6 : โอกาสครั้งที่สอง

ร้านกาแฟ

“เออๆ โทษที กระทันหันอะ ไว้วันหลังนะจะไปกินข้าวด้วยแบบเช้ากลางวันเย็นเลย แต่วันนี้ไม่ได้จริงๆ” ฉันคุยกับสนแล้วก็วางสายหลังจากที่มันบ่นฉันนิดหน่อยว่าธุระอะไรทำไมไม่บอกมัน ก็ไม่ได้อยากปิดบังแต่คิดภาพนะว่าอย่างสนมาเจอกับสงคราม... คิดว่าผลที่ได้เป็นไงอะ นี่ขนาดไม่ได้รู้จักอะไรฝ่ายนั้นมากมายเลยนะแต่ก็รู้สึกได้ว่าเป็นเรื่องที่ไม่ดีแน่ๆถ้าสองคนนั้นจะมานั่งจับเข่าคุยกัน

นี่มันก็เที่ยงครึ่งแล้วนะ นัดฉันเที่ยงตรงทำไมป่านนี้ยังไม่มาอีกอะ.. ฉันตัดสินใจนั่งรอไปเรื่อยๆจนรู้สึกตัวอีกทีก็บ่ายโมงจะครึ่งแล้ว กาแฟฉันก็ซัดไปสองแก้วใหญ่ๆ คืนนี้ไม่ต้องนอนกันพอดี! นี่ถ้าบ่ายสองแล้วเขายังไม่มาอีกนะ ฉันจะไม่รอแล้ว! ...

“..อย่าทำเก่งน่า แกต้องพึ่งเขานารา;(“

“อึดกว่าที่คิด” แต่ก็มีเสียงทุ้มดังขึ้นมาจากด้านหลัง สงคราม เขามาถึงแล้วแถมยังทำทุกอย่างเหมือนตัวเองไม่ได้มาสายเป็นชั่วโมงๆงั้นแหละ

“...หมายความว่าไง มาถึงนานแล้วแต่แอบดูฉันอยู่งี้เหรอ?”

“อืม”

“.....”

“แค่อยากรู้ว่าจะยอมเสียเวลาส่วนตัวให้กับส่วนรวมได้มากแค่ไหน ทั้งหมดนี่ไม่ได้ทำเพื่อพี่เธออย่างเดียว ฉันพูดถูกไหม”

“...อืม นักรบบอกหมดแล้วสินะ”

“โง่หรือเปล่า”

“ห๊ะ?”

“โลกสวยมาจากไหน โตมาในทุ่งลาเวนเดอร์?”

“นี่ ถ้านี่เป็นคำทักทายแรกที่จะต้องอยู่ในฐานะลูกจ้างกับนายจ้างนี่ ฉันไม่ติดนะ คิดว่าฉันไม่ได้เตรียมรับมือกับคำพูดของนายเหรอ ฉันไม่ได้โง่ดูไม่ออกนะว่านายเป็นคนยังไงอะ”

“แล้วฉันเป็นคนยังไง?”

“......” เอาเข้าจริงฉันก็สาธยายมาเป็นคำพูดไม่ได้ไง แต่ความรู้สึกอะรู้

“ถ้าไม่สามารถกลั้นกรองความรู้สึกออกมาเป็นคำพูดได้... เธอไม่ได้ดูฉันออก”

“....”

“สิ่งที่เธอรู้สึกว่าเธอดูฉันออก มันคือการคาดเดา ใครๆก็ทำได้”

“แค่รับงานจากฉัน จำเป็นต้องหลักการซับซ้อนขนาดนี้ไหมละ”

“ไม่จำเป็น”

“แล้วจะหลักการเพื่อ?” ฉันพูดด้วยสีหน้าเริ่มเหนื่อยกับการต้องมานั่งโต้สงครามเย็นขนาดย่อมๆหลังจากรอคนคนนี้มานานเกือบครึ่งวัน ถึงรู้ว่ายังไงฉันก็ต้องยอมเขาต้องพึ่งเขาก็เถอะ เย็นได้เย็นนารา แกอยากช่วยคนอื่นๆก็จริง แต่ลึกๆแล้วแกก็ไม่อยากให้พี่ตายฟรีไง ถ้าจุดประสงค์หลักของเว็บนั่นถูกสร้างมาเพื่อชักจูงคนที่จิตใจอ่อนไหว เว็บนั่นก็ควรเด้งไปซะ! เพราะหลังจากไปนั่งคิดนั่งทบทวนกับตัวเองที่ผ่านมาฉันเหลือข้อสรุปเพียงหนึ่งเดียวคือ เว็บนั่นจะต้องถูกสร้างขึ้นมาด้วยฝีมือใครสักคน อาถรรพ์อะไรแบบที่พวกชาวบ้านบอกมันไม่มีหรอก

“เธอคิดยังไงกับเรื่องที่เกิด?”

“ไม่มีอาถรรพ์อะไรทั้งนั้น มีแต่คนนี่แหละ ที่สร้างเว็บขึ้นมาได้”

“...แต่มันเกิดวันเดียวกันของทุกเดือน?”

“ถ้าจุดประสงค์คนที่สร้างเว็บนี่ขึ้นมาตั้งใจจะชักจูงคนที่มีจิตใจอ่อนไหวทุกคน มันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะใช้โน็ตเพียงไม่กี่ตัวทำให้คนคนนึงดิ่งลงถึงขีดสุดแล้วตัดสินใจจบชีวิต”

“.....” สงครามนิ่งไป เขาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเองแล้วมองตรงมาที่ฉัน

“เห็นแบบนี้ฉันก็ทำการบ้านมาดีนะ ไม่เป็นตัวถ่วงนายหรอก”

“งั้นคำถามสุดท้าย ถ้าเธอมั่นใจว่าเป็นฝีมือคน แล้วสุดท้ายจับตัวคนที่สร้างเว็บนั่นได้แต่คนที่ทำเป็นคนที่เธอรู้จักหรือเป็นญาติเธอ เธอจะทำยังไง” สงครามนั่งไขว้ห้างกอดอกมองฉันนิ่งๆอีกครั้ง

“......” ฉันไม่ได้คิดถึงขั้นนี้เลยนะ จะตอบไงอะ

“ฉัน มาจ้างนักสืบ และคิดแค่กระบวนการที่น่าจะเป็นไปได้ ฉันแค่ต้องการให้คนคนนั้นถูกจับและชดใช้ในสิ่งที่เขาทำ”

“.....”

“ฉันต้องการให้ทุกคนปลอดภัย”

“....”

“และต่อให้คนที่สร้างเว็บนั่นขึ้นมาเป็นญาติฉัน เพื่อน หรือคนรู้จัก.. มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องช่วยเขาจากความผิดที่เขาทำนิ”

“.....”

“...นายจะรับงานฉันไหม เอางี้ดีกว่า... ถ้าไม่รับฉันจะได้ไปหาคนอื่น” สงครามยังมองฉันด้วยท่าลิ้นดันกระพุ้งแก้มแบบเดิม ฉันเองก็จ้องเขากลับไปอย่างน้อยความมุ่งมั่นตั้งใจของฉันมันจะต้องทำให้เขาอ่อนลงบ้างแหละ แต่ถ้าไม่เป็นแบบที่ฉันคิด ก็แค่ล้มเลิกความตั้งใจแล้วไปหาคนสืบใหม่ก็เท่านั้น...

“ไม่รับ”

“....”

“ฉันไม่รับ”

“โอเค ฉันไม่บังคับนายหรอก.. แต่ขอถามอะไรอย่างสิ”

“ว่ามา”

“ถ้าเป็นนายที่ต้องเสียน้องชายด้วยเหตุผลเดียวกันกับพี่ฉัน... นายก็จะไม่สืบสินะ”

“....”

“ถ้าเงียบแบบนี้เท่ากับว่าใช่?”

“....”

“...เอาจริงๆนะ นายมันก็แค่ ...คนที่รักแค่ตัวเอง”

“เธอ!”

“ฉันรู้อยู่แล้วแหละว่ายังไงนายไม่มีวันรับงานจากฉันหรือไม่ก็จากทุกคน ด้วยเหตุผลอะไรฉันไม่รู้ไม่สนหรอกนะ ฉันรู้แค่ว่าน้องนายรักนายมาก ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางชักจูงพี่ตัวเองให้กลับมาใช้ชีวิตหรือทำงานอย่างปกติได้ก็ยังจะทำ”

“....ไอ้รบมันพูดอะไร?”

“เป็นนักสืบไม่ใช่เหรอ?”

“....”

“ถ้าแค่นี้ดูไม่ออกว่าทั้งหมดที่นักรบทำ ทำไปเพราะอะไร นายก็ไม่สมกับเป็นพี่คนจริงๆนั่นแหละ”

“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้เธอมาบ่นฉันฉอดๆแบบนี้นะ”

“และฉันก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อที่หวังจะได้คำตอบจากนายว่านายจะรับหรือไม่รับงานฉันเพียงแค่เหตุผลเดียวหรอกนะ”

“....”

“ฉันมาที่นี่เพื่อที่อยากจะรู้เหมือนกันว่าสิ่งที่นักรบพยายามมันจะสำเร็จหรือเปล่า”

“....”

“ฉันแค่อยากจะรู้ว่าหลังจากวันนี้ไป นักรบจะได้พี่ชายที่สมกับเป็นพี่ชายของเขา หรือหุ่นกระป๋อง หรือแวมไพร์ หรือสิ่งมีชีวิตที่มีชีวิตอยู่แบบไม่มีจุดหมายไปวันๆ”

“เธอคิดว่าเธอเป็นใครถึงพูดกับฉันแบบนี้”

“ฉันก็เป็นฉันนี่แหละ ฉันก็เป็นแค่คนที่เห็นความเป็นห่วงพี่ชายจากน้องชายนายก็เท่านั้น”

“.....”

“จบแล้วใช่ไหมวันนี้ ขอตัว” ฉันลุกขึ้นแล้วสะพายกระเป๋า ไม่ได้สนว่าอีกฝ่ายจะมองฉันด้วยสายตาแบบไหน เอาเป็นว่าคนคนนี้ใช้ความพยายามไปก็เท่านั้น ความพึงพอใจต่างหากที่จะทำให้เขาตอบตกลงรับงานนี้ ซึ่งฉันเองก็พ่นคำบ่นใส่เขาไปเยอะพอตัว ครั้นจะหาความพึงพอใจจากคำพูดพวกนั้นก็คงจะไม่มีแม่แต่เสี้ยว

“10โมง”

ไลน์~ เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นหลังคำพูดของเขา พอหันกลับไปก็เห็นว่าเขาก้มหน้ามองมือถือและลุกขึ้นยืนมองฉัน

“ฉันแชร์โลเคชั่นไป ถ้าพรุ่งนี้10โมงฉันยังไม่เห็นหน้าเธอ เธอจะไม่มีโอกาสครั้งที่สองจากฉัน”

“....” แล้วก็เดินออกจากร้านไป ทิ้งให้ฉันยืนมองพิกัดที่เขาส่งมา ซอยนี้มันอยู่ห่างจากบ้านฉันเป็นโยชน์ ก็ไม่ได้ทันถามว่ามันคือที่ไหน แต่นี่ก็เท่ากับว่า... เขาจะช่วย?

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งใจ ความรู้สึกที่มันไม่เคว้งแบบที่ผ่านมาเริ่มรู้สึกจับต้องได้ก็ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้หลังจากที่ฉันพูดคำพวกนั้นใส่เขาไป แต่ช่างเรื่องนั้นเถอะ วันนี้แกทำสำเร็จไปอีกขั้นแล้ว เพราะอะไรก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ ว่าทำไม... ฉันถึงอยากจะเอาชนะคนคนนี้ให้ได้ เพราะดวงตาเย็นยะเยือกแบบนั้นนะเหรอ เพราะแค่เขาเหมือนพี่สาวของฉันในคราบของผู้ชาย แค่นั้นนะเหรอ..

(🔍)

🗣 สงครามยอมช่วยแล้ว!!!!!