LOGINSeit fünf Jahren ist Diana Harveys rechte Hand. Sie kennt seinen Terminkalender, seine Geschäfte, seine Gewohnheiten und genau den richtigen Umgang mit ihrem arroganten, anspruchsvollen Chef, an dessen Seite sie all die Jahre gearbeitet hat. Vor drei Jahren beging sie den Fehler, ihm ihre Gefühle zu gestehen. Harvey sagte ihr daraufhin, sie solle sich diese Gedanken aus dem Kopf schlagen und ihre persönlichen Gefühle außerhalb des Büros lassen. Diana hörte auf ihn, wandte sich von ihren Gefühlen ab, lernte Coleman kennen und verlobte sich schließlich mit ihm. Dann legte sie ihre Hochzeitseinladung auf Harveys Schreibtisch – und plötzlich änderte sich alles. In den nächsten zwei Wochen scheint Diana nichts mehr richtig machen zu können. Harvey lehnt Arbeiten ab, die er selbst zuvor genehmigt hatte, findet plötzlich an Dingen etwas auszusetzen, die ihm früher völlig egal waren, und macht es ihr immer schwerer, an ihrer Seite zu bleiben. Nach fünf Jahren an seiner Seite beschließt Diana schließlich, dass sie genug hat, und schreibt ihre Kündigung. Doch bevor sie gehen kann, verändert ein letztes Geschäftstreffen mit Harvey alles. Am nächsten Morgen ist ihre Verlobung beendet, und Diana ist bereit, das Unternehmen zu verlassen und irgendwo weit weg ein neues Leben zu beginnen. Stattdessen legt Harvey ihr einen zwei Jahre gültigen Ehevertrag im Wert von Millionen vor. Er bietet ihr die Freiheit, nach der sie sich sehnt – im Austausch dafür, seine Ehefrau zu werden. Vor drei Jahren hatte Harvey Diana noch gesagt, sie solle ihre Gedanken von einer Beziehung lösen und ihn vergessen. Nun muss sie entscheiden, ob sie ihn endgültig hinter sich lassen oder zwei Jahre lang mit dem Mann verheiratet sein will, den sie nie wirklich aufgehört hat zu lieben.
View MoreJanessa POV
Habang tinatapunan ako ni Madam Imelda ng juice sa ulo ko ay biglang dumating sa loob ng bahay si Tita Merbella. Tanda ko ang mukha niya, siya ang kapatid ng Mama Maribel ko na sumalangit nawa ang kaluluwa.
“Hayop kayo! Hindi na kayo naawa sa pamangkin ko!” sigaw niya nang lapitan si Madam Imelda. Hinila niya ako palayo sa malditang kumupkop sa akin ng ilang taon para pahirapan, gawing alila at gawing katatawanan ako. “Ulilang lubos na ‘yang si Janessa, wala ng mga magulang tapos ginaganiyan mo pa!” sigaw pa rin niya. Naiiyak ang tiyahin ko sa nadatnan niya rito.
“Well, nabuhay naman siya rito. Pinakain ko, ayan, tumagal naman ang buhay niya rito, kaya anong sinisigaw-sigaw mo diyan, ale?!” mataray na wika sa kaniya ni Madam Imelda. Maldita rin talaga.
“Binuhay? Tignan mo nga ang pamangkin ko? Tignan mo ang itsura? Nakapang-housemaid na uniform! Akala ko nasa magandang buhay siya kasi mayaman ang kumupkop, pero nagkamali pala ako. Inalila at pinapahirapan niyo siya rito. Kung hindi pa makarating sa akin ang viral video ni Janessa na pinapahiya ng mga anak mo, hindi ko pa malalalaman na nasa impyerno pala ang buhay niya!”
Naiiyak ako, for the first time ay mayroon na ring nagtatanggol sa akin sa mga mang-aaping ito. Nasa likod ni Madam Imelda ang mga anak niyang sina Francis at Andrea. Sila ‘yung mas madalas akong apihin at ipahiya kapag nandito ang mga kaklase nila.
Sa totoo lang, dati ko pa gustong umalis rito. Hindi ko lang magawa kasi tinatakot ako nila Andrea at Francis na ikakalat daw nila ang video ko na walang saplot habang naliligo sa banyo. Kinuhanan kasi nila ako ng video nun. Sa takot kong mapahiya, heto, nagtagal ako rito at hindi makawala-wala sa kanila.
“Hindi sasama sa iyo si Janessa. Malakas ang kutob namin na mas pipiliin niya rito kaysa sumama sa iyo,” matapang pang sabat ni Andrea sa Tita Merbella ko. Wala talaga silang pinipiling tao na gagalangin.
“At bakit? Bakit hindi e, impyerno itong lugar na ito!” sigaw ni Tita sa kaniya. Galit na galit siya.
“Dahil hindi talaga. Tanungin mo siya Janessa kung sasama ba siya sa iyo?” tanong pa ni Francis na tinatawanan lang kami ni Tita Merbella.
“Tita, may hawak po kasi sila ng video ko na walang saplot habang naliligo sa banyo. Tinatakot nila ako na ilalabas iyon kapag lumayas ako rito,” matapang kong sumbong kay Tita Merbella para matapos na ito. May kakampi naman na ako kaya lulubusin ko na.
“Putang-ina ninyo pala! Sasampahan ko kayo ng kaso. Iyan pala ang panakot ninyo kaya hindi makaalis dito ang pamangkin ko!” sigaw ni Tita Merbella. Sobrang tapang niya talaga.
Maging si Madam Imelda ay nagulat sa mga anak niya. Alam niyang mali iyon kaya napatingin siya sa mga ito.
“Totoo ba iyon?” tanong pa ni Madam Imelda sa mga anak niya.
Hindi kumibo ang dalawa. Sa unang pagkakataon, nakita kong namutla ang mga mukha nila. Hindi siguro sila makapaniwalang magsusumbong na ako.
“Imelda, buburahin nila ang video na iyon o maghaharap tayo sa korte?” matapang na tanong ni Tita Merbella kay Madam Imelda.
Alam ni Madam Imelda na matatalo sila, kaya pinili nitong ipabura na lang ang video sa mga anak niya. Nung araw ding iyon, nagulat ako kasi parehong binasag ni Madam Imelda ang cellphone ng mga anak niya.
Sa wakas, nakalaya na rin ako sa kamay ng mga hayop na iyon. Tuluyan na akong sumama kay Tita Merbella papunta sa San Isidro del Monte Claro Town. Sabi niya, kukupkupin na niya ako at doon na patitirahin sa bahay nila.
Habang nakasakay kami sa jeep ay nag-iiyakan kaming magtiyahin. Awang-awa siya sa akin, lalo na nung makita pa niyang nakasuot ako kanina ng pang-katulong na damit.
Halos dalawang oras ang biyahe bago kami nakarating sa San Isidro del Monte Claro Town. Nandito na kami sa Viejo Street kung saan nakatayo ang up and down na bahay ni Tita Merbella.
“Sige na, Janessa, pumasok ka muna sa loob at may sasaglitin lang ako sa kabilang bayan. May meeting akong pupuntahan na sobrang mahalaga, hahabol ako, aabot pa naman kasi ako,” paalam niya kaya tumango ako at pumasok na sa loob.
Lumang style ang istura ng harap sa labas, pero pagdating sa loob, maganda at malawak naman. May sala, dining area, kusina, likod bahay na may mga tanim pang mga gulay.
Pagdating ko naman sa itaas, nakita kong may terrace tapos may dalawang kuwarto. Una kong pinuntahan ‘yung nabukas na pinto ng kuwarto. Malinis at maayos iyon, mukhang nilinis na ni Tita Merbella kasi alam niyang susunduin na niya ako.
Binaba ko doon ang mga gamit ko, pagkatapos ay sinubukan ko namang silipin ang isang kuwarto. Pero bago ako pumasok doon ay nagulat ako kasi may naririnig akong boses ng lalaki. Parang umuungöl. Nakaawang ang pinto kaya narinig ko rin talaga agad ang boses ng isang lalaki doon.
“AAHHHHHHH… SARAP…..”
“OOHHHHH…. PUTA!”
“UGH… UGGHH… OHHHH.”
Nanginig ang kamay ko nung pagsilip ko sa loob ay may nakita akong hubu’t hubad na lalaki. Pawisan ito, nakapikit, at nakanganga. Pero ang mas kinagulat ko ay ‘yung nakita kong ginagawa niya. Hawak-hawak nito at pinanggigilan ang napakalaking pagkalalakë nito. Kahit nasa malayo ako, kitang-kita ko kung gaano kapula ang ulo ng titë nito na for the first time ay nakakita na rin ako sa personal. Hindi ako makapaniwalang ang unang makikita ko na ganoon ay pagkalaki-laki at sobrang haba. Tila lagpas pusod pa iyon. Parang kasing haba ng talong. Halos kulang ang dalawang kamay niya para mahawakan ang katawan palang na titë nito.
Siya siguro ang sinasabi ni Tita Merbella na si Uncle River. Siya ang asawa ng tiyahin ko.
Nakakaloka, ito agad ang bumungad sa akin pagdating ko rito. Hindi ako makapaniwalang madadatnan ko pang ganoon ang asawa ni Tita.
Hanggang sa mas lumakas pa ang ungöl niya.
“AAAAAAHHHHHH!!!!”
“AAAAHHHHH!!!”
“SHIT, AYAN NA AHHHH!!!”
Napanganga ako lalo nung parang fountain na bumulusok mula sa butas ng ulo ng titë niya ang mga kạtas niya. Iyon na siguro ang tinatawag nilang tạmod ng mga lalaki. Ang dami, sobrang dami niyang nilabas. Nagsitapon iyon sa mga abs at galit na galit na dibdib ni Uncle River. Ang iba ay natulo na rin sa sapin ng kama niya.
Hindi ko maitatanggi na ang hot ng asawa pala ni Tita Merbella. Ang ganda ng katawan at ang laki pa nung…shit...ang laki ng titë ni uncle river.
Pero ang hindi ko maintindihan ay parang nag-enjoy akong panuorin siya.
Doon lang ako nahimasmasan at natakot na baka mahuli niya ako, kaya umalis na ako at bumalik sa ibaba ng bahay. Doon ako naghintay na bumaba siya para magpakilala.
Pagadating ko tuloy sa ibaba ay pinagpawisan ako. Hindi na maalis sa isipan ko ang istura niya habang nilalabasan ng tạmod.
Unang araw palang dito ay parang nagkasala na agad ako.
Sorry po, Tita Merbella kung nakita ko na ang halos lahat ng tinatago ni Uncle River.
Diana starrte auf die Zeile für ihre Unterschrift am Ende des Vertrags.Harveys Kugelschreiber lag zwischen ihren Fingern, doch seit mehreren Sekunden bewegte sie ihn nicht. Die Tinte begann an der Spitze zu trocknen und hinterließ einen kleinen dunklen Fleck auf dem Papier.Das Büro war ungewöhnlich still. Kein Telefon klingelte hinter den Glaswänden, keine Schritte waren auf dem Flur zu hören. Diana konnte das leise Ticken der Wanduhr und den unregelmäßigen Rhythmus ihrer eigenen Atmung hören.Ihr gegenüber sagte Harvey kein Wort.Seit mehreren Minuten stand er neben seinem Schreibtisch, die Arme vor der Brust verschränkt, und beobachtete sie dabei, wie sie über den Vertrag nachdachte. Er setzte sie nicht unter Druck. Er wiederholte sein Angebot nicht und erinnerte sie auch nicht daran, was sechs Millionen Dollar ihr ermöglichen konnten.Das machte es beinahe noch schlimmer.Er sah aus wie ein Mann, der längst wusste, wie sie sich entscheiden würde.Diana senkte den Blick erneut auf
Die Morgensonne, die durch die Windschutzscheibe von Dianas Wagen fiel, wirkte wie blanker Hohn.Ihre Augen waren verquollen, und hinter ihren Schläfen pochte ein dumpfer Schmerz von der schlaflosen Nacht, in der sie Colemans Sachen in Kartons gepackt hatte.Die meiste Zeit der Nacht hatte sie sich gefragt, ob sie zu früh aufgab. Doch jedes Mal, wenn sie sich vorstellte, zu Coleman zurückzukehren, sah sie dasselbe: wie er sie ansah und sich fragte, mit wem sie zusammen war, wo sie gewesen war und ob sie ihm die Wahrheit sagte.Selbst wenn er sie zurücknehmen würde – konnte sie wirklich so leben? Würde er sie jemals ansehen können, ohne sich an den Kuss zu erinnern? Sie glaubte nicht. Früher oder später würden die Fragen beginnen, die Vorwürfe folgen, und das, was von ihrer Beziehung übrig war, würde sich in etwas verwandeln, mit dem keiner von ihnen leben konnte.Vielleicht war es besser, jetzt zu gehen, als Jahre damit zu verbringen, zu beweisen, dass sie ihn nicht betrogen hatte.Si
Diana fühlte sich vollkommen dumm.In dem Moment, in dem die schwere Glastür von Harveys Büro hinter ihm ins Schloss fiel, kehrte die erdrückende Stille im Büro zurück.Ihre Lippen kribbelten noch von der nachwirkenden Glut seines Kusses, eine geisterhafte Wärme, die in scharfem Kontrast zu der eisigen Reue stand, die sich in ihrem Kopf ausbreitete.Verzweifelt bemüht, ihre rasenden Gedanken abzulenken, zwang sie sich, noch dazubleiben.Zwei Stunden lang saß sie im grellen Schein ihres Monitors und ordnete Harveys Termine akribisch neu, verschob Besprechungen und heftete die ruinierten Berichte über die Investoren ab.Sie arbeitete, bis ihre Augen brannten, und versuchte, vor dem plötzlichen, gewaltsamen Entgleisen ihres Lebens davonzulaufen.Es war fast Mitternacht, als sie endlich die Tür zu ihrer Wohnung aufschloss.Das Wohnzimmer lag im Dunkeln. Nur das Mondlicht fiel durch die raumhohen Fenster. Ihr Verlobter stand an der Glasfront, den Rücken zu ihr.Er hielt ein Glas Rotwein in
Die Stille im Großraumbüro lastete schwer auf Dianas Ohren.Unter dem Gewicht Dutzender starrender Augen und Harveys erwartungsvollem, durchdringendem Blick war das Feuer, das sie gerade noch verzehrt hatte, erloschen. Zurück blieb nichts als kalte Angst.Ihr Blick sank auf den Schreibtisch. Ihre Hand schwebte nur wenige Zentimeter über der untersten Schublade, in der ihr Kündigungsschreiben lag, doch ihre Finger erstarrten. Ihre Zunge fühlte sich an, als klebte sie am Gaumen.Plötzlich schienen die Wände des Büros zu verblassen und dem Geist einer anderen Erinnerung Platz zu machen.**Vor drei Jahren.** Nach Harveys Warnung an einem regnerischen Freitagabend. Das Büro war genauso still gewesen, und sie hatte fast genau an derselben Stelle gestanden, einen makellos weißen Umschlag in der Hand. Darin hatte kein Kündigungsschreiben gelegen, sondern ein handgeschriebenes Liebesgeständnis.Sie hatte Harveys Rücken angestarrt, während er arbeitete. Ihr Herz hatte gegen ihre Rippen gehämmer











