2 : กูว่าล่ม

’ไม่เจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว ขอโทษนะนารา น้องรักของพี่‘

ลายมือนั่นยังคงติดตาฉันไม่เลือนหาย ข้อความสุดท้ายจากพี่สาวของฉัน เธอทิ้งมันไว้กับร่างที่ไร้วิญญาณ

ฉันยืนสงบนิ่ง สายตาจ้องมองไปที่ควันไหม้กำลังลอยขึ้นฟ้า

“...พี่ทำแบบนั้นทำไม” ฉันพูดกับตัวเอง ในมือยังกำกระดาษข้อความนั้นไว้จนแทบจะละลายกลืนไปกับเหงื่อที่ฝ่ามือ พี่สาวฉันฆ่าตัวตาย... มันจะเป็นเรื่องธรรมดาแน่ถ้ารู้ว่าพี่สาวฉันป่วยเป็นโรคซึมเศร้าจากการหย่าร้างกับสามีและเสียลูกในท้องไปในเวลาไล่เลี่ยกัน พี่คงเจ็บปวดมามากพอแล้ว พี่คงเหนื่อยกับสิ่งที่พี่ต่อสู้มาตลอด สิ่งที่ฉันไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของพี่

....แต่ มันมีเรื่องมากกว่านั้นนะสิ ตอนที่พี่ตาย พี่นั่งฟุ่บหน้าอยู่ที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ เลือดนองเต็มพื้นเพราะคัตเตอร์สีโปรดของพี่ รอยกรีดที่ข้อมือในทิศทางที่แปลกประหลาดกว่าภาพที่เคยเห็นตามข่าวการพยายามฆ่าตัวตายเพื่อเรียกร้องความสนใจ หน้าจอคอมฯเปิดเว็บบอร์ดหนึ่งไว้ มันเป็นพื้นหลังสีดำและเนื้อหาในนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากไฟล์เสียง ตำรวจชุดพิสูจน์หลักฐานตรวจหลักฐานอย่างละเอียดถี่ถ้วนก็พบแค่ว่ามันเป็นแค่เสียงเพลงที่ไร้เสียงร้อง เป็นเพลงเมโลดี้ที่มีโน็ตแค่ไม่กี่ตัว.. ซึ่งทุกคนก็ไม่เข้าใจกับสิ่งที่อยู่รอบตัวในตอนนั้น ฉันได้ข้อมูลจากตำรวจที่ค้นประวัติการค้นหาของพี่สาว ก็พบว่ามีแต่เว็บบอร์ดนี้เท่านั้นที่ถูกเสริจ์ค้นหาค้างไว้เป็นเวลาตกเกือบหนึ่งเดือน และมากไปกว่านั้นก็คือ... มันเป็นเว็บบอร์ดเดียวกันที่กำลังเป็นข่าวอยู่ในขณะนี้.. เว็บบอร์ดมรณะที่ใครได้เปิดเข้ามาใช้งานก็ต้องสังเวยชีวิตให้กับมัน... และก็มีคนเสียชีวิตเพราะเว็บบอรด์สีดำไร้ตัวอักษรนี่9คนแล้วถ้ารวมพี่ฉันไปด้วย ฉันไม่ได้งมงายนะ... แต่ถ้าจะบอกว่าบังเอิญ เหตุผลมันก็ฟังไม่ขึ้นเลย

==========

“เป็นไรนารา ฉันเห็นแกนั่งเหม่อมาพักนึงละ” สนเดินมาหาฉันแล้วยื่นน้ำแตงโมปั่นให้

“...ก็กำลังคิดเรื่อง”

“เว็บบอร์ดบ้าบออะไรนั่นละสิ”

“ก็มันแคลงใจนี่หว่า... แกคิดดูนะ มันจะเป็นไปได้ยังไงที่คน8-9คนฆ่าตัวตายหลังจากดูเว็บนั่นครบหนึ่งเดือนอะ มันบังเอิญเหรอ? แล้วก็เป็นวันที่9ของทุกเดือนเลยด้วย”

“มันก็แปลกๆแหละ แต่จะทำยังไงในเมื่อตำรวจเขาสรุปสำนวนคดีแต่ละคดีว่าคนที่ตายป่วยเป็นโรคซึมเศร้ากันทั้งนั้นไปแล้ว เสียงแกเสียงเดียวจะไปเปลี่ยนอะไรได้”

“แกคิดว่าฉันบ้าใช่ไหม... ถึงพูดงี้?”

“ไม่ใช่ แต่แกจะทำยังไง? แกสืบเรื่องเก่งกว่าตำรวจ กว่านักสืบ? หรือเก่งขนาดแฮกข้อมูลของเว็บนั่นได้?”

“....”

“ฉันเข้าใจความรู้สึกแกนะ ว่าแกก็เสียพี่แกเพราะเว็บบอร์ดนี่เหมือนกัน แต่สิ่งหนึ่งที่อย่าลืมคือพี่แกเป็นโรคซึมเศร้า อะไรที่สกิดความรู้สึกหรืออะไรที่ทำให้พี่แกรู้สึกเจ็บปวดจนไม่อยากต่อสู้กับอะไรอีกแล้วมันก็มีเยอะแยะไม่ใช่หรือไง ไอ้เว็บบ้านั่นก็แค่อาจจะมีเพลงที่ไปสกิดความรู้สึกที่ทำให้คนป่วยเป็นโรคนี้รู้สึกดิ่งในช่วงที่พวกเขาอ่อนไหวแล้วเลือกวิธีที่จะทิ้งทุกอย่างไปก็ได้ ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าคนที่เป็นซึมเศร้าเขาจะรู้สึกอะไรยังไง แต่สิ่งนึงที่แน่ใจเลยคือ แกกับฉันไม่เข้าใจความรู้สึกพวกนั้นแน่ๆ” อันนั้นฉันรู้ แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าไอ้เว็บนี้ถึงไม่ถูกสั่งปิดไปละ ในเมื่อถ้ามันส่งผลกับผู้ป่วยทางจิตมากขนาดนั้น ฉันดูดน้ำแตงโมเร็วเกินไปจนทำให้เกิดอาการเย็นจี๊ดขึ้นสมอง

“อื้อออ~ เย็น เย็นหัว!!”

“ก็ดูดซะขนาดนั้น น้ำปั่นนะเว้ยไม่ใช่น้ำแร่ บอกกี่ครั้งละไม่รู้จักจำ”

“บ่นเป็นคนแก่งี้ไง ชาตินี้ถึงไม่ได้มีเมียกับเขาสักที บ่นให้มันน้อยๆหน่อย ผู้หญิงไม่ชอบผู้ชายพูดมากน่ารำคานเว้ย!”

“แล้วไง? ฉันหยุดบ่นแกก็ไม่ได้ชอบฉันอยู่ดี งั้นฉันก็จะบ่นแกไปแบบนี้แหละ” สนพูดแล้วดูดน้ำมะพร้ามที่มันซื้อมา สนมันชอบฉัน ฉันรู้ดี แต่คนเป็นเพื่อนกันมานานอะฉันก็เลยรู้สึกว่าการเป็นเพื่อนแบบนี้ต่อไปมันดีสำหรับฉันกับสนมากกว่า ถ้าจะให้เปลี่ยนไปเป็นคู่รักฉันว่าไม่รอดแน่ๆ ยังดีที่สนเองก็รู้สึกแบบนั้นด้วย ก็เลยไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไรถ้ามันจะห่วงฉันมากกว่าเพื่อนไปหน่อยนึง ฉันเข้าใจ

“...แกว่า พี่ฉันจะไปเกิดได้ไหม ฆ่าตัวตายแบบนั้นนะ”

“ก็ไม่รู้ดิ ตามหลักพุทธศาสนาก็คงจะยังไม่ได้ไปเกิดหรอก ฆ่าตัวตายมันบาปมากนะ”

“...เฮ้อ ฉันอยากรู้จัง ว่าคนที่เป็นโรคซึมเศร้าเขาต้องต่อสู้กับอะไรบ้าง การจะใช้ชีวิตให้ผ่านไปแต่ละวันนี้คงทรมานมากสินะ ฉันนะได้ยินพี่พูดบ่อยๆว่าอยากหายไป ไม่อยากรู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้ว.. แล้วก็บอกว่าฉันนะไม่เข้าใจความเจ็บปวดบ่อยมากๆ ฉันคิดว่าพี่เก่งมากเลยนะที่ต่อสู้กับสิ่งที่ไม่มีตัวตนแบบนั้นได้ แต่ไม่คิดว่าการเปิดเว็บนั่นขึ้นมามันจะเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่พี่ตัดมัน..”

“เอาเถอะ คิดซะว่าการที่พี่แกตัดสินใจทำแบบนั้น เขาคิดดีแล้ว ฉันเคยอ่านเจอนะเว้ย คนที่เป็นโรคซึมเศร้าแล้วฆ่าตัวตายส่วนใหญ่ เขาจะย้ำคิดย้ำทำซ้ำๆอยู่แบบนั้น.. จนลงมือทำ.. ถ้าจะให้พูดในมุมของคนป่วยก็... ไม่ใช่พวกเขาไม่คิดอะไรเลย แต่พวกเขาคิดมาดีแล้วถึงตัดสินใจทำแบบนั้น.. มันเป็นการคิดที่ผ่านการคิดมาแล้วอย่างถี่ถ้วน แต่ฉันเชื่อว่าพวกเขาไม่ได้อยากเลือกทางนี้หรอก พวกเขาคง.. อดทนจนถึงที่สุดแล้ว”

“..แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี โรคนี้มีทางรักษาหายนะ สู้อีกนิดไม่ได้เหรอ” ฉันพูดแล้วก็น้ำตาจะไหล

“แกลองอ่านบทความนี้ดู เพื่อจะเข้าใจอะไรมากขึ้น” สนยื่นมือถือให้ฉัน มันเป็นคำคม... ไม่ก็ คำที่ระบายความรู้สึกทั้งของคนที่ป่วยโรคนี้แล้วก็จิตแพทย์

‘ "สู้ ๆ เดี๋ยวก็ชิน" งั้นก็ลองหยิกตัวเองดู 100 ครั้ง ครั้งที่ 1 กับครั้งที่ 100 ยังเจ็บเหมือนกันไหมคุณคงไม่ชินกับความเจ็บปวดหรอก ‘

‘ คำว่า“ อย่าคิดมาก” ก็ไม่ต่างจากการ“ เห็นคนจมน้ำ” แล้วมีคนจะโกนให้สู้ ๆ จาก“ บนฝั่ง”

ทั้งๆที่คนจะจมน้ำ แต่คนบนฝั่งบอกว่า“ สู้ ๆ ” ...และฉันกำลังจะจมน้ำ แต่คนบนฝั่งบอกให้ฉันตีขาลองวายดูสิ

... ถ้าฉันมีแรงฉันคงไม่ปล่อยให้ตัวเองกำลังจมน้ำ ‘

แล้วก็มีอีกหลายบทความเลย ฉันไล่อ่านหน้าแล้วหน้าเล่า ก็พอจะจับใจความได้ ว่าเรื่องพวกนี้มันละเอียดอ่อนมากๆ ไม่แปลกเลยที่คนที่ไม่ได้ป่วยจะมองข้ามหรือไม่เข้าใจความรู้สึก ความอดทน และสิ่งที่คนป่วยคนนั้นๆเจอหรือเลือกตัดสินใจทำ...

“..เอาจริงๆแล้ว ไม่ว่าใครก็ไม่ควรมองข้ามคนรอบตัวจริงๆนะ บางทีคนที่เราเห็นว่าเขาปกติร่าเริงสดใสจริงๆแล้วลึกๆเขาอาจจะกำลังต่อสู้กับสิ่งที่เราไม่รู้ก็ได้”

“ใช่ไง ถือว่าพวกเราคิดได้ช้ามากเลยนะ ที่ไม่ได้ให้ความสนใจ ใส่ใจพี่แกมากพอ...”

“นั่นสิ... แต่ฉันก็จะไม่ยอมให้พี่ตายเปล่าหรอกนะ!”

“เดี๋ยวๆ ฮึดแบบนี้คิดจะทำอะไรของแก?” สนขมวดคิ้วมองฉันที่ยื่นมือถือกลับคืนไปให้มัน เรื่องที่พี่ฉันป่วยนั่นคือเรื่องนึง แต่เรื่องเว็บบอร์ดนั่นก็อีกเรื่องนึง!

“...ฉันจะไม่ยอมให้ใครต้องมาฆ่าตัวตายเพราะเว็บบอร์ดนั่นอีก!”

“แกจะทำอะไรวะ?”

“....ทุกทางที่จะทำให้เว็บบอร์ดนั่นถูกปิด ก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันจะเป็นเรื่องอาถรรพ์หรือเปล่า! จะต้องไปหาคนทรง หรือต้องจ้างนักสืบ ฉันก็จะต้องทำ! ฉันจะไม่ยอมให้คนที่ป่วยเป็นโรคนี้ตกเป็นเหยื่อของเว็บบอร์ดนี่อีก”

“...บอกตามตรงนะ ตั้งแต่รู้จักแกมา เวลาแกฮึดจะทำอะไรด้วยตัวเองแบบนี้ แม่งพังเละไม่เป็นท่าทุกที==*”

“ครั้งนี้จะไม่มีทางพังแน่! แกคอยดู”

“ ==^ “ ถึงสนจะดูไม่เชื่อใจฉันก็เถอะ แต่ฉันจะทำ ฉันจะต้องทำให้เว็บบอร์ดนี่ถูกปิด ฉันจะไม่ให้ใครคนไหนพ่ายแพ้ไอ้เว็บบอร์ดนี่แน่ๆ! ถึงจะไม่รู้ว่าคนที่ตายไปก่อนหน้านี้ป่วยจริงอย่างที่ตำรวจสรุปหรือเปล่า แต่ไอ้เว็บนั่นก็ไม่มีสิทธิ์มาพรากชีวิตคนคนนึงไปแบบนี้!!!!

“แล้วแกจะเริ่มยังไง จะเริ่มตรงไหน?”

“....นั่นดิ ++?” ลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลย

“...กูว่าล่ม ==*”

( 🔎 )