LOGINHuminga ako nang napakalalim habang nararamdaman muli ang bahagyang pananakit ng aking puso. Walong taon na rito ang nakalipas mula noong araw na iyon, ngunit hanggang ngayon, sariwa pa rin sa aking alaala ang malakas at masakit na sampal na ibinigay niya sa akin bago siya tuluyang naglakad palayo at hindi na muling nagpakita sa akin. Ang sampal na iyon ay hindi lang tumama sa aking pisngi; tumama iyon sa aking pride at nag-iwan ng matinding sugat ng pagsisisi sa aking konsensya.Nakakaramdam ako ng matinding inis, galit, at hiya sa aking sarili sa tuwing maaalala ko ang nangyaring iyon. Kung naging mas matalino lang sana ako noon, kung naging mas sensitibo lang ako sa nararamdaman niya, hindi sana kami nagkasakitang dalawa at hindi sana kami nag-aksaya ng walong taon na magkahiwalay at nangungulila sa isa't isa. Ang laki kong gago noon dahil sa halip na protektahan ko ang babaeng mahal ko, ako pa ang naging dahilan ng pag-iyak niya.Ngunit ang nakaraan ay nakaraan na. Hindi ko na ito
POV: EphraimHindi ko talaga mapigilan ang pag-guhit ng isang napakalawak na ngiti sa aking mga labi habang pinapanood ko ang papalayong likuran ni Leila. Kahit dahan-dahan na siyang nawawala sa aking paningin dahil lumabas na siya ng kwarto para umorder ng pagkain, pakiramdam ko ay naiwan pa rin sa hangin ang bango niya at ang tamis ng kanyang mabilis na halik sa akin.Hindi ko maalis ang ngiti na nakapaskil sa aking bibig.Sa totoo lang, kahit lalaki ako, at kilala bilang isang seryoso, matigas, at walang pakialam na tao sa damdamin ng iba—lalo na kapag pumasok na ako sa mundo ng negosyo—hindi ko pa rin maiwasang kiligin nang husto sa mga sandaling ito. Ang tindi ng tibok ng puso ko. Ang isang simpleng haplos at halik mula kay Leila ay sapat na para tuluyang makalimutan ng katawan ko na kasalukuyan pala akong nilalagnat.Habang nakasandal ako sa malambot na unan ng aking kama at naghihintay sa kanyang pagbabalik, biglang naglakbay ang aking isip pabalik sa aming nakaraan. Parang isa
Kitang-kita ko ang biglang pagsiklab ng kislap sa kanyang mga mata nang marinig niya ang huli kong sinabi. Ang malapad at pilyo niyang ngiti ay tila ba nakadikit na sa kanyang mukha at ayaw nang maalis-alis, na siyang naging dahilan upang lalong umakyat ang dugo sa aking mga pisngi. Pakiramdam ko ay nagbabaga na rin ang mukha ko sa sobrang pula."Sinabi mo 'yan, Leila, ha? Narinig ko nang malinaw," nakangisi at may panunubok niyang sabi habang pilit na iniaangat ang kanyang katawan para mas makita ang reaksyon ko."Anong sinabi ko? Wala akong sinasabing ganyan, no! Bingi ka lang siguro dahil sa lagnat mo," mabilis kong pagtanggi sa kanya. Para hindi niya makita ang pagkabagabag ko, mabilis akong tumalikod sa kanya at nagkunwaring may inaayos na mga gamot sa ibabaw ng mesa.Habang nakatalikod, napangiwi ako nang todo at lihim na pinalo ang sarili kong bibig. Napakadaldal ko talaga! Napailing ako sa sarili kong kapabayaan sa pagsasalita. Paano ko nagawang madulas ang dila ko nang ganoon
Ramdam ko ang isang napakainit na labi na siyang dahan-dahang sumasakop sa aking mga labi. Ang halik na iyon ay marahan, ngunit may kasamang matinding paghahangad. Banayad lang ang bawat pagdampi, napakabango, at napakasarap sa pakiramdam. Dahil sa labis na kaantukan at sa pag-aakalang bahagi lamang ito ng isang napakagandang panaginip, hindi ko na napigilan ang aking sarili. Tinugon ko ang halik na iyon nang may ganting lambing. Ang mga braso ko ay tila may sariling isip na dahan-dahang gumapang paakyat at mahigpit na ipinulupot ko pa sa kanyang leeg para mas lalo kaming magkalapit.Napaungol ako nang mahina dahil sa tindi ng kakaibang sensasyon at kuryenteng dumadaloy sa aking buong katawan. Napakasarap sa pakiramdam, na tila ba lumulutang ako sa ulap habang kasama siya.Nang matapos ang mahaba at matamis na halik na iyon, bahagyang nangunot ang aking noo habang nakapikit pa rin. Para bang ayaw ko pang matapos ang sandaling iyon; tila hindi ko nais mawalay sa pagkakakapit sa labing
"Hindi ako bolero, Leila. Nagsasabi lang ako ng totoong nararamdaman ng puso ko," sagot niya habang dahan-dahang iminumulat ang kanyang mga mata na puno ng lambing at katapatan. "Opo, Attorney. Mananahimik na po ako at matutulog na, baka tuluyan mo na akong palayasin sa puso mo."Dahan-dahan siyang humiga nang maayos at isinandal ang kanyang ulo sa malambot na unan, ngunit hindi niya pa rin binitiwan ang kamay ko. Hinayaan ko na lamang ang aking palad na manatiling nakakapit sa kanyang mainit na mga daliri, na sa pagkakataong ito ay hindi ko na talaga binalak o ginustong bawiin pa. Masarap sa pakiramdam ang init ng kanyang kamay, tila ba nagbibigay ito ng kakaibang lakas sa akin.Habang pinapanood ko ang dahan-dahang pagpikit ng kanyang mga mata at ang unt-unting pagiging banayad ng kanyang paghinga patungo sa isang mahimbing na pagtulog, naramdaman ko ang isang malalim, payapa, at masayang katahimikan sa loob ng buong villa. Habang naririnig ko ang marahang hampas ng mga alon sa laba
"Makataong tungkulin daw, o! Naririnig mo ba 'yung palusot ng abogada natin, Chantal?" malakas na tawa ni Lionel habang dahan-dahang naglalakad palabas ng pinto, sumusunod sa mag-asawang Jeremiah at Chantal. Huminto pa ito sa may hamba ng pinto, lumingon sa akin, at tinaas-baba ang kanyang mga kilay nang may nakakalokong ngiti."O sige na nga, Leila. Alis na kami baka mamaya ay mapalo pa kami ng batas mo. Ayaw naman naming makaistorbo sa napakahalagang 'quality time' ninyong dalawa na walang ibang nakatingin," dagdag pa ni Lionel na binigyang-diin talaga ang salitang quality time habang humahagikhik.Hindi pa siya nakuntento roon. Huminga siya nang malalim at lalong nilakasan ang boses niya sabay sigaw sa direksyon ng nakasarang kwarto sa loob ng villa. "Bro! Ephraim! Pagbutihin mo ang pagpapagaling diyan, ha? Huwag mo nang madaliin ang paggaling mo kung ganyan naman kahusay at kaganda ang nurse na nag-aalaga sa iyo ngayon! Sulitin mo na, paborito ka ng langit ngayon!""Lionel, tumah
"Bakit... bakit hindi mo ito ipinaayos sa doktor?"Mahina at seryoso kong itinanong iyon sa kanya habang patuloy na sinusuri ng aking mga daliri ang mahahabang peklat sa kanyang balat. Ang mga peklat na iyon ay malalalim, tanda ng isang matinding sugat sa nakaraan na matagal nang naghilom ngunit na
"ANO ba?!" biglang hinatak ni Lionel ang aking braso ng maabutan niya ako sa parking lot. "Anong problema mo?!""Ipinahiya mo ako! Bakit ka umalis habang kinakausap kita?!" inis niyang bunsol sa akin, "sinadya mo iyon, di ba? sinadya mo!"Natawa ako ng pagak, saka marahas kong hinila ang aking bras
TALO..Talo...Talo...Halos lumuwa na ang utak ni Lucille matapos niyang matalo ng sunod sunod.Hindi lang isa, hindi lang dalawa, kundi sampung beses!Sampung beses siyang hindi man lang siya nanalo kahit isang beses!"Ayoko na!" madiin niyang sabi. "Mukhang minamalas ako ngayon!"Tumayo si Luci
“UMALIS daw po agad si Madam pagkatapos niyang makita ang CCTV footage, sir,” balita ni Lionel sa kabilang linya. Halatang nagmamadali ang kanyang tinig. “Tiningnan ko po ang parking area. Wala na po roon ang sasakyan niya.”Bigla akong kinabahan.“Ano’ng ibig mong sabihin?” mariin kong tanong hab

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





