Mag-log inBurol o kasal?Iyon lang ang dalawang salitang paulit-ulit na tumatakbo sa aking isip. Parang isang sirang plaka na nagpapasakit at nagpapapukpok sa aking ulo. Burol o kasal? Kasal o burol? Ang dalawang salitang ito ay parang dalawang malalaking bato na umiipit sa aking puso hanggang sa hindi na ako makahinga.Nakakatakot na pangitain ang sumasagi sa aking isipan. Ang mga imaheng ito ay parang mga totoong multo na humaharap sa akin ngayon, nagtatawanan at tinatakot ang natitira kong lakas. Paano kung nawala na siya nang tuluyan? Paano kung patay na si Eli, kaya ganoon na lang ang galit nina Kuya Jeremiah kina Marcus? Kaya ba itim ang tela na nakabalot sa suit na suot ko? Kaya ba sinabi ni Lolo na huling pagkakataon na ito?Ang ideya na nakahiga si Eli sa loob ng isang malamig na ataul, habang suot ko ang pormal na damit, ay nagpadilim sa aking paningin. Pakiramdam ko ay nawalan ng kulay ang buong paligid. Parang guguho ang mundo ko, at ako ay malilibing nang buhay sa ilalim ng mga gum
Pumalakpak si Lolo nang dalawang beses. Ang tunog ng kanyang palakpak ay umalingawngaw sa buong silid, parang kulog na nagpatalon sa natatakot kong puso. Pagkatapos niyon, isang matangkad na tauhan niya ang tahimik na lumapit mula sa gilid ng pinto. Walang ingay ang kanyang mga hakbang, parang isang multo. May dala-dala itong isang bagay na nakasabit at nakabalot sa isang itim na tela. Mukha itong isang mamahaling suit o pormal na kasuotan para sa isang mahalagang okasyon."Isuot mo iyan... pero mangako kang hindi ka gagawa ng kahit anong gulo roon," sabi ng matanda sa akin gamit ang seryoso at malamig na tono.Napatitig ako sa itim na tela. Sa bawat segundo na lumilipas, lalong bumilis ang tibok ng aking puso. Nararamdaman ko ang malalakas na kabog sa loob ng aking dibdib, parang gustong humubog ng pinto palabas ang puso ko. Ang kaba na kanina pa naroon ay biglang napalitan ng labis na pagkalito at matinding takot.Bakit kailangan kong magsuot ng pormal na damit para lang makita si E
"Lolo, wala po akong ginawang masama... hindi ko po gustong saktan siya..." mahina kong tugon. Halos pabulong ko lang itong nasabi habang sinusubukang ipagtanggol ang aking sarili. Nararamdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso. Sobrang bilis, na tila ba gustong lumabas ng puso ko mula sa aking dibdib sa tindi ng kaba.Tumikhim nang napakalakas si Lolo George. Ang tunog na iyon ay bumasag sa katahimikan ng malawak na sala. Unti-unti siyang tumayo mula sa marangyang sofa at hinarap ako nang mas malapit. Humakbang siya palapit sa akin, at sa bawat yabag ng kanyang sapatos, parang lalong sumisikip ang aking paghinga. Ang kanyang mukha ay pulang-pula na sa galit at labis na hinanakit. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik habang nakatitig sa akin nang diretso."Wala kang ginawang masama?" galit niyang ulit sa aking sinabi. Ang boses niya ay gumuho sa apat na sulok ng silid. "Yung hindi mo pagsipot sa lunch date ninyong dalawa dahil mas inuna mo sila? Yung pakikipagkita mo sa ibang mga
"Lolo..." bati ko sa kanya sabay ngiti. Subalit ang ngiting iyon ay pilit lamang, at ramdam ko ang panginginig ng aking mga labi dahil sa takot at kaba.Hindi man lang ako sinagot ni Lolo George. Hindi nagbago ang seryosong mukha ng matanda habang dahan-dahan siyang bumababa mula sa kanyang sasakyan. Nang makatapak sa semento, tuwid siyang tumayo na tila isang hukom na handang magparusa. May hawak siyang baston, at ang bawat hakbang niya patungo sa pinto ay may kasamang mabigat na awtoridad. Naglakad siya papasok sa loob ng kabahayan nang hindi man lang bumabati kahit kanino, tila ba walang nakikitang tao sa kanyang paligid. Ang kanyang mga mata ay nakatingin lang sa unahan, malamig at walang emosyon.Sumunod kaming lahat sa kanya, pumasok sa malawak at marangyang mansyon na binalot bigla ng nakabibinging katahimikan. Pagpasok sa loob, dire-diretso siyang tumuloy sa sala at naupo sa gitna ng malaking sofa. Ipinatong niya ang dalawang kamay sa kanyang baston at tumingin sa aming lahat.
Ilang linggo na ang nakalilipas mula nang magsimula akong mag-abang, ngunit wala man lang dumarating na Elizza. Araw-araw akong tumitingin sa malaking gate ng kanilang mansyon, umaasang makikita ko ang kanyang sasakyan o maririnig ang kanyang boses, ngunit laging katahimikan ang sumasalubong sa akin. Sa kabila nito, pinili kong huwag umalis sa kanilang napakalaking bahay. Narito lang ako, nagpapakumbaba at nagtitiis. Hindi ako lumalabas ng bakuran kahit kailan. Ang tanging ugnayan ko sa labas ay ang aking trabaho, kung saan nagrereport na lamang ako sa aming kumpanya sa pamamagitan ng mga video call upang hindi mapabayaan ang mga tungkulin ko roon. Ang buong buhay ko ay umikot na lamang sa apat na sulok ng tahanang ito, naghihintay sa kanyang muling pagbabalik.Kahit si Lolo George ay hindi rin ako tinatawagan o pinadadalhan ng mensahe. Sa nakalipas na mga buwan, tanging si Jeremiah lamang ang aking nakakausap. Napakayaman ng pamilya nina Jeremiah, at alam kong hindi nila kailangan ng
"Anong ibig sabihin mo, Kuya Jeremiah? Ano ba talagang nangyari kina Marcus?" tanong ko sa kabilang linya. Biglang nagbago ang pakiramdam ko. Nakaramdam ako ng matinding pag-aalala at kaba. Sa tono ng pananalita niya, parang hindi ko na kailangang maghiganti pa dahil may mas matindi nang gumagawa niyon para sa akin."Puntahan mo na lang ang mga kaibigan mo sa ospital. Ikumusta mo na lang ako sa kanila, ha?" sagot ni Jeremiah. Rinig ko ang tawa sa kanyang boses, ngunit halatang nang-aasar at may malalim na kahulugan ang tono niya.Matapos ang tawag na iyon, ibinaba ko ang aking telepono at huminga nang napakalalim. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng aking puso. Ano ba talaga ang totoong nangyari kahapon? Bakit ganoon na lamang siya magsalita? Parang may alam siyang hindi ko alam, at parang hawak niya ang buhay ng mga taong nanakit sa amin.Hindi ko na sinayang ang oras. Agad kong pinaandar nang mabilis ang aking sasakyan patungo sa ospital kung saan sila naroon. Habang nasa biyahe, hin







