เข้าสู่ระบบPOV: CrisostomoInakay ko si Gia pabalik sa aming silid. Maingat ang bawat hakbang ko, nakapulupot ang braso ko sa kaniyang baywang na tila ba gawa siya sa napakarupok na salamin na pwedeng mabasag anumang oras. Nang makapasok kami sa kuwarto, inalalayan ko siyang maupo sa gilid ng kama. Marahan kong inalis ang kaniyang tsinelas at inilagay ang kumot sa kaniyang hita.Nang hahawakan ko ang kaniyang kamay, naramdaman ko ang panginginig niyon. Lumingon ako at sumalubong sa akin ang kaniyang mga matang puno ng halo-halong emosyon—galit, pagod, at bahagyang pag-aalinlangan."Cris..." nanginginig ang boses niya habang nakatitig sa akin. "Naniniwala ka ba sa sinabi ni Renata? Naniniwala ka bang... baog ka at hindi sa 'yo 'to?"Bahagyang kumurot ang puso ko sa tanong niya. Paano maiisip ng babaeng ito na mag-aalinlangan ako sa kaniya?Lumapit ako at lumuhod sa kaniyang tapat. Inabot ko ang dalawa niyang kamay at hinagkan iyon bago ako tumingala sa kaniyang mukha. Isang marahan at tapat na
Nanginginig si Renata. Nakahandusay pa rin siya sa malamig na sahig habang nakatitig sa madilim at nakamamatay na mukha ni Crisostomo. Ang kaniyang mga kamay na may mamahaling kolorete sa kuko ay nanginginig nang husto na para bang nawalan ng lakas ang kaniyang buong katawan. Hindi siya makatayo. Ang dating matayog at mayabang na doktora na pumasok sa aming silid ay parang basahang naiwan sa gitna ng sala.Huminga siya nang malalim—mga marahas at pawisang paghinga habang pilit niyang pinakakalma ang kaniyang sarili. Pinilit niyang ipunin ang kaniyang natitirang lakas. Mula sa pagkakadapa, dahan-dahan siyang gumapang at lumuhod sa sahig, bago pilit na tumayo gamit ang kaniyang nanginginig na mga binti. Nagulo ang kaniyang maayos na buhok, nawalan siya ng isang sapatos, at ang kaniyang mamahaling coat ay madumi na mula sa sahig, ngunit wala na siyang pakialam. Hindi na siya nahiya. Ang kaniyang matinding obsesyon at kawalan ng pag-asa ang tuluyang nagmaneho sa kaniyang katawan."C-Criso
Bahagyang bumaba ang nakataas kong mga braso, ngunit nanatiling nakahawak ang dalawa kong kamay sa bakal na baseball bat. Ang init sa aking magkabilang pisngi ay tila lalong nagmarka sa bawat segundong lumilipas, at ang mabigat kong paghinga ay sabay sa panginginig ng aking buong katawan sa matinding galit.Mabilis na nagbago ang reaksyon sa mukha ni Crisostomo mula sa matinding pagkagulantang patungo sa nag-uumapaw na pag-aalala. Mabilis siyang humakbang patungo sa gawi ni Hector at walang pasintabi niyang itinulak sa dibdib ng tauhan ang hawak niyang bouquet at ang mamahaling cake box."Hawakan mo 'to!" mabilis at mabalasik niyang utos kay Hector bago tuluyang nagtatakbo patungo sa kinaroroonan ko.Nang makalapit siya sa akin, pinalibutan ng kaniyang mga kamay ang hawakan ng baseball bat na hawak ko. Dahan-dahan ngunit mariin niya itong ibinaba at inalis sa aking mga kamay, bago marahas na itinapon ang bakal sa gilid na lumikha ng malakas na kalansing sa sahig."Gia... Oh God, wh
POV: GiaNamanhid ang magkabila kong pisngi sa matinding lakas ng magkasunod na sampal ni Renata. Umalingawngaw ang matinding ugong sa aking mga tainga habang sumasayaw ang maliliit na usok at liwanag sa aking paningin. Dahan-dahan kong inayos ang nagulo kong buhok habang naramdaman ko ang pag-init at pag-alsa ng balat sa aking mukha.Umasa si Renata na iiyak ako. Umasa siyang luluhod ako sa harap niya, magmamakaawa, o kaya'y manghihina sa takot. Nakatayo siya sa tapat ko, hinihingal ang dibdib, may nakalolokong tagumpay sa kaniyang mga mata habang hinihintay ang aking pagbagsak.Ngunit nagkamali siya. Nagkamali ang matandang 'to ng binangga.Wala nang maraming salita. Wala nang pasintabi. Gamit ang buo kong lakas, bahagya akong yumuko at ibinuhos ang lahat ng bigat ng aking katawan sa aking kanang paa—itinaas ko iyon at buong lakas na isinipa nang diretso sa kaniyang sikmura!"Agh!" Isang marahas na daing ng sakit ang humulagpos mula sa lalamunan ni Renata. Nawalan siya ng balanse,
Naguumapaw na ang galit sa aking buong pagkatao. Ang bawat ugat sa aking leeg at noo ay tila sasabog na sa matinding presyon ng pait at pagkapikon. Ang mukha ko ay nag-aapoy sa matinding hiya, ngunit hindi ako ipinanganak para magpatalo. Ako si Dr. Renata Fuentebella—isang babaeng sanay makuha ang lahat ng kaniyang gustuhin sa pamamagitan ng kaniyang talino, yaman, at kapangyarihan. Hinding-hindi ako titiklop sa harap ng isang hamak at basurang artistang katulad nito.Inipon ko ang lahat ng natitira kong lakas, mabilis kong pinatigas ang aking mukha, at pilit na itinayo ang aking bagsak nang pride. Humarap ako sa kaniya nang may nanlilisik at mabalasik na mga mata."Akala mo ba ay natatakot ako sa 'yo, Gia?" malamig, nanginginig, ngunit puno ng banta kong wika habang nakatitig nang diretso sa kaniyang mga mata. "Tingnan mo muna ang kasaysayan bago ka magmalaki sa akin. Wala na si Aila, 'di ba? Naitaboy ko siya! Naitaboy ko ang babaeng 'yon na nagsilbing linta sa buhay ni Crisostomo sa
Hindi ako pumayag na hindi makaganti. Hindi pwedeng umalis ako rito na talunan sa harap ng isang hamak na artistang katulad niya.Dahan-dahan kong inayos ang aking postura, pilit na pinatigas ang aking mukha, at nagpakawala ng isang malamig at mapang-asar na ngisi."Magpakasaya ka sa wedding ring na 'yan, Gia," panimula ko, ang boses ko ay puno ng kapaitan at pilit na pagmamataas. "Dahil kahit ano pa ang sabihin mo at kahit anong panlalait ang ibato mo sa akin... hindi mo mababago ang katotohanang mas matagal kaming nagsama ni Crisostomo. Ilang dekada kaming magkasama! Bago ka pa man lumitaw sa mundo niya, ako na ang kasama niya sa lahat ng bagay. May mga alaala kami na kailanman ay hindi mo mabubura o mapapantayan!"Inasahan kong mawawalan siya ng kibo. Inasahan kong masasaktan siya sa isiping may malalim na nakaraan ang asawa niya sa ibang babae.Subalit sa halip na masaktan, mas lalo pang lumakas at humaba ang tawa ni Gia—isang tawang puno ng matinding panlalait at walang-kapantay
POV: ChantalHilong hilo na ako. Masamang masama ang aking loob. Hindi ko akalaing tatraidurin ako ni Jansen ng dahil lang sa hindi ko siya mapagbigyan sa kama! Sisiguraduhin kong nagkakamali siya ng akala, na hahabulin ko siya! Hinding hindi ko na gagawin ang mga katawa tawang bagay na iyon.Sumus
SUMISIGID ang amoy ng disinfectant sa aking ilong. Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata. Ang unang bumungad sa akin ay ang puting kisame na parang ulap sa kalangitan.‘Pumanaw na ba ako?’ iyon ang una kong naitanong sa aking sarili.Biglang luminaw ang aking pandinig. Rinig na rinig ko ang
“AKO naman talaga ang mahal ni Jansen. Ginagamit niya lang si Chantal para sa kanyang pag angat. Once na makuha na niya ang buong control sa company, itatapon na niyang parang basahan ang babaeng yun,” tinig iyon ni Veronica.Umaalingawngaw iyon sa loob ng banyo. Hindi man lang sila nagcheck muna
“CHANTAL!” Malakas ang tinig ni Jansen habang sinasalubong niya ako sa pasilyo ng aking opisina, “saan ka galing? Pumunta ako sa bahay niyo kanina, sabi ng katulong, hindi ka daw doon natulog!”Medyo nainis ako. Siya pa talaga ang may karapatang tanungin ako ng ganito, gayung siya ang nakalimot sa







