LOGINIsinalansan ko ang aking bakanteng tasa ng kape sa ibabaw ng side table at lalong isiniksik ang aking sarili sa mainit at ligtas na yakap ni Crisostomo. Habang nananatiling bukas ang telebisyon at patuloy ang pagbuhos ng balita tungkol sa pagbagsak nina Aila at Benny, isang matagal na tanong ang biglang pumutok sa aking isip—isang katanungang matagal ko nang gustong itanong mula pa noong unang gabing pinatuloy niya ako sa kaniyang buhay.Tumingin ako sa kaniyang pormal ngunit malambing na mukha. "Crisostomo... maaari ba akong magtanong sa 'yo?"Bahagya siyang yumuko at hinaplos ang aking buhok. "Ano 'yon, mahal ko?""Bakit mo ako tinulungan noon?" pabulong at seryoso kong tanong habang nakatitig sa kaniyang mga mata. "Noong gabing 'yon... hindi mo naman ako kilala nang personal. Isang takot na takot at basang-basang babae lang ako na biglang nakiusap at nagtago sa loob ng kotse mo habang ipinapahanap ako ng mga tao ni Anthony. Isang malaking peligro ako para sa 'yo at sa posisyon mo,
Namangha ako sa kagalingan ng aking asawa. Hindi siya nagsalita sa harap ng media, walang grandyosong press conference na ginanap, pero natapos at nabaliktad ang napakalaking issue laban sa kaniya nang ganoon-ganoon na lang. Hindi ko akalaing pinapatikim lang pala niya ng pansamantalang tagumpay ang dalawang iyon, at ngayong nasa pinakamataas na silang ulap ng kayabangan ay saka na niya biglang ibinagsak sa pinakamalalim na hukay ng kahihiyan.Nakasandal kami ngayon sa padded headboard ng aming malaking kama, tahimik na nagkakape habang nakatitig sa screen ng telebisyon na hindi tumitigil sa pagpapakita ng kaguluhan tungkol sa dalawa.Bumaling sa akin si Crisostomo. May bitbit siyang pilyo ngunit napaka-kalmadong ngiti sa kaniyang mga labi bago pabulong na nagtanong, "Bilib ka na ba sa asawa mo, Gia?"Napakapit ako sa hawak kong tasa ng kape at napatingin sa kaniyang mga matang puno ng kasiguraduhan. "Siyempre naman," malambing at taos-puso kong sagot. "Kahit isang buwan pa lang tayon
Isang buong linggo ang lumipas na parang isang napakahabang bangungot para sa akin. Sa bawat pagbukas ng telebisyon, sa bawat pag-scroll sa social media, at sa bawat pahayag ng mga balita, walang ibang nakikitang mukha ang publiko kundi ang umiiyak, at puro pasang mukha ni Aila at ang matapang ngunit nakaiiritang mga pahayag ni Benny. Sa loob ng pitong araw na iyon, tiniis ko ang matinding kaba, ang walang katapusang takot na baka madamay ako, at ang nakalulunod na ingay ng mundong pinalalabas si Crisostomo na isang halimaw.Subalit ang umagang ito... ang umagang ito ay kakaiba.Nagising ako sa paulit-ulit at halos sumasabog na pag-ring ng aking cellphone. Mabilis kong inabot iyon mula sa side table, umaasang si Ate Karen o si Jane ang tumatawag. Ngunit bago ko pa man masagot ang telepono, nagmamadaling pumasok si Crisostomo sa aming silid. Hawak niya ang dalawang tasa ng mainit na kape, may maayos na suot na polo, at may isang napakalamig ngunit nagniningning na ngiti sa kaniyang mga
Dahan-dahan akong naglakad patungo sa kusina habang dala-dala ang mabigat na panginginig ng aking mga kamay. Sa bawat patak ng mainit na tubig mula sa coffee maker papunta sa dalawang tasa, kasabay nitong pumapatak ang bawat tanong, takot, at kaba sa aking dibdib. Ang tunog ng lagaslas ng kape ay tila lumulunod sa maingay at pabalik-balik na boses ng mga news anchor sa salas, ngunit ang mas nakatatakot ay ang nakalilinlang na katahimikang namamayani kay Crisostomo.Inilagay ko ang dalawang tasa sa isang maliit na tray at dahan-dahan akong bumalik sa salas. Ipinatong ko iyon sa ibabaw ng glass table at naupo ako sa kaniyang tabi. Kinuha niya ang kaniyang tasa, sumimsim nang bahagya sa mainit na kape, at muling itinuon ang kaniyang malamig na tingin sa malaking Smart TV kung saan patuloy na ipinapakita ang umiiyak na mukha ni Aila at ang matapang na pahayag ni Benny.Habang ako ay halos mamatay sa matinding takot at panginginig dahil sa mga akusasyon ng pambubugbog, pananakit, at pagpap
Habang balisa ako at hindi mapakali sa gitna ng malawak at napakatahimik na salas ng penthouse, biglang tumunog ang electronic door lock sa aming pinto. Ang mabilis na beep-beep-beep ng mekanismo ay sinundan ng dahan-dahang pagbukas ng mabigat na pinto. Doon, sa ilalim ng malamig na ilaw ng main door, tuluyang pumasok si Crisostomo.Sa matinding relief na biglang bumuhos sa aking katawan matapos ang ilang oras na walang kapantay na pag-aalala, nagmamadali akong tumakbo upang sumalubong sa kaniya. Hindi ko na napigilan ang sarili ko—mabilis ko siyang niyakap nang napakahigpit. Ibinaon ko ang aking mukha sa kaniyang dibdib habang puno ng takot, panginginig, at matinding pananabik ang aking puso. Nararamdaman ko ang mabilis at marahas na pagtibok ng aking sariling dibdib habang nakakapit ang dalawa kong kamay sa mamahaling tela ng kaniyang pasadyang amerikana."Crisostomo! Diyos ko, saan ka ba galing?!" nanginginig kong tanong habang nakayakap pa rin nang mahigpit sa kaniyang baywang. "
Nakatayo pa rin ako sa harap ng nagniningning na Smart TV, ngunit ang dating malamig na ginhawa ng penthouse ay pinalitan na ng nakalulunod at suffocating na hangin. Pawisan ang aking mga palad habang mahigpit kong hawak ang cellphone.Naghihintay ako ng tawag mula kay Crisostomo. Ilang ulit ko nang idinial ang kaniyang numero—limang beses, sampu, labinlimang beses—subalit wala pa ring sumasagot. Bawat ring ng telepono na nagtatapos sa voicemail ay parang karayom na tumutusok sa aking dibdib. Nasaan na siya? Bakit hindi niya sinasagot ang mga tawag ko? Nakaramdam ako ng matinding pag-aalala at hindi maipaliwanag na kaba. Paano kung may nangyaring hindi maganda sa kaniya sa labas? Paano kung dinumog na siya ng galit na media o ng mga taong nag-aabang sa Supreme Court?Wala pa namang nakakaalam sa publiko na legal na asawa ako ni Crisostomo, maliban kina Ate Karen na aking manager at kay Jane na aking assistant. Pinanatili naming lihim ang aming kasal upang protektahan ang aking karera
“AKO naman talaga ang mahal ni Jansen. Ginagamit niya lang si Chantal para sa kanyang pag angat. Once na makuha na niya ang buong control sa company, itatapon na niyang parang basahan ang babaeng yun,” tinig iyon ni Veronica.Umaalingawngaw iyon sa loob ng banyo. Hindi man lang sila nagcheck muna
“CHANTAL!” Malakas ang tinig ni Jansen habang sinasalubong niya ako sa pasilyo ng aking opisina, “saan ka galing? Pumunta ako sa bahay niyo kanina, sabi ng katulong, hindi ka daw doon natulog!”Medyo nainis ako. Siya pa talaga ang may karapatang tanungin ako ng ganito, gayung siya ang nakalimot sa
Naalimpungatan ako, dahil sa tunog ng cellphone sa gilid ng mesa. Nasa loob pa iyon ng aking bag. Kahit masakit ang aking ulo, lalo na ang aking katawan, kinapa ko iyon, saka dinukot ang aking cellphone. Si Leila!“Hoy! Bruha ka, nasaan ka na? Sabi ko, room 839, bakit wala ka pa dito! Lumamig na yu
POV: ChantalHilong hilo na ako. Masamang masama ang aking loob. Hindi ko akalaing tatraidurin ako ni Jansen ng dahil lang sa hindi ko siya mapagbigyan sa kama! Sisiguraduhin kong nagkakamali siya ng akala, na hahabulin ko siya! Hinding hindi ko na gagawin ang mga katawa tawang bagay na iyon.Sumus







