All Chapters of WAR(S) ZONE สื่อรัก สืบร้าย The Detective: Chapter 1 - Chapter 10

’ไม่เจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว ขอโทษนะนารา น้องรักของพี่‘ ลายมือนั่นยังคงติดตาฉันไม่เลือนหาย ข้อความสุดท้ายจากพี่สาวของฉัน เธอทิ้งมันไว้กับร่างที่ไร้วิญญาณ ฉันยืนสงบนิ่ง สายตาจ้องมองไปที่ควันไหม้กำลังลอยขึ้นฟ้า “...พี่ทำแบบนั้นทำไม” ฉันพูดกับตัวเอง ในมือยังกำกระดาษข้อความนั้นไว้จนแทบจะละลายกลืนไปกับเหงื่อที่ฝ่ามือ พี่สาวฉันฆ่าตัวตาย... มันจะเป็นเรื่องธรรมดาแน่ถ้ารู้ว่าพี่สาวฉันป่วยเป็นโรคซึมเศร้าจากการหย่าร้างกับสามีและเสียลูกในท้องไปในเวลาไล่เลี่ยกัน พี่คงเจ็บปวดมามากพอแล้ว พี่คงเหนื่อยกับสิ่งที่พี่ต่อสู้มาตลอด สิ่งที่ฉันไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของพี่ ....แต่ มันมีเรื่องมากกว่านั้นนะสิ ตอนที่พี่ตาย พี่นั่งฟุ่บหน้าอยู่ที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ เลือดนองเต็มพื้นเพราะคัตเตอร์สีโปรดของพี่ รอยกรีดที่ข้อมือในทิศทางที่แปลกประหลาดกว่าภาพที่เคยเห็นตามข่าวการพยายามฆ่าตัวตายเพื่อเรียกร้องความสนใจ หน้าจอคอมฯเปิดเว็บบอร์ดหนึ่งไว้ มันเป็นพื้นหลังสีดำและเนื้อหาในนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากไฟล์เสียง ตำรวจชุดพิสูจน์หลักฐานตรวจหลักฐานอย่างละเอียดถี่ถ้วนก็พบแค่ว่ามันเป็นแค่เสียงเพลงที่ไร้เสียงร้อง เป็นเพลงเมโลดี้ที

จ้างนักสืบ บริการทั่วราชอาณาจักรไทยนักสืบเอกชน นักสืบมืออาชีพ📞 088-5466xxx[ กดปุ่ม 📞 เพื่อโทรหาเรา ] “.....” บอกตามตรงนะ ไอ้คำว่าทั่วราชอาณาจักรไทยนี่รู้สึกว่าเว่อร์วังอลังการไปอะ.. เว็บไหนๆก็ไม่ได้เรื่องเล้ยยย!!! จะทำยังไงดีเนี่ย! หรือฉันจะต้องไปตามหาพวกแฮกเกอร์มาแฮกข้อมูลของเว็บนั่นเขาให้สาวถึงตัวคนทำเว็บนั่นไปเลยเป็นไงอะ! แต่ขนาดกองตำรวจติดต่อนักสืบหรือแฮกเกอร์มาก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรสักอย่าง นี่พวกนักสืบกับแฮกเกอร์ที่จ้างมานี่เพิ่งเรียนจบใช่ไหม แบบราคาไม่แพงแต่ใช้งานเขาเกินค่าตัวใช่ไหมเนี่ย!! แบบนั้นความสามารถจะไปพออะไรละ.. แต่จะให้จ้างนักสืบราคาสูงลิ่วนี่ฉันไม่ต้องขายบ้านจ้างนักสืบเลยเร๊อะ! ไม่ไหวอีกนั่นแหละฉันนั่งกากบาททับเว็บนักสืบที่ได้มาจนครบ ไม่มีเว็บไหนถูกใจหรือน่าจะสืบเรื่องที่ฉันต้องการได้เลย นี่ความพยายามฉันมันจะล่มตั้งแต่ยังไม่เริ่มอย่างที่สนบอกจริงๆเหรอเนี่ย...“เครียดดดด!!!! ออกไปหาอะไรกระแทกปากดีกว่า!” ว่าแล้วก็เก็บของให้เรียบร้อยแล้วหยิบกระเป๋าสตางค์กับมือถือติดตัวมา ไปหาอะไรกินแถวๆปากซอยก็ได้แดดร้อนด้วยไม่อยากไปไหนไกลS-Sweet Caf’eฉันนั่งฝังตัวอยู่ที่ร้านกาแฟหน

ร้านกาแฟ“เออๆ โทษที กระทันหันอะ ไว้วันหลังนะจะไปกินข้าวด้วยแบบเช้ากลางวันเย็นเลย แต่วันนี้ไม่ได้จริงๆ” ฉันคุยกับสนแล้วก็วางสายหลังจากที่มันบ่นฉันนิดหน่อยว่าธุระอะไรทำไมไม่บอกมัน ก็ไม่ได้อยากปิดบังแต่คิดภาพนะว่าอย่างสนมาเจอกับสงคราม... คิดว่าผลที่ได้เป็นไงอะ นี่ขนาดไม่ได้รู้จักอะไรฝ่ายนั้นมากมายเลยนะแต่ก็รู้สึกได้ว่าเป็นเรื่องที่ไม่ดีแน่ๆถ้าสองคนนั้นจะมานั่งจับเข่าคุยกันนี่มันก็เที่ยงครึ่งแล้วนะ นัดฉันเที่ยงตรงทำไมป่านนี้ยังไม่มาอีกอะ.. ฉันตัดสินใจนั่งรอไปเรื่อยๆจนรู้สึกตัวอีกทีก็บ่ายโมงจะครึ่งแล้ว กาแฟฉันก็ซัดไปสองแก้วใหญ่ๆ คืนนี้ไม่ต้องนอนกันพอดี! นี่ถ้าบ่ายสองแล้วเขายังไม่มาอีกนะ ฉันจะไม่รอแล้ว! ... “..อย่าทำเก่งน่า แกต้องพึ่งเขานารา;(“ “อึดกว่าที่คิด” แต่ก็มีเสียงทุ้มดังขึ้นมาจากด้านหลัง สงคราม เขามาถึงแล้วแถมยังทำทุกอย่างเหมือนตัวเองไม่ได้มาสายเป็นชั่วโมงๆงั้นแหละ “...หมายความว่าไง มาถึงนานแล้วแต่แอบดูฉันอยู่งี้เหรอ?”“อืม”“.....”“แค่อยากรู้ว่าจะยอมเสียเวลาส่วนตัวให้กับส่วนรวมได้มากแค่ไหน ทั้งหมดนี่ไม่ได้ทำเพื่อพี่เธออย่างเดียว ฉันพูดถูกไหม”“...อืม นักรบบอกหมดแล้วสินะ”“โง

นี่ถ้าฉันเป็นผู้หญิงประเภทที่ว่าเห็นผู้ชายหล่อๆไม่ได้นะ ตอนนี้ฉันคงมีความสุขมากกกกก ที่ได้นั่งอยู่ท่ามกลางผู้ชายหล่อสามคนที่จ้องมาที่ฉันเป็นตาเดียว“...เราจะมานั่งมองหน้ากันอีกนานไหมอะ เปิดประเด็นสักทีสิ” “เธอเป็นผู้ว่าจ้าง เธอต้องเปิดประเด็น ส่วนฉัน..” ฟุ่บ! สงครามโยนเอกสารให้ฉันเบาๆ“จะวิเคราะห์งานที่เธอจ้าง แล้วเรียกเรทราคา”“.......” ฉันหยิบแฟ้มมาเปิด ก็เห็นเกณฑ์การคิดเงินค่อนข้างชัดเจน ราคาสูงลิ่วอยู่นะ.. ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเรทราคาตามทั่วไปเขาคิดกันยังไงแต่พอเงยหน้ามองสงครามแล้ว... ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกว่าฉันจะไม่เสียเงินจ้างเขาฟรีๆแน่ๆ คนคนนี้เหมือนมีอะไรสักอย่างที่ฉันไม่สามารถอธิบายได้ แต่รู้สึกแค่ว่า... น่าเชื่อถือแค่นั้น “..โอเค ฉันสู้” ฉันคืนแฟ้มให้สงครามไป เขาหยิบแฟ้มกลับไปก่อนจะนั่งไขว้ห้างแล้วกอดอกมองฉัน“จะให้สืบอะไรบ้าง”“..ก็ เว็บบอร์ดนั่นมันมีที่มาที่ไปยังไง มันเกิดขึ้นได้ยังไง ใครเป็นคนทำ ฉันอยากรู้ตัวคนที่สร้างเว็บนี้ขึ้นมา.. ฉันแค่ ไม่อยากให้คนที่จิตใจอ่อนไหวเป็นเหยื่อให้กับเว็บนั้นอีกแล้วอะ”“ถ้าทำเพื่อพี่ตัวเองก็พอเข้าใจนะ แต่ทำเพื่อคนอื่นด้วยนี่.. มันใช่เรื่องเหร

20นาทีก่อนหน้า..#สงครามชายหนุ่มสามคนยืนกอดอกมองร่างคนที่มีศักดิ์เป็นพี่คนรองของบ้านนอนสงบนิ่งพร้อมกับสายยางที่มีสีน้ำหลากสีระโยงระยางไปทั่ว สิ่งนี้เป็นความลับสุดยอดของพวกเขา ความลับที่ไม่สามารถเปิดเผยให้ใครรู้ได้“พี่เอาไง นารารู้แล้ว ...บอกว่าคลั่งยาเป็นไงอะ?”“ยัยนั่นคงเชื่อ คลั่งยาห่าไรตัวเปลี่ยนสี ตาเปลี่ยนสีได้ขนาดนั้น หลอกเด็กเด็กแม่งยังไม่เชื่อเลย”“แล้วจะเอาไง พี่ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ไม่ใช่ไงวะ?” นักรบพูดแล้วมองไปที่สงคราม“จะมีไรมาก ถ้าปากโป้งก็จับทำเมีย รับรองเงียบกริบ” อัศวินนั่งลงกับเก้าอี้แล้วไขว้ห้างกระดิกเท้า เขาตอบนักรบแทนสงครามที่ยังยืนกอดอกมองปกป้องอยู่แบบนั้น สงครามไม่ได้สนกับกับสิ่งที่นักรบถามและสิ่งที่อัศวินพูด เขาแค่กำลังคิดว่าจะทำยังไงต่อกับเรื่องนี้ดี“...พวกมึงเฝ้ามันไว้ ไอรบมึงรู้เรื่องยาดีที่สุด จัดแจงบอกตัวยาที่พวกกูต้องรับมือถ้าเกิดเรื่องแบบเมื่อกี้ขึ้นอีก รอแต่มึงไอ้ปกตายห่าพอดี”“เออๆเดี๋ยวจำแนกไว้ให้ ทั้งในห้องนี่ แล้วก็ทำเป็นตารางติดตัวพวกมึงไว้ด้วยนะพี่”“...เรียกงี้ตัดคำว่าพี่ออกไป ดีกว่าเยอะ” “เออ ไอ้วิน”“รู้สึกดีกว่าเมื่อกี้เยอะ บอกเลย” สงค