تسجيل الدخول„Lassen wir uns jetzt scheiden und bringen es hinter uns. Wir haben beide bekommen, was wir von dieser Vereinbarung wollten.“ Eine Träne rollte unbemerkt aus Zerahs Auge. „Ist das so?“ ... Vor zwei Jahren hatte Zerah ihm das Leben gerettet, und sie hatten sich verliebt, mit dem Versprechen, dass er zurückkehren würde, wenn er ging. Jetzt, ein Jahr nach ihrem Wiedersehen, war er nicht mehr der Mann, den sie kannte. Nachdem sie um ihrer Mutter willen einen Ehevertrag unterzeichnet hatte, glaubte sie, ihm helfen zu können, seine Erinnerungen zurückzugewinnen und seine Liebe zurückzugewinnen, doch stattdessen erntete sie nur Demütigung und Herzschmerz. Als er ihr die Scheidungspapiere vorlegte, fand sie sich damit ab, ihre Liebe aufzugeben, und ging mit dem Geheimnis, das in ihr wuchs. Aber das Schicksal führt sie wieder zusammen? Da ihre Bindung zu ihren Söhnen sie zurück in sein Leben zwingt, der nun mit ihrer Kindheitsfreundin verlobt ist, für die er sie wiederholt gedemütigt hatte, werden Geheimnisse gelüftet und sie ist gezwungen, dies zu ertragen. Was wird passieren, wenn er seine Erinnerungen zurückgewinnt und erkennt, dass er die falsche Frau gewählt hat? Wird er ihr Herz zurückgewinnen können? Wird sie ihn akzeptieren oder einen anderen Weg wählen? Oder werden die Kräfte, die gegen sie arbeiten, sie wegnehmen, bevor sie sich entscheiden kann?
عرض المزيدGWEN SISON POINT OF VIEW
Wala akong tigil sa pagtakbo mula pa kanina sa bahay. Gusto ko lang naman ang mamasyal, kaya nagawa kong tumakas sa bahay. Pero, hindi ko inaasahan na ipapasunod ni mom sa akin ang mga tauhan niya. Natatakot ako, saan ba ako pwedeng magpunta ngayong gabi?
Nang marinig ko ang mga bses nila papalapit sa akin. Agad akong nagtago sa mga kotse sa paligid. Tahimik pa naman ang lugar at medyo madilim. Nakakatakot naman kung magtagal pa ako dito. Gabing-gabi na rin. Uuwi na lang ba ako? Hayts, kainis naman, ayaw ko nga. Bahala na si mommy mamaay sa galit. Total, palagi naman niya akong pinapagalitan.
"Hanapin niyo! Isang babae lang naman ang hinahabol niyo pero natakasan pa kayo! Ano ba kayo! Ang hihina niyo! Magagalit nito sa atin si madam!" sigaw ng boss nila, habnag lumilingon-lingon ito sa paligid. Samantalang ako naman ay nakasilip lamang sa mga ginagawa nila.
"Boss, wala po talaga dito."
"Ano ba naman 'yan! Kailangan natin siyang mahanap. Lalo na't may kailanagn pa siyang gawin bukas! Alam niyo naman na siya ang tutugtog ng kanta para sa lolo niya, kaya hindi siya pwedeng mawala! Hanapin niyo pa rin. Nandiyan lang ang pasaway na babaeng 'yon sa paligid," muling sigaw pa nito. Grabe naman siya ang sungit-sungit niya talaga, kaya ayaw ko sa kaniya ehh
Kalaunan, napansin ko ang kanilang pag-alis, dahilan ng pagngiti ko. Sa wakas, makaka-alis na rin ako dito sa pinagtataguan ko. Pupunta na ako kahit saan ko pa gusto. Yes! It's a big Yes!
Nagawa ko ang maglakad-lakad. Upang malibot ang lugar na napuntahan ko. Hanggang sa, isang tila bahay na may pasindi-sindi ang ilaw at may malakas na tugtog ang pumukaw ng atensyon ko. Gusto kong subukan pumasok. Nang sa ganun ay malaman ko kung ano ang meron doon.
"Boss, nandito po siya!" rinig kong sigaw ng humahabol sa akin. Mukhang wala na talaga akong ibang pagpipilian pa, kundi ang pumasok sa loob. Kaya naman, mabilis akong napatakbo patungo sa loob nito.
Bigla akong naguluhan. Dahil, ang daming tao dito. Sumasayaw, at sumisigaw pa sa tuwa ng mga ito. Gayunpaman, ay wala sa isipan ko ang pagtuunan sila nang pansin. Lalo na't gusto ko lang anman ang makatas, mula sa mga naghahabol sa akin. Kaya naman, mas lalo ko pang binilisan ang pagtakbo. Habang nakasunod sila sa akin. Hindi ko alam kung saan ako tutungo. Hanggang sa makakita na lamang ako ng isang daan. Pansin kong tahimik dito. At naisip kong, safe lang ako dito. Kaya, hidni na ako nag-alinlanagn pang dumaan. Gayunpaman, naririnig ko na anman ang mga tumatakbong mga yapak ng mga sumusunod sa akin. Dahilan ng aking pagtaranta. Dahil, tila wala na akong ibang madadaanan pa. Hanggang sa, isang kwarto na lamang ang aking nabuksan.
Upang hindi nila ako mapansin. Agad na akong pumasok sa kwarto. Hindi ko inaasahan na ang dilim nito. Hindi naman ako takot sa dilim. Kaya, nagawa kong lumakad. Upang, hanapin ang switch ng ilaw. Ngunit sa hindi inaasahan. Bigla na lamang akong, natumba sa malambot na kama.
"Ano ba 'to? Kama? Ang dilim dilim naman dito," reklamo ko pa. Kinapa-kapa ko ang kina-uupuan ko. Hayts, hindi nga ako nagkakamali kama nga 'to.
Akmang tatayo na sana ako upang umalis. Ngunit, isang mainit na kamay ang biglang pumulupot sa akin. Sinubukan ko itong tanggalin. Subalit, mas lalo niya itong hinigpitan. Hanggang sa maramdman ko na ang kaniyang katawan.
Ang init naman niya. May sakit kaya siya? Pero, teka nga lang, bakit niya ako niyayakap? Babae ba siya o lalaki?
"Help me, please, help me..." What??? Isang lalaki!
Please, help me." Muling wika nito. Naramdaman ko ang pagsusumamo niya. Dahil sa kabutihan kong taglay. Syempre, hinarap ko na lamang ang lalaking to.
"Anong tulong ba ang gusto mo?" deretsahang tanong ko. Kahit hindi ko siya makita sa sobrang dilim.
"Help me, baby, help me," dagdag pa niya. Baby??? Ano akala niya sa akin?
Sorry, kailangan kitang iwanan dito. Hidni ko alam kung ano ang sinasabi mo diyan.
Akmang tatanggalin ko na nasa ang kamay niyang nakapulupot sa akin. Ngunit, bigla na lang niya akong hinila, dahilan na mas napalapit ako sa kaniya. Na amoy ko ang amoy alak niyang hininga. Kaya naman pala, ganito siya gumalaw. Dahil, lasing siya.
Tatayo na sana ako. Subalit, tila may kung anong init akong naramdman. Init sa buo kong katawan. Na tila, ba ahindi ako mapakali. Hindi din naman ako lasing kaya bakit nagkaganito? Sa mainit na haplos ng lalaking 'to. Tila nadadala na rin ang buong katawan ko. Hanggang sa hindi ko na ma control ang katawan ko at bumigay na sa nais ng lalaki.
..... F A S T F O R W A R D
Habang, dahan-dahan na bumubuka ang mata ko. Hindi ko maisip kung bakit sorang sakit ng ulo ko. Mukha akong sabog na ewan. Bigla kong naramdaman ang mabigat na bagay na nakapatong sa katawan ko. Hanggang sa, laking gulat kong braso ito ng isang lalaki. Napabalikwas na lamang ako at napasigaw. Dahil sa nagawa ko, tuluyan ko nang nakita ang itsura ng lalaki. Nakahawak siya sa ulo niya at dahan-dahan na bumangon habang nakapikit pa ito.
"Baby? What's wrong? Bakit ka sumisigaw? Ang aga-aga sumisigaw ka na diyan." Sa bosess niya tila wala siyang lakas. Ano ang gagawin ko? Dapat ba akong magsalita? Hindi pa man niya tuluyan na binubuka ang mga mata niya. Baka pwede pa akong tumakas.
Napalingon ako sa sahig. Kalat na kalat ang damit ko. Paano ako makakatas, kung indi ako magbibihis? Hubad na hubad ako at kailanagn kong magdamit. Bago pa man niya ako tuluyan na makita. Marahan kong inabot ang mga damit ko. Nang tuluyan ko itong makuha. Agad ko itong sinuot.
"Baby, why you're still quiet? Kanina lang naman sumisigaw ka diyan," tila pagrereklamo nito. Hindi ako natutuwa sa ginagawa niya.
"Pwede ba, hindi kita kilala. Kaya, huwag mo akong tawagin na baby. Isang, pagkakamali lang ang nagawa natin. Pero, ibaon na lang natin sa limot, okay?" reklmao ko pabalik sa kaniya. Kita ko ang gulat niyang pagharap sa akin.
"Who are you? Where is my Fiance! At sino ka!" sigaw nito sa akin.
"Malay ko, hindi ko alam. Baka nasa labas lang. Isa pa, hindi na mahalaga ang pangalan ko," tanging sagot ko naman. Akmang tatayo na sana ako. Ngunit, bigla na lang bumukas ang pintuan. Hanggang sa, iniluwa nito ang isang babae.
Mukhang itong babaeng to ang tinatawag niyang Baby. Gayunpaman, nakaramdam ako ng takot lalo na biglang nanlisik ang paningin niya sa akin.
"Who the hell is she, babe!" biglang malakas niyang sigaw. Mas malakas pa ang tinig niya kaysa sa akin.
Ryker Die Stille fühlte sich steinkalt an. Während ich alles verarbeitete, durchfluteten mich Wellen aus Unglauben. „Also hat sie ein ganz normales Leben geführt“, sagte ich, und meine Stimme klang selbst in meinen Ohren fern. „Alle Anzeichen sprechen dafür. Kein Luxus-Ausgaben, keine Reisen außerhalb des Staates. Wenn überhaupt, ist es eine langweilige Spur.“ Marcus schnaubte. „Glaub es oder nicht – in den letzten fünf Jahren hat sie kaum Wellen geschlagen. Keine auffälligen Sichtungen, keine großen finanziellen Transaktionen und nichts, das als kleiner Skandal zählen könnte. Alle ihre Kollegen und Bekannten in City Z und sogar in der Geronimo-Filiale mögen sie. Ich habe nach Verstecktem gesucht – nichts. Keine verdächtige Vertuschung. Es ist einfach der Alltag einer normalen alleinerziehenden Mutter. Na ja, einer alleinerziehenden Mutter mit ihrer eigenen Mutter und ihren Kindern. Wenn sie etwas zu verbergen hätte, hat sie es verdammt g
Ryker Ich sah schweigend zu, wie der Wagen mit Alice und den Bodyguards davonfuhr, bis er außer Sicht war. Die nächtliche Kälte grub sich in meine Haut, als er verschwand. Auf meiner Wange spürte ich noch das leichte Echo ihrer Berührung. Ich hob die Hand, wagte aber nicht, sie wegzuwischen. Das sollte normal sein. Und trotzdem konnte ich nur an das verblassende Gefühl auf meiner Wange denken. Dasselbe, auf das Zerah mich damals auf der Party geschlagen hatte, während sie mich mit derselben Intensität anstarrte. Was hatte sie noch gesagt? Richtig – dass ich „widerliche Ansichten“ hätte. Mein Kiefer spannte sich an. Es war etwas falsch mit mir, dass ich die beiden im selben Atemzug dachte. Alice war meine Verlobte. Zerah war nichts. Ich schob jeden anderen Gedanken beiseite. Aus den Ereignissen des heutigen Tages wurde eines glasklar: Ich durfte diese Sache zwischen
Ryker Die Fahrt zum Krankenhaus war nicht lang. Nach Jahren ständiger Bewegung war sie Routine. Aber sie konnte meine rastlosen Gedanken nicht beruhigen. Als ich endlich ankam und aus dem Parkplatz stieg, fand ich schnell die elegante schwarze Limousine der Falloways. Der Fahrer, der draußen stand, nickte mir zu, und ich nickte zurück. Gerade rechtzeitig öffneten sich die Türen, und die Ärzte sowie Alice traten heraus. Ich sog scharf die Luft ein. Ihre zarte Gestalt wirkte zwischen den wartenden Bodyguards noch kleiner. Sobald sie mich sah, leuchtete ihr Gesicht auf. Ohne zu zögern eilte sie an den Bodyguards vorbei und sprang mir enthusiastisch in die Arme. „Du bist gekommen.“ Sie lächelte und vergrub sich in meinen Armen. Sie schlang die Arme fest um mich, und wie immer hielt ich sie fest. „Warum sollte ich nicht hier sein?“, fragte ich und ignorierte das unangen
RykerMeine Hand mit dem Löffel Porridge erstarrte, und meine Brust zog sich zusammen. Ich wusste genau, von wem sie sprach.Dieses verdammte Gesicht blitzte in meinem Kopf auf. Das Gesicht, das für immer mit den Jungen verbunden war. Die meisten dieser verfluchten Gedanken, egal wie sehr ich sie zu stoppen versuchte, führten immer direkt zu ihr.Zerah.„Wirklich?“, erklang Onkel Richards Stimme. „Nathan hat selten jemanden ernst genommen. Vielleicht solltest du dir keine allzu großen Hoffnungen machen.“„Nein. Du verstehst nicht.“ Tante Reese sagte: „Ich habe ihn noch nie so über jemanden sprechen hören. Außerdem sagte er, er kennt sie seit fünf Jahren. Sie wusste nicht einmal von seiner Verbindung zu uns. Nathan ist ein guter Menschenkenner. Sie muss ein guter Mensch sein.“Mein Kiefer spannte sich an. War das wirklich wahr? Das konnte nicht sein. Jemand wie sie, die mich genau im richtigen Moment in die Enge getrieben und sich
ZerahDas war meine Schuld.Mein Herz sank. Ohne jede Vorwarnung war meine größte Angst plötzlich Wirklichkeit geworden.Vor weniger als ein paar Stunden war ich aus dem Büro gestürmt, nachdem ich den Anruf erhalten hatte, dass meine Mutter im Krankenhaus war. Sofort hatte ich das Schlimmste gedach
Ryker Nein. Das musste ein Irrtum sein. Ich kannte sie erst seit fünf Jahren. Wie konnte sie in meiner Erinnerung vom Ertrinken sein? Nur ein Fehler. Mehr nicht. Ich hatte einfach zu viel über sie nachgedacht. Das Wiedersehen nach so langer Zeit spielte mir einen Streich. Ich schaute auf die Uh
RykerMein Kiefer war so fest zusammengepresst, dass es schmerzte, während ich gegen die Tür lehnte.Minuten vergingen. Jeder konnte hereinkommen. Es wäre peinlich, wenn mich jemand in der Damentoilette erwischte.Doch ich konnte nur an sie denken.Ein bitterer Geschmack stieg in mir auf, als ich a
Zerah Ryker stand direkt vor mir. Mein Verstand brauchte mehrere Sekunden, um das zu begreifen. Dann blinzelte ich mich aus der Starre. Fragen und Panik rasten durch meinen Kopf. Warum war er ausgerechnet hier? Warum sah er noch genau wie früher aus? Mein Herz raste, als seine grauen Augen sic











