Masuk"ตลกอะไรของนายยะ"
"ฮ่า ๆ โอ๊ยย เธอนี่ เพ้อเจ้อเอาเรื่องเหมือนกันนะ"
"ตัวเองคิดจะทำผิดแล้วยังมีหน้ามาว่าฉันอีกเหรอ ไอ้คนไร้ศีลธรรม! หยุดขำเลยนะ!"
"โอ๊ยยย โอ๊ยยย เจ็บ ๆ พอแล้ว ฮ่า ๆ โอเคครับ หยุดแล้วครับ หยุดแล้ว ฮ่า ๆ"
แก้มสากแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูขณะพยายามกลั้นขำตามคำสั่งของคนเดือด ทอดมองใบหน้าหงิกงอของหญิงสาวแล้วฉีกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ในขณะที่สองมือพยายามปัดป้องมือเล็กที่กำลังพุ่งเข้ามาประทุษร้ายเนื้อตัวเป็นพัลวัน
"ที่เธอเป็นเดือดเป็นร้อนขนาดนี้เนี้ย หวงเพื่อนหรือว่าหวงฉันกันแน่"
"ฉันจะหวงนายเพื่อ คิดว่าหล่อแล้วจะมีแต่คนชอบนายหรือไง อย่าหลงตัวเองหน่อยเลย"
"นี่เธอยอมรับแล้วเหรอว่าเธอก็มองว่าฉันหล่อเหมือนกัน"
"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น อะ กินเข้าไปเลย ถ้าปากมันว่างมากนักอะ"
ใบบัวถลึงตาดุแล้วยัดหลอดชานมไข่มุกเข้าไปในปากคนหน้ามึน เผื่อว่ามันจะช่วยทำให้อีกฝ่ายสงบปากสงบคำลงบ้าง
ต้นไม้หัวเราะในลำคอเบา ๆ ดูดชานมที่เป็นคนซื้อมาฝากหญิงสาวแล้วเคี้ยวไข่มุกอย่างเอร็ดอร่อย สายตาหลุบมองปลายหลอดที่มีรอยเปื้อนของลิปสติกสีชมพูอ่อนแล้วหันไปเอ่ยหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดี
"กินหลอดเดียวกันแบบนี้ รู้สึกเหมือนกำลังจูบเธออยู่เลยแฮะ"
"นี่!"
ใบบัวหันมาแว้ดเสียงใส่ชายหนุ่มอย่างสุดกลั้น เหลือบตามองหลอดชานมที่เขาคาบคาปากแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ขัดเขินกับสายตาเป็นประกายที่มองมาจนสองพวงแก้มแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่
"จะไปไหนก็ไปเลยไป"
"โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้ววววว"
ต้นไม้ยกสองมือขึ้นชูเป็นเชิงว่ายอมแพ้ หยิบแก้วชานมแก้วเดิมไปยื่นจ่อปากให้หญิงสาวก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเธอแยกเขี้ยวข่มขู่ด้วยสีหน้าเอาเรื่อง
"นี่เธอ...ไม่สังเกตเห็นอะไรบ้างเลยเหรอ"
"อะไรของนาย"
ใบบัวย้อนถามอย่างไม่ใส่ใจนัก สายตายังคงไล่อ่านไปตามข้อความในหน้าของชีทเรียนที่ถืออยู่พลางใช้ปากกาไฮไลท์ในบางจุดที่มองว่าเป็นส่วนสำคัญ
"สีผมฉันไง เป็นไง ๆ สีสวยไหม"
"ไม่อะ ถ้าอยู่บนหัวคนอื่นก็คงดูดี แต่พอเป็นนายแล้วมันดูพิลึกพิลั่น"
"ไม่คุ้นตาบ้างเลยเหรอ"
ปากกาด้ามอวบหลุดร่วงออกจากมือทันทีที่จบประโยค เธอหันขวับไปสบสายตากับเจ้าของคำถามแต่สุดท้ายก็เป็นฝ่ายเสมองไปทางอื่นก่อน
ใจดวงน้อยสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่น ไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่เธอรู้สึกเหมือนมองเห็นความคาดหวังบางอย่างสะท้อนออกมาจากแววตาสีดำสนิทคู่นั้น
"อะ...อะไร คุ้นตา คุ้นตาอะไรของนาย"
"ก็เปล๊าาา ดาราเกาหลีเขาก็ทำกัน ฉันก็เลยนึกว่า....เธอจะจำสีผมแบบนี้ได้"
มือที่กำลังเอื้อมไปหยิบปากกาไฮไลท์ชะงักแข็งค้าง พร้อมกับความรู้สึกชาวาบแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัวอย่างไม่มีสาเหตุ
ใบบัวลอบกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่แล้วส่ายหัวปฏิเสธ แววตาวูบไหวหลุบลงมองต่ำ พยายามปั้นสีหน้าให้ดูเป็นปกติแล้วทำทีเป็นอ่านชีทเรียนต่อ
ทว่าสติสตางค์ของเธอกลับปลิวหายไปกับสายลมตั้งแต่วินาทีที่ฟังประโยคสุดท้ายจบ
"มาแล้ว ๆ "
เสียงใส ๆ ของเพื่อนสาวดังลอยมาแต่ไกลดึงให้คนทั้งคู่หันไปมองตามเสียง ในจังหวะที่เพื่อนหย่อนสะโพกลงนั่งที่เดิม ใบบัวก็ลุกพรวดขึ้นมายืนเต็มความสูง
"ฉะ...ฉัน ฉันหิว ไปซื้อขนมก่อนนะ ไว้เจอกันบนห้องเรียนเลยแล้วกัน"
"เอ้าา จะรีบไปไหนอ่ะ ยังเหลือเวลาว่างอีกตั้งครึ่งชั่วโมงนะแก ใบบัววว~"
ใบบัวกุลีกุจอกวาดข้าวของส่วนตัวลงกระเป๋าถือใบโปรดอย่างลวก ๆ ก่อนจะผลุนผลันเดินออกมาจากโต๊ะ โดยไม่สนใจในเสียงร้องเรียกที่เพื่อนตะโกนมาไล่หลัง
ขาเรียวก้าวยาว ๆ เข้ามาหลบในมุมอับของตึกเรียน ก่อนจะทิ้งตัวพิงผนังอย่างอ่อนแรง มือเล็กยกขึ้นนวดคลึงหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองเบา ๆ เพื่อปรามใจดวงน้อยที่มันกำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง
บ้าจริง! ทั้ง ๆ ที่มันก็เป็นแค่คำพูดธรรมดา ๆ ทั่วไป แต่ทำไมถึงได้มีอิทธิพลกับอัตราการเต้นของหัวใจเธอนักนะ
ทำไมกัน?
+++++++++++++++++++
ในเซตมีทั้งหมด 5 คนนะคะ
1. คชา x หมอนิล จาก ทำไมถึงเป็นเธอ 2. หมอนัท x หมอฟ้าใส จาก รักอำพราง 3. หมอเกมส์ x น้ำค้าง จาก รักอำพรางคู่พิเศษ 4. ต้นไม้ x ใบบัว จาก เพื่อน(ไม่)จริง 5. อาร์ม x ยูกิ จาก กับดักรักร้าย สามารถอ่านแยกกันได้ค่ะ เพียงแค่มีความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกันในบางฉากเท่านั้นเสียงร้องโวยวายของสองคู่ชู้ชื่นที่วิ่งเล่นไล่จับกันในน้ำดังลั่นไปทั่วบริเวณ เรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากผู้ชมคนอื่น ๆ ได้เป็นอย่างดีนัทละสายตาจากภาพวุ่นวายตรงหน้า เคลื่อนตัวมาหยุดที่ด้านหลังของภรรยาสาวแล้ววางมือลงบนไหล่มน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มนุ่มของเธอหลายฟอด แสดงออกถึงความรักและความเป็นเจ้าของในเรือนร่างเย้ายวนให้ชายอื่นได้เห็นไปพร้อม ๆ กันส่วนอาร์มนั้นเลือกจะหย่อนสะโพกลงนั่งเบียดกับนางแบบสาวบนเตียงอาบแดดตัวเดียวกัน สายตาคมกริบตวัดมองพวกถ้ำมองอย่างดุดันพลางขยับตัวเข้ามาบดบังร่างขาวผ่องแม้จะรู้ยังไม่มีสถานะและเธอคงชินชากับสายตาที่จับจ้องเธอทุกอิริยาบถ แต่เขาก็อดรู้สึกหวงแหนไม่ได้"ที่นั่งก็มีตั้งเยอะแยะ จะมาเบียดฉันทำไมเนี้ย"ยูกิชักสีหน้าไม่พอใจพร้อมกระซิบถามเสียงเขียว คิ้วเรียวยิ่งขมวดเข้าหากันมากขึ้นเมื่ออีกฝ่ายทำมึนซึนไม่ตอบคำถามแต่หยิบเสื้อมาคลุมปิดท่อนล่างเธอทำท่าจะตวัดเสื้อคลุมให้เปิดออกแต่ก็ต้องชะงักไปหลังได้ยินคำดุของเจ้าของการกระทำ"จะคลุมดี ๆ หรือจะให้พี่ควักลูกตาไอ้พวกนั้น ""อันธพาล! "ยูกิแหวใส่อย่างเหลืออด สบประสานสายตากับอีกฝ่ายแล้วเชิดหน้าใส่ สองมือพยายาม
ร่างบางนอนเอนกายอยู่บนเตียงอาบแดด บนใบหน้ามีแว่นกันแดดอันใหญ่แต่ก็ไม่อาจปิดบังความสะสวย อีกทั้งยังความขาวผ่องของเรือนร่างอ้อนแอ้นอรชร เธอจึงตกเป็นเป้าของสายตากะลิ้มกะเหลี่ยอีกหลายคู่อยู่ดีนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนทอดมองไปยังผืนน้ำเบื้องหน้านิ่งนานคล้ายตกอยู่ในห้วงภวังค์ กระทั่งได้ยินเสียงเสียดสีของผ้าคลุมที่ถูกปลดมาวางพาดบนพนักพิงของเตียงอาบแดดตัวที่อยู่ถัดไป เธอจึงเบนสายตามามองผู้มาใหม่แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ เป็นการทักทาย"สวัสดีค่ะพี่ยูกิ หนีมาอยู่ที่นี่เอง"น้ำค้างในชุดว่ายน้ำทูพีชสีแดงสดเอ่ยทักทายคนที่นั่งอยู่ก่อนพร้อมรอยยิ้ม ก่อนหย่อนสะโพกลงนั่งลงบนเตียงอาบแดด ใต้ตายังปรากฏร่องรอยของความอิดโรยจาง ๆ แม้ใช้คอนซีลเลอร์ปิดทับแล้วก็ตามมือเรียวหยิบเอาครีมกันแดดออกมาบีบชโลมลงบนผิวกายแล้วนวดคลึงไปตามเรียวขาด้วยท่วงท่าสุดเซ็กซี่ ทำเอาเหล่าหนุ่มน้อยใหญ่ที่แอบเมียงมองถึงกับลอบกลืนน้ำลายเอื้อก"นาน ๆ ทีจะได้พักน่ะ พี่เลยอยากลงมาเก็บบรรยากาศก่อนจะต้องกลับไปทำงาน""เฮ้อ พูดถึงเรื่องงานแล้วก็ขอถอนหายใจล่วงหน้ารอเลยค่ะ"น้ำค้างถอนหายใจพรืด ทำหน้าเหนื่อยหน่ายเมื่อนึกถึงสิ่งที่รออยู่หลังหมดช่วงฮันนีมูน
"พี่รอกิเปิดประตูให้"ยูกิเบือนหน้าหนีสายตาแวววับ ทั้งที่มันเป็นเพียงประโยคธรรมดา ๆ แต่กลับทำให้ใจดวงน้อยเต้นแรงโครมครามกับสิ่งที่เขาพูดอย่างประหลาด"โรมแรมนายมีห้องเป็นหลักสิบหลักร้อย""มันตะ...""ถ้าบอกว่าเต็มทุกห้อง มันจะลงล็อกแบบในละครหลังข่าวเกินไปหน่อยนะ ฮึ! "ยูกิรีบพูดดักไว้อย่างรู้ทัน ความเจ้าเล่ห์เพทุบายในอดีตที่เคยพานพบทำให้เธอไม่อาจทำใจเชื่อในทุกสิ่งที่เขาเอื้อนเอ่ยได้ลงแถมเขายังเป็นถึงซีอีโอใหญ่ เพราะฉะนั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่ทางโรงแรมจะไม่มีห้องรับรองพิเศษให้"ถ้าง่วงก็กลับห้องตัวเองไปซะ ฉันไม่อยากเป็นข่าวกับนายอีก! "ยูกิออกปากไล่พร้อมให้เหตุผล ลำพังแค่ข่าวซุบซิบนินทาทั่ว ๆ ไปเธอก็เหน็ดเหนื่อยกับการสวมหน้ากากมากพออยู่แล้ว หากต้องถูกโจมตีด้วยข่าวชู้สาวกับคนอย่างเขาอีก เธอคงหมดแรงก่อนที่จะทำความฝันให้เป็นจริงได้ยูกิแสร้งทำเป็นไม่เห็นแววตาขุ่นเคืองของอีกฝ่าย หยัดกายลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมกลับเข้าห้องพักแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อถูกชายหนุ่มฉุดรั้งเอาไว้ก่อน"ขอ .... เอ่อ .... ขอนอนด้วยได้ไหม""น..นี่ นายจะบ้าเหรอ!"ยูกิทำตาโต สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมพลางก้าวเท้าถอยหนี พวงแก้มนวลเห
"อะ อ๊ายยย""อ๊าาา""อาาาาส์"อาร์มทำหน้าเอือมระอาพลางกดเร่งเสียงเพลงให้ดังมากขึ้น หวังใช้มันกลบเสียงร้องครวญครางของสามคู่ชู้ชื่นที่ผลัดกันโอ้อวดความสุขสมอย่างไม่มีใครยอมใครเพราะเดาไว้แล้วว่าอาจจะเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ขึ้นเขาจึงสั่งให้ปิดโรงแรม และกำหนดให้ห้องของแขกเหรื่อจากงานวิวาห์ที่ประสงค์จะพักผ่อนต่อนั้นเป็นชั้นล่างทั้งหมด ไม่อย่างนั้นเขาคงได้อ่านคำร้องเรียกเป็นกระบุงสายตาคมกริบเหลือบมองตัวเลขที่ปรากฏบนมุมบนขวาของหน้าจอโทรศัพท์แล้วเอนกายพิงประตูอย่างอ่อนแรงแวบหนึ่งเขาก็นึกยินดีที่ทำให้เจ้าพวกนั้นมีความสุข แต่อีกใจก็นึกอิจฉาแกมหมั่นไส้ที่พวกนั้น ทำอะไรไม่เกรงใจเจ้าภาพอย่างเขาเลยสักนิดเฮ้อ ทั้งที่เป็นเจ้าของโรงแรมแท้ ๆ แต่ดันต้องมานั่งตบยุงอยู่หน้าห้อง ทำไมชีวิตเขาถึงได้น่าอนาจขนาดนี้นะแกรก!ขณะที่กำลังนั่งใจลอย ทันใดนั้นเสียงปลดล็อกของบานประตูที่กำลังนั่งพิงก็ดังขึ้นดึงความสนใจ ปลุกให้คนที่กำลังตัดพ้ออยู่ในใจสะดุ้งหลุดออกจากห้วงของความคิดแล้วหันไปมองมุมปากยกยิ้มเล็กน้อยหลังสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของบานประตูอย่างที่กำลังรอคอย ปลายนิ้วสากรีบกดปิดเพลงก่อนที่เจ้าตัวจะเอนกายลงน
สองมือบีบเคล้นเต้าอวบอย่างแรงจนมันปริ้นออกมาตามง่ามนิ้ว ปรากฏรอยแดงเป็นริ้วบนผิวขาวนวลทันที มุมปากกระตุกยิ้มด้วยความพึงพอใจที่เห็นเธอบิดเร่าร่างกายไปมา สีหน้าบิดเบี้ยวเหยเกยิ่งทำให้บรรยากาศในค่ำคืนอันแสนหวานดูเร่าร้อนขึ้นทันตา"อ๊า พะ..พี่เกมส์ หนูเจ็บบ"เกมส์โน้มใบหน้าลงไปตะโบมดูดดึงยอดถันแล้วตวัดปลายลิ้นหยอกเย้าจนมันแข็งชันเป็นไต ในขณะที่มือก็ทำหน้าที่ปลุกเร้าท่อนล่าง บดขยี้ลงบนยอดเกสรระรัวเรียกหยาดน้ำหวานออกมาจนชุ่มแฉะ"ยังคิดว่าพี่แก่อยู่ไหม หื้มมม? ""ไม่ อ๊ะ ไม่แล้วค่ะ อ๊า"น้ำค้างส่ายหน้ายิกยิก หอบหายใจหนัก ๆ พลางร่อนสะโพกอวบเป็นจังหวะ พวงแก้มนวลเห่อร้อนจนแดงก่ำพอ ๆ กับร่างกายที่กำลังร้อนผะผ่าวด้วยไฟปรารถนา"พี่เกมส์ขาาา~ อีกนิดค่ะ นะ..หนูจะเสร็จแล้ว อ๊ะ"เธอออดอ้อนเสียงหวาน ยกแขนที่ถูกพันธนาการขึ้นคล้องรอบคอแกร่งแล้วส่งสายตาเว้าวอน ถูกความเสียวซ่านทรมานจนใกล้ถึงฝั่งฝันเต็มที ทว่าเมื่อทุกอย่างกำลังจะแตกซ่านปลายนิ้วร้ายก็ผละออกห่างไปเสียดื้อ ๆ"อื้ออ พี่เกมส์! "เกมส์ยิ้มขำเมื่อคนใต้ร่างค้อนขวับ แววตาขุ่นขวางด้วยความไม่พอใจถูกทิ้งให้ค้างเติ่ง แต่ใช่ว่าเขาจะกลั่นแกล้งเธอเสียเมื่อ
เกมส์มองคนเมาที่เดินตุปัดตุเป๋แล้วส่ายหน้าไปมา ก็เล่นดื่มและเต้นกันสุดสวิงริงโก้ แถมห้ามปรามทีไรก็เบะปากทำหน้าจะร้องไห้ใส่ กว่าจะแข็งใจลากตัวเธอขึ้นห้องหอมาได้ก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน"น้ำค้าง เดินดี ๆ! "น้ำเสียงกดต่ำบ่งบอกให้รู้ถึงความคุกรุ่นของอารมณ์ผู้พูดได้เป็นอย่างดี หากแต่เจ้าของชื่อกลับทำหูทวนลม ซ้ำยังทำตัวท้าทายด้วยการหันมาแลบลิ้นปริ้นตาแล้วกระโดดโลดเต้นไปรอบ ๆ จนตัวเองเกือบหน้าคะมำลงไปจับกบอยู่หลายหน"หนูเดินไม่ดีตรงหนายยย ม่ายได้เมาซะหน่อยยย นี่ไง ๆ ดูสิ! หนูอ่ะ เขย่งเท้าเดินได้ด้วยน้าาาา อ๊ะ! ""เฮ้ออ ทำไมเมียกูซนแบบนี้วะ! "ในที่สุดเกมส์ก็หมดความอดทน เขาถอนหายใจพรืดแล้วก้าวยาว ๆ ตรงเข้าไปรวบตัวคนปากดีขึ้นมาอุ้มแนบอก ปากก็พึมพำคาดโทษคนในอ้อมแขนไปด้วย"ไม่ฟังกันเลยใช่ไหม ฮึ! ""หื้ออ หนูไม่ฟังตรงหนายยย นี่ก็ฟังยู้วววว"น้ำค้างยิ้มกว้างจนตาหยี สองมือตะปบเข้าที่แก้มสากของคนดุแล้วออกแรงนวดคลึงจนใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวผิดรูป ก่อนที่เสียงหัวเราะด้วยความขบขันจะดังลั่นไปทั่วทั้งทางเดิน ต่างจากคนถูกกระทำที่พ่นลมหายใจแรงพร้อมส่ายหน้าราวกับเอือมระอาเสียเต็มประดาแอดดด ปัง!ประตูห้องเปิดออกก







