CHAPTER 5: Knight and Shining Armor

SUMISIGID ang amoy ng disinfectant sa aking ilong. Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata. Ang unang bumungad sa akin ay ang puting kisame na parang ulap sa kalangitan.

‘Pumanaw na ba ako?’ iyon ang una kong naitanong sa aking sarili.

Biglang luminaw ang aking pandinig. Rinig na rinig ko ang IV drip na tumutulo. Dahan dahan kong itinaas ang aking mga kamay. Nakatusok sa kaliwang kamay ko ang dextrose.

Inilingon ko ang aking ulo sa kanan, walang tao. Sa kaliwa naman, wala din. Nag iisa pala ako sa silid na ito.

Hindi ko na maalala kung paano ako nakarating dito, subalit malinaw sa akin ang alaala bago ako nawalan ng malay.

Ang sapilitang pagpapakain sa akin ng seafoods.

Ang tusong ngiti ni Veronica habang buhat siya ni Jansen.

At ako, habang nahuhulog sa upuan.

Natatandaan ko pa ang huling sinabi ko sa kanya nung kainin ko ang pagkaing ibinigay niya sa akin..

“Kakainin ko ito.. Pero bayad na ang utang na loob ko sayo.”

Huminga ako ng malalim. Panahon na talaga, para bitiwan ko ang lahat. Hindi ko kailangan ang taong itinuturing akong basura.

Noong magising ako mula sa aksidente, at nalaman kong nawala ang buong pamilya ko, halos madurog ang aking puso. At ng sabihin ng doctor na may taong nagligtas sa akin, agad ko siyang hinanap.

Malaki ang pasasalamat ko kay Jansen, dahil nabuhay ako, dahil sa kanya, subalit malungkot naman ako, dahil nawalan ako ng pamilya. Kaya isinumpa ko na, na si Jansen na ang magiging pamilya ko.

Noong una, ayaw niyang pumayag, subalit nagpumilit lang ako. 

Mas lalo pa akong naawa, ng malaman kong mahirap lang sila, at kakatapos lang niya ng koliheyo. Nakuha niya pa akong tulungan, kahit hindi naman kailangan. Ang tingin ko noon sa kanya, ay isang anghel sa lupa.

Tahimik lang siya, malalim mag isip. Pero hindi iyon naging sagabal sa akin. Matapos magpagaling, tinanong ko siya kung ano ang mga pangarap niya sa buhay. Nais pala niyang mag negosyo. Co- incidence pa na pareho kaming kumuha ng kursong entrepreneurship. May masters nga lang ako ng Business Administration. Negosyante ang aking pamilya, kaya iyon ang kinuha ko.

Dahil na rin sa walang nagmamanage ng aming kumpanya, at hindi naman iyon ang venture ko, ibinenta ko ang aking shares. Pati ang aming malaking bahay ay ipinagbili ko na, saka ako bumili ng isang condo unit.

Nag umpisa kaming magplano ng business na dalawa.

Bago pa man kami mag umpisa, makapal ang mukha kong tanungin siya, kung nais ba iya akong maging girlfriend. Nag aatubili man, pumayag din siya.

Itinatag namin ang J and C Corporation.

Mahirap sa simula, dahil hindi naman laking negosyo si Jansen, subalit itinuro ko sa kanya ang lahat.

Ako ang tumayong Vice President, at siya naman ang Chairman.

Inalay ko sa kanya ang lahat, subalit may isang bagay akong hindi kayang ibigay sa kanya..

Ang aking katawan.

Sa exclusive school for girls ako nagmula, at mga madre ang aming mga guro. Kaya ang mga bagay na hindi pa ginagawa bago ikasal ay mahigpit nilang itinatagubilin.

Alisin daw ang lahat ng tukso, upang maiharap ka sa altar ng asawa mo, ng buong buo.

Akala ko, okay iyon kay Jansen.

Akala ko, suportado niya ako.

Subalit– katulad pala siya ng ibang lalaki, na mahilig sa laman.

At ang kalamigang ipinapakita niya sa akin ay may dahilan:

Maaaring pagrerebelde, o maaari ding pag iwas sa tukso.

Pero malinaw na sa akin ang lahat.. Pagrerebelde iyon, at pagpapakita sa akin, na kaya niya akong palitan kahit kailan.

Masakit iyon sa akin. Dalawang taon ko siyang sinubaybayan, sinunod, at pinagbigyan.

Kahit masakit na sa akin ang lahat, tinatanggap ko lang.

Subalit– may hangganan ang kabaitan.. Nakakapagod pala.

Naputol ang aking pagmumuni muni, ng pumasok ang isang nurse na may dalang record book kasama ang isang doctor.

“Miss Gray, kumusta na po kayo?” tanong sa akin ng doctor, “Hindi po ba kayo aware na allergic kayo sa seafoods?”

“Alam ko doc..” mahina kong tugon.

Kita ko ang gulat sa kanyang mga mata, malumanay siyang nagsalita, “maswerte po kayo, at nadala kayo dito on time. Kung hindi, baka nabarahan na ang inyong lalamunan dahil sa labis napamamaga.”

“Salamat po, doc..” bigla akong may naalala, “doc, sino po ba ang– ang nagdala sa akin dito?”

“Matangkad po siyang lalaki.  Matangos ang ilong, may kaputian, saka may kapayatan na konti.” tiningnan niya ang record na hawak ng nurse. “Mr. Smith..”

Nangunot ang aking noo. Mr. Smith? May kilala akong Mr. Smith, subalit nasa abroad na iyon. Kaibigan siya ng kuya ko. Pero nung mamatay si Kuya, hindi ko man lang siya nakita.

‘Baka nagkataon lang,’ sabi ko sa aking sarili.

“Maayos ka na naman, Miss Gray, kailangan lang maubos ang iyong gamot. Maaari ka ng madischarge pagkalipas ng tatlong araw.”

“Ah, doc, may nag asikaso po ba ng bill ko dito?” tanong ko sa kanya. Kung wala, tatawagan ko si Shane. Subalit naalala ko, ang aking phone ay naiwan sa office!

“Ma’am, bayad na po ang hospital bills niyo. Nabayaran na po iyon ni Mr. Smith nung dalahin niya kayo dito kahapon.”

“Kahapon? Kahapon pa ako dito?” nagulat ako ng marealize ko na isang araw na pala ako sa ospital.

“Opo Ma’am. Buti po at nagising kayo agad,” sabi pa ng nurse, “usually po kapag ganoong allergic reaction, inaabot po yan ng tatlong araw bago magising.”

Matapos kong magpasalamat, umalis na rin sila. Naiwan pa rin akong  nakahiga doon at nag iisip.

“Siya nga kaya yung kaibigan ni kuya noong college siya?”

May madalas ikwento sa akin si kuya na kaibigan niya. Subalit ang isang iyon ay parang bato. Hindi marunong ngumiti, at makipagkapwa tao. Hindi ko nga lubos maisip, na magiging magkaibigan sila ng kuya ko, dahil magkaiba sila ng personality.

Bago pa ako mabaliw, muli na namang bumukas ang pinto ng silid.. Pumasok ang isang matangkad na pigura.