Mag-log inHer heart pounded in her ears. Sa kabilang side ng p***o, naririnig niya ang boses ni River sa phone, tumatawa, at bawat tawa nito ay parang kutsilyong sumasaksak sa dibdib niya.
"Please don't tell him," bulong ni Yumi. "It would destroy him. It was an accident. A mistake. I'll do anything." Ridge didn't answer right away. Sumandal ito sa cabinet shelf, arms folded, and let the silence stretch until she wanted to scream. Pinagmasdan siya nito nang mabagal, para bang may hinahanap na pressure point kung saan siya tuluyang bibigay. Bakit ang hot niyang mag-isip habang sinisira ang buhay ko? Unfair. Sobrang unfair. "Anything," he repeated, parang ninanamnam ang salitang iyon. Malungkot na tumango si Yumi. "Then here's my price." Mababa at kalmado ang boses niya, as if he were discussing a business deal. "I enjoyed this morning, Yumi. More than I planned to. More than I should have, considering whose girlfriend you are." Walang pagmamadali niyang pinagmasdan ang bawat detalye ng mukha ni Yumi. "Come to my room tonight. Second round. After that, I forget everything." Namula ang mga pisngi niya, hindi niya malaman kung dahil ba iyon sa galit o sa kung anong damdaming ayaw niyang aminin. "That's blackmail." "That's negotiation." "You're disgusting." "Maybe." Lumapit ito nang sapat para maramdaman ni Yumi ang init ng kanyang katawan. "But you haven't said no." Hindi nga. At iyon ang nakakatakot. She opened her mouth, and nothing came out. Bumukas ang kitchen door, and River called, "Babe? Nagbobonding ba kayo?" Ngumiti si Ridge, kalmado at walang bahid ng pagkailang. "Just getting to know each other," sagot niya sa kapatid at naglakad palabas ng pantry. Idinikit ni Yumi ang noo sa malamig na dingding at pumikit nang mariin. Self, mukhang wala ka nang redemption arc. Diretso impiyerno ka na, first-class ang ticket, at may twin package deal pa. Huminga si Yumi ng malalim, composed herself bago lumabas sa pantry. Wala na ang lalaking kinamumuhian niya when River said, “Ridge went to the study. He works all the time.” Pasimpleng sabi nito. Pilit siyang ngumingiti sa bawat kwento ng nobyo and she pretended to be excited for what’s coming tonight. Hindi niya lubusang maisip na magagawa niyang masaktan ang taong ito. She didn’t mean to, she didn’t intend to. Girl, you messed up, big time. Hindi simpleng wrong turn o wrong order lang. This one could ruin everything. At hindi ka lang basta mahal ni River—he absolutely adores you. What have you done? What are you about to do? River left at ten. May emergency daw sa Valenzuela warehouse dahil nasira ang freezer door. Bago siya umalis, hinalikan muna niya ang noo ni Yumi. The apology was already written all over his face. "Babe, I'm so sorry. Ayokong iwan ka sa anniversary natin. Back by six, promise. Dinner at eight. And remember, the plan's still a secret!" "Okay lang," sagot ni Yumi, kasi ano pa nga ba ang dapat sabihin niya? Isama mo ako. Please. Isama mo ako. Hindi niya magawang ilabas ang mga salitang gustong sabihin. Ilang sandali pa, marahang nagsara ang p***o, at muling binalot ng katahimikan ang penthouse, para bang pinipigilan nito ang sariling huminga. She did what any sensible person would do: nagkulong siya sa guest room, dala ang laptop, at nagkunwaring busy sa trabaho. Kaso, nagsasayaw ang mga numero sa screen at hindi niya maintindihan kahit isa. Paulit-ulit niyang binasa ang iisang linya—eleven times, to be exact. Zero comprehension. At mas malala, nahuli pa niya ang sariling sine-search ang Ridge. Agad niya iyong binura, as if she had just discovered a ticking time bomb. Sa dulo ng hallway, may maririnig na mahinang kalansing ng keyboard mula sa study. Steady. Hindi nagmamadali. Bakit ang tahimik niya? Normal ba talaga ang lalaking 'to? Bandang ala-una, may mga yabag na biglang huminto sa tapat ng p***o niya. Napahawak siya sa dibdib at pinigil ang paghinga. Naroon ang anino ng sapatos nito, isang manipis na guhit sa ilalim ng p***o. For one long, agonizing moment, walang gumalaw. Ni siya, ni ang taong nasa labas. Nang marinig niyang papalayo na ang mga yabag, saka lang siya naglakas-loob na huminga. Unfortunately, nanginginig pa ang hininga niya. Very dignified, Yumi. Very dignified. At three, gutom ang nagpalabas sa kanya. Dahan-dahan siyang dumaan sa study, halos hindi humihinga sa bawat hakbang. Hindi nag-angat ng tingin si Ridge pero bahagyang gumalaw ang mga balikat nito, just enough to let her know that he noticed. Sa kusina, may plato sa counter. White rice and chicken adobo, still warm. Sa tabi nito, may isang dilaw na sticky note na may nakasulat: Eat. That was all. One word. No smirk, no threat, no signature. Nakatitig siya sa note habang nakahalukipkip, saka tumingin sa plato. At pagkatapos, sa sarili niyang tiyan na biglang kumalam. Seriously? Kinain niya ang lahat nang nakatayo, because sitting down felt like surrender. Ang sarap. Nakakagalit. Bakit ba pati pagluluto, kailangan niyang galingan? Pagsapit ng alas-kuwatro, nakapagdesisyon na siya tungkol sa tatlong bagay. Una, sasabihin niya kay River ang totoo. Pangalawa, not today. River is looking forward to this day at deserve naman nitong magkaroon ng isang perfect anniversary bago niya tuluyang wasakin ang mundo nito. At pangatlo, kahit anong mangyari, hindi siya pupunta sa kuwartong iyon mamayang gabi. Binulong niya ang tatlong iyon sa shower, sa salamin, habang isinasara ang zipper ng emerald dress na pinili niya for the occasion. Hindi ako pupunta. Sasabihin ko kay River ang totoo bukas. Or by the end of this week. Or next month. Or pagkatapos ng birthday ni Mama sa December. She laughed, short and hopeless. Ang galing mong makipag-negotiate sa sarili. Pero sa ilalim ng bawat pangako, may mas tahimik na boses na ayaw niyang pakinggan: na ang deal ay p***o lang, at siya ang nakatitig sa doorknob. At quarter to six, bumukas ang front door, and River's voice rang through the penthouse, warm and bright. "Babe! I'm home!" Humugot ng malalim na hininga si Yumi, put on her best smile, at naglakad patungo sa lalaking malapit na niyang ipagkanulo. Naiwan sa likuran niya ang isang anino sa may pintuan ng study. Tahimik lang na nag-oobserba.Naglakad si Yumi.Hindi nagmamadali, pero hindi rin mabagal. Maingat ang bawat hakbang niya, gaya ng isang babaeng may dalang tray ng mga basong punong-puno at kailangang siguraduhing walang mababasag. Nanlalamig ang mga paa niyang nakatapak sa sahig. Sa mga bintana, sumisilip ang mga ilaw ng siyudad, parang mahahabang gintong guhit na unti-unting dumudulas sa dilim. Self, ano 'to, horror movie? Bakit parang ang haba ng hallway? Dati tatlong hakbang lang 'to.Ang tibok ng puso niya lang ang tanging naririnig niya sa katahimikan ng penthouse. Mayumi. Modest. Graceful. Hindi tumatakbo papunta sa kwarto ng ibang lalaki. Sige, hindi naman siya tumatakbo. Naglalakad lang, technically.Nilampasan niya ang unang pinto, ang kuwarto ni River—madilim, maayos, at puno ng mga gamit na walang anumang kakaiba. Sumunod ang guest room, kung saan minsan siyang natulog na para bang walang anumang kailangang pagbayaran kinabukasan.Bahagyang nakabukas ang pangatlong pinto. Isang manipis na guhit ng liwa
Dalawang linggo na ang lumipas mula noong bagyo, at sa loob ng panahong iyon, naging ganap na estranghero si Ridge.Tumatango lang ito kay Yumi kapag nagkakasalubong sila sa hallway. Ibinabalik nito ang mga reports niya na may malinis at maayos na marka in red ink. Kakain ito ng hapunan at didiretso na sa kwarto pagkatapos maghugas ng pinagkainan nito. At ni minsan, hindi nito nilabag ang mga hangganang siya mismo ang nakiusap na huwag nitong tawirin. Walang kakaibang tingin. Wala ni isang kilos na maaaring magpahiwatig na gusto nitong lumabag sa mga kundisyong itinakda niya.Ang tanging lamat sa maayos nilang pag-iIwasan sa isa't isa ay dumating noong Biyernes, sa warehouse sa Valenzuela.Pumasok si Yumi sa malamig na malamig na storage room, suot ang hiniram na parka. Umuusok ng parang puting ulap ng kanyang hininga sa hangin. At doon niya nakita si Ridge sa pinakadulong bahagi ng silid, kasama ang mga trabahador. Nakatupi hanggang siko ang mga manggas nito habang may buhat na mabig
Ang hindi inaasahan ni Yumi ay ang makumpara ang kambal at kung gaano karami ang mapapansin niya.Si River, buong mukha ang nakangiti kapag tumatawa. Habang si Ridge ay bihira lang matawa. Usually, isang maikling buga lang ng hangin sa ilong, with the faintest hint of amusement in his eyes. Kapag nasa penthouse, si River madalas naghu-hum ng sintunado sa halos lahat ng ginagawa niya. Si Ridge naman kung wala sa study, nakatayo sa bintana na may hawak na baso ng tubig, looking at the city like it owed him an explanation. Si River, babe ang tawag sa kanya, magaan at walang kahirap-hirap. Si Ridge naman, Mayumi. Buong pangalan niya, binibigkas ng mabagal at maingat na para bang pinag-iisipan pa nito ang bawat letra bago pakawalan.Pagkatapos ng unang linggo, may listahan na siya ng mga pagkakaibang hindi naman niya sinadyang mapansin at maalala.Si River, kung makaupo, nakahilata at halos nakahiga na sa furniture. Si Ridge naman, umuupo ng diretso ang likod na para bang bawat upuan ay
Yumi worked at Villarama Cold Chain, her job is simple to explain: siguraduhing maayos ang kondisyon ng mga freezer at truck ng kumpanya, at nananatiling malamig ang mga ito. She had earned it on her own merit, bago pa niya makilala si River. She repeated that to herself every morning like a mantra, lalo na ngayon.Buong Sunday night siyang nagpakahirap ayusin ang mga reports niya, siniguradong kahit bagyo, lindol, o kung anumang disaster, hindi matitinag ang mga iyon.At 8:42 a.m. ng Monday nang sa wakas ay pindutin niya ang send button. Eleven seconds later, may reply na agad sa inbox niya. Received. Briefing at nine. Conference Room A.Eleven seconds. Wala ba siyang buhay?Nasa twelfth floor ng isang glass tower sa Pasig ang company head office. Amoy coffee at ambition ang buong opisina. Aligaga ang lahat dahil noong Biyernes may isang email ang natanggap ng lahat ng empleyado na nagsasabing: Mr. Ridge Villarama will lead the quarterly restructuring. All department heads and staff
Nagising si Yumi bago pa magbukang-liwayway sa guest room, baliktad ang suot niyang robe at parang may isang sakong bato ang puso niya.Alas-kuwatro ng madaling araw ng palihim siyang bumangon mula sa kama ni Ridge. Nakayapak at walang ingay na pinulot ang mga gamit niya sa dilim na parang isang magnanakaw na nakawan ang sarili niyang gabi.Hindi siya nito pinigilan. Idinilat lang nito ang mga mata at pinanood siyang umalis, habang ang isang braso nito ay nakapatong pa rin sa bakanteng espasyong kaninang kinaroroonan niya.Nang huminto siya sa may pinto, naghintay siya na baka may sabihin ito, kahit ano, kahit isang salita lang. Pero walang dumating.At ang katahimikang iyon ay sumunod sa kanya sa hallway na parang isang multong ayaw siyang tantanan.Pumasok si Yumi sa kwarto kung saan nagpaalam sa kanya ang nobyo kagabi. Now the ceiling stared back at her at unti unting nagsi-sink in ang realization ng pinasok niyang sitwasyon kagabi. Okay, Yumi. Ground rules. One: hindi na mauulit.
Mayumi Cruz had been planning this morning for three weeks. Waxing, check. Lingerie bought with her entire 13th-month pay, check. Courage? Teka, nasaan na ang courage? She found it somewhere between the lobby and the elevator of River Villarama's penthouse building, and she held on to it like a free Wi-Fi password.Mang Berto, the guard in the lobby, gave her a knowing smile. "Good morning Ma'am Yumi, ang aga niyo po." "Surprise po," she whispered, and he gave her a thumbs-up like she was marching off to war. Grabe, pati si Kuya Guard, supportive.In the elevator, she stared at her reflection and counted to ten. Kaya mo 'to, girl. One year kang naghintay. Her mother had once told her that Mayumi meant modest and graceful, mahinhin, a name for a quiet girl who never raised her voice. Sorry, Ma. Today your mahinhin daughter will finally become a lady na.One year with River. Twelve months of dinners, slow kisses beside his car, and "I can wait, Yumi. Kahit gaano katagal." He never pushe







