MasukIsang marahang tapik sa aking namamagang pisngi ang gumising sa akin mula sa malamig na kadiliman."Gising na.. hoy..."Marahan kong iminulat ang aking mabibigat na talukap. Sumalubong sa aking nanlalabong paningin ang isang mataas na lalaking nakatayo sa aking tapat—si Blaze, na kasalukuyang nakatitig sa akin nang walang kahit anong emosyon. Nang dahan-dahan siyang humakbang paatras at lumayo sa aking harapan, biglang bumungad sa akin ang isang kaanyuan na agad na nagpalukso sa aking puso.Sa gitna ng silid, sa liwanag ng iisang dilaw na ilaw mula sa kisame, nakaupo si Crisostomo.Nakapatong ang kaniyang isang binti sa kabila, nakasandal sa isang matigas na bakal na upuan, habang ang kaniyang isang kamay ay nakasuporta sa kaniyang ulo. Ang mga daliri ng kaniyang kabilang kamay ay dahan-dahan na tumutuktok sa armrest ng upuan— isang mabagal ngunit nakabibinging ritmo sa gitna ng tahimik na bodega. Nakasuot pa rin siya ng kaniyang pormal na suit, mukhang walang kapagurang hari na b
"Nagsisinungaling ka! Nagsisinungaling kayong lahat!"Isang marahas at walang-kontrol na sigaw ang sumabog mula sa aking lalamunan. Ang matinding takot at hindi pagtanggap sa sinabi ni Blaze ay tuluyang nagpawala sa akin sa sariling bait. Gamit ang kaisa-isang kanang kamay kong pinalaya mula sa tali, buong-lakas kong ibinagsak at itinapon ang styrofoam box!Tumalsik ang mainit na kanin at sabaw sa semento, kumalat ang ulam sa makintab na sapatos ng mga guards, at marahas kong ibinato pati ang bote ng tubig sa dingding na lumikha ng malakas na kalampag."Pakawalan niyo ako rito! Mga hayop kayo! Pakawalan niyo ako!" nagwawala at nanginginig kong tili habang pilit kong inuuga ang bakal na upuan na pinag gapusan sa akin. Umalingawngaw ang kalansing ng mga bakal at lubid sa buong bodega. "Hindi niyo ba kilala kung sino ang hinahawakan niyo?! Ako si Dr. Renata Fuentebella! Kaibigan ako ng pamilya Ricaforte! Kapag nalaman ni Crisostomo na pinalipas niyo ang oras ko sa ganitong klase ng lug
Tumunog ang marahas lumang pintuan at dahan-dahan itong bumukas. Biglang nagliwanag ang buong paligid nang buksan ang mga naglalakihang industriyal na ilaw sa kisame. Sa matinding lakas ng liwanag na dumatay sa aking mga matang matagal na nanatili sa kadiliman, agad akong nasilaw. Napapikit ako nang mahigpit, napaungol sa sakit, at pilit na ibinaling ang aking ulo paitaas upang maiwasan ang nakalilitong liwanag.Ilang beses akong kumukurap-kurap habang bumabalik ang aking paningin. At nang tuluyang luminaw ang aking paningin, sumalubong sa akin ang kaanyuan ng lalaking nakatayo sa aking tapat.Si Blaze.Ang tapat, kanang kamay, at personal na tao ni Crisostomo sa mga lihim nitong operasyon.Isang marahas na buntong-hininga ng ginhawa ang humulagpos sa aking lalamunan. Mabilis na nagbalik ang aking lakas ng loob. Nawala ang matinding pangingilabot na naramdaman ko kanina lamang sa kadiliman, pinalitan ito ng dati kong kayabangan at matayog na dignidad. Kilala ko si Blaze. Ang lalakin
POV: RenataNapakabigat ng aking mga talukap. Dahan-dahan kong pilit na iminulat ang aking mga mata, ngunit agad na sumalubong sa akin ang isang matinding kirot na bumalot sa buong kaliwang bahagi ng aking mukha. Ang panga ko—Diyos ko, ang panga ko ay parang nadurog at lumalagutok sa bawat maliit na paggalaw ng aking bibig.'Nasaan ako?'Bakit napakadilim? Ang hangin sa paligid ay napakamalamig, may amoy ng kalawang, lumang semento, at natuyong dugo na agad na nagpalukso sa aking sikmura.Sa gitna ng aking mahinang paghinga, dahan-dahang nagbalik sa aking isipan ang mga huling kaganapan.Ang silid sa safehouse... Ang nakalolokong halakhak ng dugyot at basurang artistang si Gia habang ipinarada ang kaniyang wedding ring sa harap ng mukha ko... Ang mga panlalait at panunukso nito tungkol sa aking edad, sa aking pagiging matandang dalaga, at sa pagiging baog umano ni Crisostomo...At si Crisostomo...Napasinghap ako nang marahas. Ang nakatatakot at nakamamatay na mukha ni Crisostomo. An
POV: CrisostomoInakay ko si Gia pabalik sa aming silid. Maingat ang bawat hakbang ko, nakapulupot ang braso ko sa kaniyang baywang na tila ba gawa siya sa napakarupok na salamin na pwedeng mabasag anumang oras. Nang makapasok kami sa kuwarto, inalalayan ko siyang maupo sa gilid ng kama. Marahan kong inalis ang kaniyang tsinelas at inilagay ang kumot sa kaniyang hita.Nang hahawakan ko ang kaniyang kamay, naramdaman ko ang panginginig niyon. Lumingon ako at sumalubong sa akin ang kaniyang mga matang puno ng halo-halong emosyon—galit, pagod, at bahagyang pag-aalinlangan."Cris..." nanginginig ang boses niya habang nakatitig sa akin. "Naniniwala ka ba sa sinabi ni Renata? Naniniwala ka bang... baog ka at hindi sa 'yo 'to?"Bahagyang kumurot ang puso ko sa tanong niya. Paano maiisip ng babaeng ito na mag-aalinlangan ako sa kaniya?Lumapit ako at lumuhod sa kaniyang tapat. Inabot ko ang dalawa niyang kamay at hinagkan iyon bago ako tumingala sa kaniyang mukha. Isang marahan at tapat na
Nanginginig si Renata. Nakahandusay pa rin siya sa malamig na sahig habang nakatitig sa madilim at nakamamatay na mukha ni Crisostomo. Ang kaniyang mga kamay na may mamahaling kolorete sa kuko ay nanginginig nang husto na para bang nawalan ng lakas ang kaniyang buong katawan. Hindi siya makatayo. Ang dating matayog at mayabang na doktora na pumasok sa aming silid ay parang basahang naiwan sa gitna ng sala.Huminga siya nang malalim—mga marahas at pawisang paghinga habang pilit niyang pinakakalma ang kaniyang sarili. Pinilit niyang ipunin ang kaniyang natitirang lakas. Mula sa pagkakadapa, dahan-dahan siyang gumapang at lumuhod sa sahig, bago pilit na tumayo gamit ang kaniyang nanginginig na mga binti. Nagulo ang kaniyang maayos na buhok, nawalan siya ng isang sapatos, at ang kaniyang mamahaling coat ay madumi na mula sa sahig, ngunit wala na siyang pakialam. Hindi na siya nahiya. Ang kaniyang matinding obsesyon at kawalan ng pag-asa ang tuluyang nagmaneho sa kaniyang katawan."C-Criso
“CHANTAL!” Malakas ang tinig ni Jansen habang sinasalubong niya ako sa pasilyo ng aking opisina, “saan ka galing? Pumunta ako sa bahay niyo kanina, sabi ng katulong, hindi ka daw doon natulog!”Medyo nainis ako. Siya pa talaga ang may karapatang tanungin ako ng ganito, gayung siya ang nakalimot sa
Naalimpungatan ako, dahil sa tunog ng cellphone sa gilid ng mesa. Nasa loob pa iyon ng aking bag. Kahit masakit ang aking ulo, lalo na ang aking katawan, kinapa ko iyon, saka dinukot ang aking cellphone. Si Leila!“Hoy! Bruha ka, nasaan ka na? Sabi ko, room 839, bakit wala ka pa dito! Lumamig na yu
POV: ChantalHilong hilo na ako. Masamang masama ang aking loob. Hindi ko akalaing tatraidurin ako ni Jansen ng dahil lang sa hindi ko siya mapagbigyan sa kama! Sisiguraduhin kong nagkakamali siya ng akala, na hahabulin ko siya! Hinding hindi ko na gagawin ang mga katawa tawang bagay na iyon.Sumus
SUMISIGID ang amoy ng disinfectant sa aking ilong. Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata. Ang unang bumungad sa akin ay ang puting kisame na parang ulap sa kalangitan.‘Pumanaw na ba ako?’ iyon ang una kong naitanong sa aking sarili.Biglang luminaw ang aking pandinig. Rinig na rinig ko ang







