึงทิ้งผมล่ะครับ ทำไมครับแม่ ทำไมเขาถึงทิ้งผมไปกับไอ้นั่น มันมีอะไรดีกว่าผม ผมรักเขา แล้วทำไมเขาถึงบอกเลิกผม ทำไมเขาถึงนอกใจผม นอกใจผม!! นอกใจผมได้ยังไง!!!” ฟินเอ่ยพูดพรั่งพรูออกมาทั้งน้ำตาด้วยความโกรธเกรี้ยวบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกายของเขาพลางเงยหน้าขึ้นมาจากตักของแม่มานั่งข้างๆแม่ของเขาแล้วมองหน้าแม่ของเขาอย่างต้องการคำตอบ

“นอกใจ แฟนของลูกนอกใจลูกเหรอ”

“ครับแม่”

‘นี่แม่ดอกแก้วนั่นนอกใจลูกชายเธอเหรอ ไวไฟขนาดนั้นเชียว แต่ก็ดี หึ’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจ

“งั้นผู้หญิงคนนั้นก็ไม่คู่ควรกับลูกของแม่ ผู้หญิงคนนั้นต่างหากที่พลาดที่ไม่ดีไม่มีความซื่อสัตย์ ลูกจะไปแคร์ผู้หญิงแบบนั้นทำไม ช่างเถอะนะลูก อย่าไปอาลัยอาวรณ์ผู้หญิงหลายใจแบบนั้นเลย ผู้หญิงแบบนั้นไม่มีค่าพอให้ลูกของแม่ต้องมานั่งเสียเวลาเสียใจแบบนี้ คงจะมั่วไม่เลือก สำส่อน แล้วก็คงจะคบซ้อนแน่ๆ” คุณหญิงชญาดาได้ทีเอ่ยพูดให้ร้ายดอกแก้วให้ลูกชายของเธอฟัง