LOGIN"ไม่เอาน่าาา อย่าทะเลาะกันสิ รักกัน ๆ น้าาา"
"ฉันน่ะรักได้นะ แต่ต้องถามเพื่อนแกนู้นนน ว่าจะรักฉันได้หรือเปล่า หึหึ"
"ถ้าส่งน้ำเสร็จแล้วก็เชิญกลับไปอยู่กับกลุ่มของนายได้แล้วค่ะ อย่ามายืนค้ำหัวคนอื่น มันเสียมารยาทไม่รู้เหรอ!"
ใบบัวกระแทกเสียงใส่พร้อมกับพยักพเยิดหน้าไล่ ทว่าชายหนุ่มกลับยักไหล่อย่างไม่ยี่หระก่อนจะหย่อนสะโพกลงนั่งเบียดลงบนม้านั่งตัวเดียวกับเธออย่างหน้าตาเฉย
"นี่! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือยังไง"
"เอ้าาา ก็เธอบอกว่าไม่ให้ยืนค้ำหัว"
"นั่นสิ"
น้ำค้างพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของต้นไม้แล้วหัวเราะร่า แต่พอหันมาเจอเข้ากับสายตาพิฆาตริมฝีปากบางก็หุบยิ้มแล้วยกชานมขึ้นดูดแทบไม่ทัน
"โอ๋ ๆ ดับความหัวร้อนหน่อยนะ"
ไม่พูดเปล่าแต่หยิบเอาชานมไข่มุกแก้วพิเศษขึ้นมายัดใส่ปากที่กำลังอ้าพะงาบ ๆ คล้ายจะพ่นคำก่นด่าออกมาอีกระลอก
ใบบัวตวัดสายตามามองเพื่อนสาวอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะดูดเอาไข่มุกขึ้นมาเคี้ยวตุ่ย ๆ จนแก้มพอง ยอมเลิกต่อปากต่อคำแต่ไม่วายมองค้อนใส่คนทั้งคู่เป็นระยะ ๆ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยขนาดนี้ ตกลงใครเป็นเพื่อนใครกันแน่เนี้ย
ต้นไม้ลอบยิ้มขำ เอ็นดูคนปากแข็งที่เมื่อกี้เพิ่งจะก่นด่าเขาฉอด ๆ ๆ แต่พอได้ของวิเศษอย่างชาไข่มุกของโปรดก็ยอมสงบศึกแต่โดยดี
เท้าใหญ่ยื่นไปสะกิดเรียกคนตรงหน้าแล้วทำปากขมุบขมิบเพื่อส่งข้อความบางอย่างไปให้ก่อนริมฝีปากหนาจะยกยิ้มสมใจเมื่ออีกฝ่ายพยักหน้าหงึกหงักเป็นอันว่าเข้าใจตรงกัน
"เอ่อ แก ๆ งั้นแกนั่งกับต้นไม้แปบนะ เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อน ฝากดูด้วยนะต้นไม้"
น้ำค้างพูดรัวเร็วโดยไม่ปล่อยให้มีช่องว่างให้อีกฝ่ายโต้แย้งได้ ก่อนจะหันไปพูดประโยคหลังกับเพื่อนชายพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
"เฮ้ย! เดี๋ยวดิ!!"
ใบบัวพยายามจะรั้งตัวเพื่อนสาวเอาไว้แต่อีกฝ่ายก็ไวเหลือหลาย เบี่ยงตัวหลบมือที่เธอยื่นออกไปหมายจะดึงแขนแล้ววิ่งแจ้นไปทางโรงอาหารอย่างว่องไว
พอทำท่าจะลุกตามไปชายหนุ่มก็รั้งตัวเธอให้นั่งลงตามเดิมด้วยเหตุผลว่าเขาไม่ใช่คนเฝ้าของ เธอจึงได้แต่พ่นลมหายใจฟึดฟัดอย่างไม่สบอารมณ์
"ยัยเพื่อนนิสัยไม่ดี ก็รู้ ๆ อยู่ว่าไม่ชอบขี้หน้า ยังจะทิ้งให้อยู่ด้วยกันอีก เย็นนี้แกก็ไปเดินช้อปปิ้งคนเดียวเลยนะ"
ใบบัวพึมพำบ่นคาดโทษเพื่อนสนิทเบา ๆ ไล่หลังก่อนจะหันไปชักสีหน้าหงุดหงิดใส่คนข้างกายที่เอาแต่กระแซะเข้ามานั่งเบียดใกล้เสียจนเธอแทบจะหล่นลงจากม้านั่งตัวยาวอยู่รอมร่อ
"ถอยออกไปหน่อยได้ไหม ฉันอึดอัด"
"เธออึดอัดเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นจะรู้สึกแบบนั้นเลยล่ะ"
"นี่! อย่ามาตีเนียนแล้วทำรุ่มร่ามกับฉันนะ"
"ฉันทำอยู่เหรอ"
"ก็เออน่ะสิ แล้วก็เลิกวุ่นวายกับเพื่อนฉันได้แล้ว น้ำค้างมันมีคนที่มันชอบอยู่แล้ว"
"อืม ฉันรู้"
"เหอะ รู้แล้วยังจะทำแบบนี้อีกเนี้ยนะ"
"แล้วไงอ่ะ น้ำค้างจะมีคนที่ชอบหรือไม่มี ฉันก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นอยู่แล้ว"
"นายนี่มัน ... ฮึ้ยย เชื่อเขาเลย"
ใบบัวอ้าปากค้างอยากจะเทคำด่าให้สักกระบุงแต่ก็พูดไม่ออก จึงได้แต่ทำหน้ารับไม่ได้ใส่คนหน้ามึนที่พูดยอมรับได้อย่างหน้าชื่นตาบาน แถมยังส่งยิ้มยียวนโดยที่ไม่มีร่องรอยของความรู้สึกผิดปรากฏบนใบหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว
ให้ตายเถอะ! นิสัยเสียขนาดนี้ทำไมพวกผู้หญิงถึงได้ยังหลงชอบหมอนี่กันอยู่อีกนะ หูหนวกตาบอดกันไปหมดแล้วหรือยังไง
"นี่! ต้นไม้ นายฟังฉันนะ เด็กอย่างนายน่ะเทียบกับคุณหมอสุดหล่ออย่างพี่เกมส์ไม่ติดหรอก ดันทุรังสู้ไปก็มีแต่จะแพ้ นายไม่เคยได้ยินเหรอ สู้กับคนที่อยู่ในใจยังไงก็ไม่มีทางชนะ"
"ฮ่า ๆ ๆ เธอนี่แม่งงงง ตลกว่ะ"
สีหน้าจริงจังของหญิงสาวทำเอาต้นไม้ระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่น ยิ่งเธอออกอาการเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเพื่อนสนิทเสียงหัวเราะก็ยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม
+++++++++++++++++++
ในเซตมีทั้งหมด 5 คนนะคะ
1. คชา x หมอนิล จาก ทำไมถึงเป็นเธอ 2. หมอนัท x หมอฟ้าใส จาก รักอำพราง 3. หมอเกมส์ x น้ำค้าง จาก รักอำพรางคู่พิเศษ 4. ต้นไม้ x ใบบัว จาก เพื่อน(ไม่)จริง 5. อาร์ม x ยูกิ จาก กับดักรักร้าย สามารถอ่านแยกกันได้ค่ะ เพียงแค่มีความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกันในบางฉากเท่านั้นเสียงร้องโวยวายของสองคู่ชู้ชื่นที่วิ่งเล่นไล่จับกันในน้ำดังลั่นไปทั่วบริเวณ เรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากผู้ชมคนอื่น ๆ ได้เป็นอย่างดีนัทละสายตาจากภาพวุ่นวายตรงหน้า เคลื่อนตัวมาหยุดที่ด้านหลังของภรรยาสาวแล้ววางมือลงบนไหล่มน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มนุ่มของเธอหลายฟอด แสดงออกถึงความรักและความเป็นเจ้าของในเรือนร่างเย้ายวนให้ชายอื่นได้เห็นไปพร้อม ๆ กันส่วนอาร์มนั้นเลือกจะหย่อนสะโพกลงนั่งเบียดกับนางแบบสาวบนเตียงอาบแดดตัวเดียวกัน สายตาคมกริบตวัดมองพวกถ้ำมองอย่างดุดันพลางขยับตัวเข้ามาบดบังร่างขาวผ่องแม้จะรู้ยังไม่มีสถานะและเธอคงชินชากับสายตาที่จับจ้องเธอทุกอิริยาบถ แต่เขาก็อดรู้สึกหวงแหนไม่ได้"ที่นั่งก็มีตั้งเยอะแยะ จะมาเบียดฉันทำไมเนี้ย"ยูกิชักสีหน้าไม่พอใจพร้อมกระซิบถามเสียงเขียว คิ้วเรียวยิ่งขมวดเข้าหากันมากขึ้นเมื่ออีกฝ่ายทำมึนซึนไม่ตอบคำถามแต่หยิบเสื้อมาคลุมปิดท่อนล่างเธอทำท่าจะตวัดเสื้อคลุมให้เปิดออกแต่ก็ต้องชะงักไปหลังได้ยินคำดุของเจ้าของการกระทำ"จะคลุมดี ๆ หรือจะให้พี่ควักลูกตาไอ้พวกนั้น ""อันธพาล! "ยูกิแหวใส่อย่างเหลืออด สบประสานสายตากับอีกฝ่ายแล้วเชิดหน้าใส่ สองมือพยายาม
ร่างบางนอนเอนกายอยู่บนเตียงอาบแดด บนใบหน้ามีแว่นกันแดดอันใหญ่แต่ก็ไม่อาจปิดบังความสะสวย อีกทั้งยังความขาวผ่องของเรือนร่างอ้อนแอ้นอรชร เธอจึงตกเป็นเป้าของสายตากะลิ้มกะเหลี่ยอีกหลายคู่อยู่ดีนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนทอดมองไปยังผืนน้ำเบื้องหน้านิ่งนานคล้ายตกอยู่ในห้วงภวังค์ กระทั่งได้ยินเสียงเสียดสีของผ้าคลุมที่ถูกปลดมาวางพาดบนพนักพิงของเตียงอาบแดดตัวที่อยู่ถัดไป เธอจึงเบนสายตามามองผู้มาใหม่แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ เป็นการทักทาย"สวัสดีค่ะพี่ยูกิ หนีมาอยู่ที่นี่เอง"น้ำค้างในชุดว่ายน้ำทูพีชสีแดงสดเอ่ยทักทายคนที่นั่งอยู่ก่อนพร้อมรอยยิ้ม ก่อนหย่อนสะโพกลงนั่งลงบนเตียงอาบแดด ใต้ตายังปรากฏร่องรอยของความอิดโรยจาง ๆ แม้ใช้คอนซีลเลอร์ปิดทับแล้วก็ตามมือเรียวหยิบเอาครีมกันแดดออกมาบีบชโลมลงบนผิวกายแล้วนวดคลึงไปตามเรียวขาด้วยท่วงท่าสุดเซ็กซี่ ทำเอาเหล่าหนุ่มน้อยใหญ่ที่แอบเมียงมองถึงกับลอบกลืนน้ำลายเอื้อก"นาน ๆ ทีจะได้พักน่ะ พี่เลยอยากลงมาเก็บบรรยากาศก่อนจะต้องกลับไปทำงาน""เฮ้อ พูดถึงเรื่องงานแล้วก็ขอถอนหายใจล่วงหน้ารอเลยค่ะ"น้ำค้างถอนหายใจพรืด ทำหน้าเหนื่อยหน่ายเมื่อนึกถึงสิ่งที่รออยู่หลังหมดช่วงฮันนีมูน
"พี่รอกิเปิดประตูให้"ยูกิเบือนหน้าหนีสายตาแวววับ ทั้งที่มันเป็นเพียงประโยคธรรมดา ๆ แต่กลับทำให้ใจดวงน้อยเต้นแรงโครมครามกับสิ่งที่เขาพูดอย่างประหลาด"โรมแรมนายมีห้องเป็นหลักสิบหลักร้อย""มันตะ...""ถ้าบอกว่าเต็มทุกห้อง มันจะลงล็อกแบบในละครหลังข่าวเกินไปหน่อยนะ ฮึ! "ยูกิรีบพูดดักไว้อย่างรู้ทัน ความเจ้าเล่ห์เพทุบายในอดีตที่เคยพานพบทำให้เธอไม่อาจทำใจเชื่อในทุกสิ่งที่เขาเอื้อนเอ่ยได้ลงแถมเขายังเป็นถึงซีอีโอใหญ่ เพราะฉะนั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่ทางโรงแรมจะไม่มีห้องรับรองพิเศษให้"ถ้าง่วงก็กลับห้องตัวเองไปซะ ฉันไม่อยากเป็นข่าวกับนายอีก! "ยูกิออกปากไล่พร้อมให้เหตุผล ลำพังแค่ข่าวซุบซิบนินทาทั่ว ๆ ไปเธอก็เหน็ดเหนื่อยกับการสวมหน้ากากมากพออยู่แล้ว หากต้องถูกโจมตีด้วยข่าวชู้สาวกับคนอย่างเขาอีก เธอคงหมดแรงก่อนที่จะทำความฝันให้เป็นจริงได้ยูกิแสร้งทำเป็นไม่เห็นแววตาขุ่นเคืองของอีกฝ่าย หยัดกายลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมกลับเข้าห้องพักแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อถูกชายหนุ่มฉุดรั้งเอาไว้ก่อน"ขอ .... เอ่อ .... ขอนอนด้วยได้ไหม""น..นี่ นายจะบ้าเหรอ!"ยูกิทำตาโต สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมพลางก้าวเท้าถอยหนี พวงแก้มนวลเห
"อะ อ๊ายยย""อ๊าาา""อาาาาส์"อาร์มทำหน้าเอือมระอาพลางกดเร่งเสียงเพลงให้ดังมากขึ้น หวังใช้มันกลบเสียงร้องครวญครางของสามคู่ชู้ชื่นที่ผลัดกันโอ้อวดความสุขสมอย่างไม่มีใครยอมใครเพราะเดาไว้แล้วว่าอาจจะเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ขึ้นเขาจึงสั่งให้ปิดโรงแรม และกำหนดให้ห้องของแขกเหรื่อจากงานวิวาห์ที่ประสงค์จะพักผ่อนต่อนั้นเป็นชั้นล่างทั้งหมด ไม่อย่างนั้นเขาคงได้อ่านคำร้องเรียกเป็นกระบุงสายตาคมกริบเหลือบมองตัวเลขที่ปรากฏบนมุมบนขวาของหน้าจอโทรศัพท์แล้วเอนกายพิงประตูอย่างอ่อนแรงแวบหนึ่งเขาก็นึกยินดีที่ทำให้เจ้าพวกนั้นมีความสุข แต่อีกใจก็นึกอิจฉาแกมหมั่นไส้ที่พวกนั้น ทำอะไรไม่เกรงใจเจ้าภาพอย่างเขาเลยสักนิดเฮ้อ ทั้งที่เป็นเจ้าของโรงแรมแท้ ๆ แต่ดันต้องมานั่งตบยุงอยู่หน้าห้อง ทำไมชีวิตเขาถึงได้น่าอนาจขนาดนี้นะแกรก!ขณะที่กำลังนั่งใจลอย ทันใดนั้นเสียงปลดล็อกของบานประตูที่กำลังนั่งพิงก็ดังขึ้นดึงความสนใจ ปลุกให้คนที่กำลังตัดพ้ออยู่ในใจสะดุ้งหลุดออกจากห้วงของความคิดแล้วหันไปมองมุมปากยกยิ้มเล็กน้อยหลังสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของบานประตูอย่างที่กำลังรอคอย ปลายนิ้วสากรีบกดปิดเพลงก่อนที่เจ้าตัวจะเอนกายลงน
สองมือบีบเคล้นเต้าอวบอย่างแรงจนมันปริ้นออกมาตามง่ามนิ้ว ปรากฏรอยแดงเป็นริ้วบนผิวขาวนวลทันที มุมปากกระตุกยิ้มด้วยความพึงพอใจที่เห็นเธอบิดเร่าร่างกายไปมา สีหน้าบิดเบี้ยวเหยเกยิ่งทำให้บรรยากาศในค่ำคืนอันแสนหวานดูเร่าร้อนขึ้นทันตา"อ๊า พะ..พี่เกมส์ หนูเจ็บบ"เกมส์โน้มใบหน้าลงไปตะโบมดูดดึงยอดถันแล้วตวัดปลายลิ้นหยอกเย้าจนมันแข็งชันเป็นไต ในขณะที่มือก็ทำหน้าที่ปลุกเร้าท่อนล่าง บดขยี้ลงบนยอดเกสรระรัวเรียกหยาดน้ำหวานออกมาจนชุ่มแฉะ"ยังคิดว่าพี่แก่อยู่ไหม หื้มมม? ""ไม่ อ๊ะ ไม่แล้วค่ะ อ๊า"น้ำค้างส่ายหน้ายิกยิก หอบหายใจหนัก ๆ พลางร่อนสะโพกอวบเป็นจังหวะ พวงแก้มนวลเห่อร้อนจนแดงก่ำพอ ๆ กับร่างกายที่กำลังร้อนผะผ่าวด้วยไฟปรารถนา"พี่เกมส์ขาาา~ อีกนิดค่ะ นะ..หนูจะเสร็จแล้ว อ๊ะ"เธอออดอ้อนเสียงหวาน ยกแขนที่ถูกพันธนาการขึ้นคล้องรอบคอแกร่งแล้วส่งสายตาเว้าวอน ถูกความเสียวซ่านทรมานจนใกล้ถึงฝั่งฝันเต็มที ทว่าเมื่อทุกอย่างกำลังจะแตกซ่านปลายนิ้วร้ายก็ผละออกห่างไปเสียดื้อ ๆ"อื้ออ พี่เกมส์! "เกมส์ยิ้มขำเมื่อคนใต้ร่างค้อนขวับ แววตาขุ่นขวางด้วยความไม่พอใจถูกทิ้งให้ค้างเติ่ง แต่ใช่ว่าเขาจะกลั่นแกล้งเธอเสียเมื่อ
เกมส์มองคนเมาที่เดินตุปัดตุเป๋แล้วส่ายหน้าไปมา ก็เล่นดื่มและเต้นกันสุดสวิงริงโก้ แถมห้ามปรามทีไรก็เบะปากทำหน้าจะร้องไห้ใส่ กว่าจะแข็งใจลากตัวเธอขึ้นห้องหอมาได้ก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน"น้ำค้าง เดินดี ๆ! "น้ำเสียงกดต่ำบ่งบอกให้รู้ถึงความคุกรุ่นของอารมณ์ผู้พูดได้เป็นอย่างดี หากแต่เจ้าของชื่อกลับทำหูทวนลม ซ้ำยังทำตัวท้าทายด้วยการหันมาแลบลิ้นปริ้นตาแล้วกระโดดโลดเต้นไปรอบ ๆ จนตัวเองเกือบหน้าคะมำลงไปจับกบอยู่หลายหน"หนูเดินไม่ดีตรงหนายยย ม่ายได้เมาซะหน่อยยย นี่ไง ๆ ดูสิ! หนูอ่ะ เขย่งเท้าเดินได้ด้วยน้าาาา อ๊ะ! ""เฮ้ออ ทำไมเมียกูซนแบบนี้วะ! "ในที่สุดเกมส์ก็หมดความอดทน เขาถอนหายใจพรืดแล้วก้าวยาว ๆ ตรงเข้าไปรวบตัวคนปากดีขึ้นมาอุ้มแนบอก ปากก็พึมพำคาดโทษคนในอ้อมแขนไปด้วย"ไม่ฟังกันเลยใช่ไหม ฮึ! ""หื้ออ หนูไม่ฟังตรงหนายยย นี่ก็ฟังยู้วววว"น้ำค้างยิ้มกว้างจนตาหยี สองมือตะปบเข้าที่แก้มสากของคนดุแล้วออกแรงนวดคลึงจนใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวผิดรูป ก่อนที่เสียงหัวเราะด้วยความขบขันจะดังลั่นไปทั่วทั้งทางเดิน ต่างจากคนถูกกระทำที่พ่นลมหายใจแรงพร้อมส่ายหน้าราวกับเอือมระอาเสียเต็มประดาแอดดด ปัง!ประตูห้องเปิดออกก







