LOGINElena’s POVNakatulog pala ako sa ibabaw ng mesa. Sinalubong ng aking namumungay na mga mata ang liwanag mula sa nakabukas pa ring laptop, kung saan nakalatag ang mga litratong nakuha ko kagabi mula sa opisina ng mga Lacraso.“Haaay...” Isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan ko.Wala. Wala akong nakuha kahit isang kahina-hinalang impormasyon. Ang lahat ng nandoon ay puro malilinis at legal na kontrata.Napahawak na lang ako sa aking ulo, tila sumasabay ang kirot niyon sa bigat ng frustration na nararamdaman ko. Limang taon na akong nagmamasid, pero parang palaging may isang hakbang na nauuna sa akin ang mga Lacraso.Inayos ko ang aking sarili bago lumabas ng kwarto. Doon, dinatnan ko si Ethan
Sage’s POVIsang tipid na ngiti ang sumilay sa aking mga labi habang nakatanaw mula sa bintana ng aking kotse. Sa 'di kalayuan, nakita kong tumatadyak sa inis at nanggigigil si Elena habang naghihintay ng sasakyan.“Stubborn woman,” bulong ko sa sarili, habang pilit na pinapawi ang kirot sa aking kaliwang pisngi. Malakas siyang manuntok, pero mas masakit pala siyang sumampal.Nang masiguro kong ligtas siyang nakasakay sa taxi at walang anumang kahina-hinalang sasakyang sumusunod sa kaniya, mabilis kong binalot ng seryosong tingin ang aking mukha. Inapakan ko ang gas at pinaharurot ang aking Aston Martin patungo sa aming hideout.Dumiretso ako sa loob at dinatnan si Ron na kasalukuyang kumakain ng ramen.
Elena’s POVAng bawat segundo ng katahimikan sa pasilyo ay tila naging lason. Ang higpit ng pagkakahawak ni Elliot sa aking braso ay hindi na isang yakap ng proteksyon, ito ay kapit ng isang taong handang bumasag ng buto kapag napatunayang nagtaksil ako.Nagdilim ang kanyang mga mata habang nakatitig sa akin. Ang kanyang mapanuring tingin ay tila hinuhukay ang kaibuturan ng aking pagkatao, hinahanap kung totoo ang mga salita ni Sage."Elliot, nasasaktan ako..." bulong ko, hinayaan kong manginig ang aking boses at mapuno ng luha ang aking mga mata. Ibinaba ko ang aking depensa, ginawa ang sarili kong mukhang kaawa-awa sa kaniyang paningin."Don’t tell me... naniniwala ka sa kaniya?"H
Elena’s POVAng ritmo ng panganib ay mabilis na dumarating. Ang nakatutulig na tunog ng mga mamahaling sapatos at ang mabibigat na hakbang nina Elliot ay umaalingawngaw na sa makitid na pasilyo, galing sa lihim na silid ng pagpupulong.Papasok na sila sa mismong blind hallway kung saan kami nakatayo.Walang sapat na oras para magtago. Walang ibang daan. Kung makikita kaming dalawa rito na tahimik, magkasama, at galing sa naka-lock na opisina, tapos ang misyon.Masusunog ang limang taon kong pinaghirapan, at mas lalong mapapahamak si Sage.Kailangan ko ng mabilis at marahas na palusot. Isang iskanda
Elena’s POVNaramdaman ko ang kanyang bigat na dumagan sa akin, idiniin ako sa matigas na pader ng pasilyo. Ang amoy ng kanyang pabango, isang pamilyar na timpla ng sandalwood at panganib, ay sumakop sa aking pandinig. Bago ko pa man magawang sikuhin ang kaniyang tadyang o gamitin ang hidden blade sa aking suot, naramdaman ko ang kaniyang mainit na hininga sa aking tenga."Huwag kang malikot, Agent Lagdameo," bulong niya. Ang kanyang boses ay tila isang babala mula sa kailaliman ng lupa.Hinarap niya ako nang marahas, ang kanyang katawan ay nakadikit sa akin sa gitna ng madilim na pasilyo. Sa ilalim ng malamlam na ilaw, tumambad ang mga matang kasing-talim ng yelo.Sage."Sa tingin mo b
Elena’s POVAng bawat ngiti ko ngayong gabi ay isang bitag, at bawat titig ay isang kasinungalingan. Sanay na ako sa ganitong laro. Sa harap ni Elliot, sa mundong ito, ako si "Lena," ang babaeng nakilala niya sa isang madilim na bar habang kumakanta, ang babaeng nakuha ang kanyang atensyon sa gitna ng usok at alak.Si Elliot ay gwapo, may matikas na tindig, at tila isang marangal na ginoo sa harap ng maraming tao. Pero alam ko ang totoo. Sa likod ng kaniyang dignified na anyo ay ang isang gangster na uhaw sa dugo at kapangyarihan.I have been monitoring their business for almost five years. At nandito na ako sa lugar kung saan konti na lang at malalaman ko na ang mysterio tungkol kay Elliot. Ngunit ang lahat ng kasanayan ko sa pagpapanggap ay tila biglang naglaho nang mamataan ko ang isang pigura na hindi ko inaasahang makikita rito.Sage?Halos mawala ako sa aking karakter nang magtama ang aming mga mata. Hindi ito ang Sage na nakasuot ng tactical gear, hindi ito ang malamig na lid
Nick’s POV“Dylan, please fetch some water for me so I can put it on my castle.”“No, it’s far from here,” tanggi ni Dylan.Napangiti na lang ako habang pinagmamasdan silang dalawa na abala sa paggawa ng sandcastle. Mataas na ang araw pero walang init na ramdam dahil nakasilong sila sa lilim ng isa
Audrey’s POVAndito ako sa lobby ng condo, sabik na hinihintay sina Elena at Ethan. Sinabi ko kay Sage na sasama ako kina Scarlett, at siya pa ang nag-suggest na isama ko si Elena. Bigla kong naisip, why not? At kasabay nun, naalala ko rin si Ethan. Hindi ko mapigilang kabahan… at ma-excite. Limang
Audrey’s POVIlang araw na rin ang lumipas simula noong huli kaming magkita ni Nick. Naging abala ako sa gallery, at sa kabila ng lahat, mas naging malapit kami ni Scarlett. I have never been this happy at work, lalo na’t natupad na ang pangarap naming dalawa, ang magkaroon ng sariling gallery, at
Scarlett’s POV“George… ahhh…”“Bhabe… I miss you so much… uhm…”“Faster, Bhabe… ahhh… aahhh…” hingal kong ungol, halos mawalan ako ng boses. Ang sarap. Sobra. Hindi ko alam na sobra ko pala talagang namiss si George.Nandito ako ngayon sa condo ni George. God… this feels like heaven. Ang tindi ng







