6 นาบ

6

นาบ

          "ลุงอีกแล้วเหรอ! " อุทานอย่างตกใจเสร็จ ก็พยายามดิ้นหนีให้หลุดออกจากอีกฝ่าย แต่ลำขาใหญ่ที่กดทับขาทั้งสองข้างของเขาไว้ ทำให้ร่างเล็กถูกกักขังโดยสมบูรณ์

          "พูดจาได้น่าขัดใจอีกแล้วนะ" ธันวาส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ก่อนจะปิดปากเล็กๆ นั่นลงด้วยปากของตน ขบเม้มแรงๆ เป็นการลงโทษเสียหนึ่งที "ทีนี้จะเรียกให้ถูกได้หรือยัง"

          "แกมัน! ฮึ่ย! " อบอุ่นขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างขัดใจที่ทำอะไรร่างใหญ่ข้างบนไม่ได้ ยิ่งดิ้นรนก็ยิ่งเจ็บไปหมด

          "อ๊ะๆ ไม่สุภาพเลยนะ" สายตาคมปลาบที่จ้องมาทำให้อบอุ่นรู้สึกเย็นยะเยือก

          เมื่อเห็นว่าอบอุ่นเงียบลง ธันวาก็เริ่มใช้สายตาโลมเลียไปทั่วร่างข้างใต้ พลอยให้อบอุ่นสำนึกได้ว่าตัวเองกำลังเปลือยกายอยู่ นอกจากนี้สายตาอันแผดเผานั่นยังทำให้เขารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ จนแทบไม่อยากคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

          "คุณธันวา..." เสียงสั่นๆ เอ่ยออกไป แต่มันเบาซะจนแทบไม่ได้ยิน

          "หืม..."

          "ปล่อยผมเถอะนะ... นะครับ" สายตาออดอ้อนที่ใช้เป็นประจำกับคุณแม่ถูกขุดขึ้นมาใช้ แต่เจ้าตัวหารู้ไม่ว่ามันกลับเป็นตัวเร่งเชื้อเพลิงให้โหมกระหน่ำยิ่งขึ้น

          ธันวาเหมือนถูกความน่ารักของคนตรงหน้าสะกดไว้ เขาจ้องมองอย่างหลงใหล ค่อยๆ โน้มริมฝีปากลงจูบซับดวงตากลมโต ไล่ลงมายังแก้มขาวเนียน ก่อนจะปิดทับบนริมฝีปากบางที่มีสีแดงก่ำอย่างกับจะเชื้อเชิญ

          เขาจูบอย่างอ่อนโยน ค่อยๆ แทะเล็ม สอดเรียวลิ้นเข้าไปในปากเล็ก ดูดดึง หยอกล้ออย่างอ้อยอิ่ง ยิ่งร่างข้างใต้ต่อต้าน พยายามจะผลักลิ้นเขาออกไป ยิ่งเป็นการให้เขาสัมผัสอีกฝ่ายได้ง่ายขึ้น ลิ้นร้อนเกี่ยวรัดลิ้นเล็กอย่างอุกอาจหื่นกระหาย ดูดกลืนความหวานอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ฝ่ามือหนาบีบเค้นไปตามแผ่นอกบาง ทำให้อบอุ่นร้อนรุ่มไปทั้งตัว

          เขาย้ายริมฝีปากลงมายังลำคอเรียว ลากลิ้นร้อนลงมา ขบเม้มไปทั่วจนเกิดรอยแดงเต็มไปหมด ก่อนจะเข้าครอบครองตุ่มไตสีน้ำตาลอมชมพูแสนสวย ไล้เลียดูดดึงลบรอยที่ซานเคยสัมผัสเสียให้สิ้น!

          ทั้งเนื้อทั้งตัวของอบอุ่นคือของเขา... ของเขาคนเดียวเท่านั้น!

          ฝ่ามือใหญ่ที่ย้ายไปบีบเค้นก้นขาวเนียน รวมกับริมฝีปากอันช่ำชองที่คอยดูดกลืน ตะโบมไล้ยอดอกจนมีเสียงดังออกมา ทำให้ร่างเล็กบิดไปมาอย่างทรมาน น้องชายใจกลางลำตัวตั้งตรงขึ้นมาอย่างน่าละอาย

          "อ๊าาา..." อบอุ่นสะดุ้งเมื่อธันวาละเลงลิ้นร้อนวนรอบยอดอกของเขาอย่างรวดเร็วเสียจนรู้สึกได้ถึงความทรมาน

          อบอุ่นไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงไม่สามารถขัดขืนอีกฝ่ายได้ ยิ่งนานเข้า เขากลับยิ่งรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว อยากจะให้คนข้างบนช่วยจบความทรมานนี้ไปเสียที

          แต่ดูเหมือนความหวังของเขาจะส่งไปไม่ถึง เพราะร่างใหญ่เอาแต่ประทับรอยไปทั่วร่างกายของเขา สลับกับวนเวียนขึ้นมาจูบอย่างดูดดื่มเป็นระยะ จนอบอุ่นทรมานแทบจะทนไม่ไหว!

          "พอเถอะ" เขาบอกให้อีกฝ่ายหยุด แต่นัยน์ตาหวานหยาดเยิ้มที่ช้อนขึ้นมองอย่างน่าสงสาร ยิ่งทำให้ธันวารู้สึกอยากขย้ำร่างข้างใต้มากยิ่งขึ้น

          "อยากจะให้ฉันหยุดจริงๆ น่ะเหรอ" ธันวาเลิกคิ้ว มือหนาย้ายไปกอบกุมรอบมังกรตัวน้อยจนอบอุ่นสะดุ้ง

          "อย่า! อ๊ะ! " เขาถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อฝ่ามือนั้นเริ่มขยับขึ้นลงช้าๆ

          "แน่ใจนะว่าอยากให้หยุด" เจ้าของธุรกิจหมื่นล้านยิ้มอย่างเป็นต่อ ก่อนจะขยับมือเร็วขึ้นจนร่างบางร้องเสียงหลง

          "หยุด อ๊ะ อ๊ะ! " ถึงปากจะบอกให้หยุด แต่สะโพกกลับโยกตามการชักนำนั้นไปอย่างน่าละอายจนอบอุ่นต้องเบือนหน้าหนี เขาพยายามกัดฟันกลั้นเสียงครวญครางของตน แต่ธันวาที่มองเห็นทุกอย่างกลับเคลื่อนริมฝีปากเข้ามาห้ามไม่ให้อีกฝ่ายทำร้ายตัวเองจนเลือดออก เขามอบจูบอันดูดดื่มให้ร่างเล็กอีกครั้ง ในขณะที่มือก็ยังคงทำหน้าที่อย่างแข็งขัน

          อบอุ่นทรมานร้อนรุ่มเป็นที่สุด อยากจะร้องครวญครางออกมา แต่ก็ทำไม่ได้เพราะถูกเจ้าของรอยสักแสนสวยครอบครองริมฝีปากไว้อยู่

          มือหนาขยับไวขึ้น ไวขึ้น รัวเร็วเสียจนสะโพกบางรัวรับแทนไม่ทัน อบอุ่นร้อนผ่าวไปทั้งตัว ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป เหมือนมีสิ่งที่มองไม่เห็นมาชักใยให้เขาปลดปล่อยความต้องการของตนเอง

          ธันวาเลื่อนริมฝีปากลงมาที่หน้าอกบางอีกครั้ง วนเวียนครอบครองยอดอกอันแสนน่ารัก ในขณะที่มือข้างที่ว่างก็คอยเค้นคลึงยอดอกอีกข้าง ส่งผลให้ร่างข้างใต้ทรมานเสียยิ่งกว่าเก่า

          สัมผัสมืออันหนักหน่วงที่เบื้องล่าง ประกอบกับลิ้นร้อนที่คอยทรมานจุดอ่อนไหวเบื้องบน ทำให้ร่างกายของอบอุ่นเหมือนโดนแผดเผา ภาพทุกอย่างพร่ามัว รับรู้เพียงความร้อนรุ่มและหฤหรรษ์ของประสบการณ์ใหม่ที่อีกฝ่ายได้มอบให้

          และในที่สุด... ฝ่ามือใหญ่ก็ช่วยให้ร่างบางได้ถึงฝั่งฝัน เขากระตุก ปลดปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นออกมาท่วมฝ่ามือหนา อบอุ่นหายใจหอบแรงเหมือนไปออกกำลังกายที่ไหนมา ธันวาช่วยรีดน้ำรักที่หลงเหลืออยู่เล็กน้อยออกไปจนหมด

          หลังจากได้ปลดปล่อยความต้องการของตัวเองแล้ว อบอุ่นก็รู้สึกตัว เขาเบือนหน้าหนีอย่างไม่กล้าสู้หน้า แต่ธันวากลับใช้มือข้างที่ว่างพลิกใบหน้านั้นให้หันกลับมามอง...

          ...มองที่เขาซึ่งค่อยๆ ลิ้มรสของเหลวในมือข้างซ้ายช้าๆ ในขณะที่สายตาอันร้อนแรงก็จ้องไปยังดวงหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อ

          "อืม... อร่อย..."

          “โรคจิต” ปากบางเม้มแน่น ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าผลมะละกอสุก

          หนุ่มใหญ่เพียงยิ้มน้อยๆ ใช้หลังมือซับเม็ดเหงื่อที่เกาะพราวทั่วเรียวหน้าเนียน อบอุ่นปัดมือนั้นออก ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปหยิบเสื้อคลุมที่วางอยู่ข้างตัวมาสวม ป้องกันสายตาโลมเลียที่เอาแต่กวาดมองไปทั่วร่างกายอันเปลือยเปล่าของเขา

          “จะไปแล้วหรอ” ธันวาถามขึ้น เขาเปลี่ยนท่าเป็นนั่งตั้งแต่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ใส่เสื้อคลุม

          “...” จะอยู่ให้ลุงลวนลามต่อหรือไงเล่า!

          ถึงอยากจะด่ากราดแค่ไหน แต่ร่างเล็กก็ทำได้เพียงแค่เงียบ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายหาเรื่องมาทำโทษเขาจนถลำลึกไปไกลอีก

          ระหว่างที่ลุกขึ้นยืน อบอุ่นก็สังเกตเห็นคราบเปื้อนที่เลอะอยู่บนเบาะนวด เป็นหลักฐานอย่างดีถึงเรื่องน่าละอายที่เขาเพิ่งทำลงไป

          "ขอโทษนะ แต่มันอดใจไม่ไหวจริงๆ น่ะ"

          อบอุ่นแสร้งทำเป็นหูทวนลม เขาลุกขึ้นยืน เดินหนีออกไปทางประตูห้อง แต่อีกฝ่ายก็คอยเดินตามหลังมาติดๆ จนเขารู้สึกรำคาญจนต้องหมุนตัวกลับไปตะคอกใส่

          "เลิกตามตอแยผมสักทีได้มั้ย!! "

          "คุณธันวา... คุณธันวาครับ"

          มาร์คเรียกเจ้านายที่ยืนนิ่งอยู่เป็นนานสองนานในห้องทำงานของผู้จัดการสปาที่เขายึดมาเป็นของตนชั่วคราว ไม่รู้ว่าคุณธันวาไปเจออะไรมา ถึงได้เหม่อลอยขนาดนี้

          "พ่อเลี้ยง... นายเหนือ! "

          ขุดทุกชื่อออกมาเรียก ในที่สุดร่างสูงใหญ่ก็ยอมหันมามองที่ตน

          "นี่ฉันทำอะไรผิดไป" สีหน้าเหมือนกำลังช็อกของธันวาแบบที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน ทำให้มาร์คต้องประหลาดใจ

          "..." แล้วเขาจะรู้มั้ยว่าเจ้านายทำอะไรไปบ้าง นี่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่เนี่ย!?

          "ฉันมันไม่มีเสน่ห์เลยใช่มั้ย"

          ท่าทางเหมือนสูญเสียความมั่นใจนั้นทำเอาบอร์ดี้การ์ดร่างหนาลนลาน รีบละล่ำละลักออกไปทันที "ไม่เลยครับ เจ้านายมีเสน่ห์มาก ทั้งหล่อ รวย ดูดี ใครๆ ก็ชอบครับ"

          "แล้วทำไมเด็กน้อยถึงพยายามจะหนีฉันตลอดเลยล่ะ"

          ในที่สุดมาร์คก็ถึงบางอ้อ เข้าใจสักทีว่าเจ้านายตนกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่

          "ผมขอพูดตรงๆ เลยนะครับ..."

          "ว่ามาสิ"

          "คุณอบอุ่นได้รู้จักคุณธันวาดีพอหรือยัง"

          "..."

          "คุณได้เข้าหาเขาเหมือนคนปกติทั่วไปหรือเปล่า"

          "ก็ต้องไม่อยู่แล้วสิ ทำไมฉันต้องทำตัวเหมือนคนอื่นด้วยวิธีดาษดื่นล่ะ ในเมื่อฉันมีอำนาจมากมายให้ใช้"

          "นั่นแหละครับที่เป็นปัญหา... คุณธันวาดูเหมือนคนแปลกหน้าสำหรับคุณอบอุ่น จู่ๆ คุณก็เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเขาโดยใช้อิทธิพลของตัวเอง มันทำให้เขารู้สึกเหมือนสูญเสียความเป็นส่วนตัว และอยากจะหนีคุณไปให้ไกลไงล่ะครับ"

          "เข้าใจล่ะ"

          มาร์คพยักหน้าพร้อมกับยิ้มอย่างดีใจที่เจ้านายฟังคำของตน

          "งั้นฉันคงต้องแก้ตัวใหม่ ถ้าฉันทำให้เที่ยวบินถูกยกเลิก เขาจะโกรธฉันไหมนะ"

          "..." หมดคำจะพูด ก็ผมเพิ่งบอกอยู่ว่าอย่าใช้อำนาจในทางที่ผิดไงคร้าบบบ

          "ยังไงก็ต้องยื้อให้เขาอยู่ต่อให้ได้ ฉันจะได้มีเวลาทำคะแนนเพิ่ม"

          "..." มีเวลาทำคะแนนหรือทำอย่างอื่นกันแน่ครับ?

          "เอาล่ะ ทำตามนั้นก็แล้วกัน"

          "โธ่~ คุณธันวา แค่ขัดขวางให้คุณอบอุ่นไปไม่ทันขึ้นเครื่องก็พอมั้งครับ อย่าได้ทำให้คนอื่นๆ ต้องเดือดร้อนไปด้วยเลยยย" มาร์คร้องเสียงหลง น้ำตาจะไหลเมื่อนึกถึงความโอเว่อร์ของเจ้านาย