โต๊ะกินข้าวขาประจำ /3

ปึก!

เสียงฝ่ามือกระทบลงบนบ่าผมหนักๆหนึ่งทีจนผมหันไปมอง เป็นไอ้คินทร์ที่เดินมาสมทบด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน

“มีไรวะ” มันถามพร้อมกับเสียงหอบหายใจหนักๆ

“นั่นมันโต๊ะกินข้าวประจำของกู” ผมพยักพเยิดหน้าไปยังโต๊ะกินข้าวของตัวเอง

ไอ้คินทร์มองตามก่อนที่มันจะหันกลับมามองที่ผม พร้อมกับสายตาและใบหน้าที่แสดงออกถึงอาการสงสัย

อยากจะโบกแม่งให้ความจำเสื่อม โทษฐานโง่เกินมนุษย์มนา...

“มึงไม่เห็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนั้นเหรอ” ผมถามมันพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ตัวผู้หญิงใจกล้าที่นั่งโต๊ะประจำของตัวเองอยู่

“ก็เห็น แล้วไงวะ” ไอ้คินทร์ยกมือขึ้นเกาหัวตัวเอง

ควายยังเรียกพี่ เผลอๆควายยังฉลาดกว่ามันนะผมว่า

“เพื่อนคินทร์ ใครๆก็รู้ว่านั่นโต๊ะประจำของกูกับมึง ไม่เคยมีใครกล้านั่งมาก่อน” ผมพยายามอธิบายให้มันฟังด้วยอาการใจเย็น

“อ้อ.. ให้กูจัดเลยป่ะ” ไอ้คินทร์ทำท่าพับแขนเสื้อขึ้น ใบหน้าฉายแววหื่นกามจนผมอดส่ายหน้าด้วยความเอือมระอาไม่ได้

“มึงพอเลยไอ้สัตว์ เดี๋ยวกูไล่เอง” ผมรั้งแขนมันไว้ก่อนจะเดินนำหน้าไป

ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าผมกำลังจะเดินไปหาเรื่อง เธอยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อนไปไหนแม้แต่เซนต์เดียว

“น้องครับ” ผมเรียก

หลังจากได้ยินเสียงผม เธอก็ค่อยๆหันมาก่อนจะมองอย่างสงสัย เพียงเสี้ยววินาทีบนใบหน้าสวยหวานก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มโปรยเสน่ห์มาให้

“ว่าไงคะ” ผมมองท่าทางของเธอที่กำลังใช้มือเอาผมทัดหูข้างหนึ่งด้วยสายตาราบเรียบ

“นี่โต๊ะพวกพี่ น้องหาที่นั่งตรงอื่นไม่ได้แล้วเหรอครับ” ผมถามพร้อมกับปรายตามองไปที่โต๊ะข้างๆซึ่งมันก็ว่างอยู่เหมือนกัน

“นี่โต๊ะของพวกพี่เหรอคะ คือหนูไม่รู้จริงๆค่ะ” เธอทำเหวอราวกับว่าไม่รู้มาก่อนจริงๆ

“น้องควรจะรู้เอาไว้นะครับ ไม่ว่าน้องจะเป็นเฟรชชี่ที่เพิ่งเข้ามาใหม่หรือไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร แต่น้องควรจะสังเกตบ้างว่าโรงอาหารที่คนพลุกพล่านมากมาย ทำไมเขาถึงเว้นที่ตรงนี้เอาไว้”

ผมยืนท้าวเอวมองหน้าเด็กผู้หญิงตรงหน้าที่เริ่มหน้าซีดหลังจากถูกผมซัดคำพูดแรงๆใส่ ดูท่าทางเหมือนจะเรียนวิศวะด้วยนะ แต่ไม่ได้มีความเข้มแข็งบึกบึนอะไรเลย โดนว่านิดว่าหน่อยก็ทำท่าจะร้องไห้ อย่างนี้ถ้าไปทำงานโดนนายจ้างด่าแรงกว่านี้ไม่ลาออกจากงานที่ทำเลยเหรอ

“คือ.. หนูไม่รู้จริงๆนะคะ” เธอเริ่มลนลานเมื่อผมเอาแต่จี้ไม่หยุด

“ตอนนี้ก็รู้แล้ว จะนั่งทำห่าไรล่ะครับ! ไปนั่งที่อื่นสิครับ!” ผมตวาดไล่เสียงดัง

คนในโรงอาหารเริ่มหันมาให้ความสนใจมากขึ้น สายตาหลายคู่มองมาที่ผมสลับกับเด็กผู้หญิงตรงหน้า

“เฮ้ย! มึงใจเย็นดิวะไอ้เฟียต” ไอ้คินทร์ปรามผมพร้อมกับคว้าแขนผมเอาไว้

“กูไม่เตะผู้หญิงหรอก” ผมกระซิบบอกมันอย่างหงุดหงิด

“แต่ท่าทางมึงอ่ะ จะต่อยน้องเขาอยู่แล้ว ดูดิ หน้าน้องเขาซีดเป็นไก่อบแห้งแล้วเนี่ย” ไอ้คินทร์ชี้หน้าเด็กผู้หญิงตรงหน้าให้ผมดู

ผมสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของมัน ก่อนจะมองเด็กผู้หญิงอ่อนแอตรงหน้านิ่ง

ตกลงนี่ฟังภาษาคนรู้เรื่องป่ะวะ สรุปจะลุกไม่ลุก?

FILM Talks.

“เฮ้ย! นั่นมันอะไรวะ” เสียงตกใจแตกตื่นของพาร์ททำให้ฉันสะดุ้งตกใจตามอย่างห้ามไม่อยู่

พาร์ทชี้นิ้วไปด้านหน้า ทำให้ฉันมองตาม พอเห็นเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ฉันก็เบิกตากว้างพร้อมกับเสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอแทบจะพร้อมกันกับปิ่น

               “เฮ้ย! / เฮ้ย!” เราสองคนหันหน้ามองกันทันที

               ฉัน พาร์ท และปิ่น รีบวิ่งเข้าไปยังโต๊ะที่แก้วนั่งอยู่ทันที เหตุการณ์ที่ว่าคือแก้วนั่งทำท่าเหมือนจะร้องไห้ โดยที่มีผู้ชายสองคนใส่เสื้อช็อปยืนท้าวเอวขวางหน้าเอาไว้อีกที ประเมินจากสถานการณ์แล้วคงเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากมาหาเรื่อง

               “มีเรื่องอะไรกันแก้ว” ฉันโร่เข้าไปหาแก้วพร้อมกับโพล่งคำถามใส่โดยที่ไม่ได้มองหน้าผู้ชายสองคนนั้น

               “พี่เขาบอกว่าโต๊ะนี้เป็นของพี่เขาอ่ะฟิล์ม” แก้วตอบเสียงสั่นเครือ ทำท่าเหมือนจะร้องไห้

               ฉันพยักหน้าสองที ริมฝีปากถูกเม้มแน่นก่อนจะหันขวับไปจ้องผู้ชายที่ยืนอยู่

               แต่ทันทีที่สายตาสบเข้ากับดวงตาดำขลับแต่ทว่าแฝงไปด้วยแววขี้หงุดหงิดก็ทำให้ฉันชะงักกึก คำด่าที่ตระเตรียมไว้ห้าวินาทีก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปจนหมด เหลือไว้เพียงอาการตาค้างปากอ้ากว้าง พร้อมกับเสียงที่เปล่งออกมาอย่างตะกุกตะกักแทน

               “ฮะ..เฮ้ย” เหมือนน้ำท่วมปากไปโดยปริยาย

               “…”

               ไร้เสียงตอบกลับจากคนตรงหน้า มีเพียงการกะพริบตาหนึ่งทีเท่านั้นที่นับได้ว่าเป็นการเคลื่อนไหวอย่างเดียวที่มีของเขา ฉันหยิกแขนตัวเองไปหนึ่งทีเพื่อดึงสติ พอเริ่มรู้สึกตัวก็ขมวดคิ้วมองหน้าเขาไปแล้ว

               “โต๊ะนี้เป็นของพวกพี่เหรอคะ” พอตั้งสติได้ถึงถามออกไป

               พี่คนนี้.. เป็นคนเดียวกับที่ฉันไปเหยียบเท้าเข้าเมื่อวาน ทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา อาการประหม่าก็เล่นงานฉันจนบังคับตัวเองไม่อยู่ ฉันสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ในใจท่องนะโมตัสสะสลับกับคาถาป้องกันภัยไปด้วย

               “ครับ โต๊ะนี้เป็นของพวกพี่มาสามปีแล้ว” คนตรงหน้าตอบเสียงราบเรียบ

               “หนูว่าพี่กำลังใจผิดนะคะ” ฉันหรี่ตามองหน้าเขา พร้อมกับเสียงที่พยายามควบคุมให้ดูปกติที่สุด

               ตึกตัก...

               เสียงหัวใจฉันเต้นอย่างรุนแรงเมื่อเขายกริมฝีปากขึ้นนิดหน่อยคล้ายกำลังจะยิ้มออกมา

               อย่านะ! ได้โปรดอย่ายิ้มให้ฉัน

               “หนูกับเพื่อนๆเห็นโต๊ะมันว่างอยู่ก็เลยเข้ามานั่ง”

               ฉันแอนตี้ระบบแบบนี้มาตั้งแต่มัธยมแล้ว ไอ้การมีโต๊ะกินข้าวของกลุ่มแล้วไม่ให้คนอื่นนั่งเนี่ย บอกตรงๆว่ารู้สึกไม่โอเคมากๆ ถ้าอยากมีโต๊ะเป็นของตัวเองขนาดนั้น ทำไมไม่ออกเงินซื้อแล้วก็สลักชื่อเป็นของตัวเองซะเลยล่ะ

               “…” พอเห็นเขาเงียบไม่โต้ตอบถึงได้ว่าต่อ

               “โต๊ะนี้เป็นของสาธารณะ ทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกันที่จะใช้ ถ้าพี่อยากใช้คนเดียวก็ออกเงินซื้อแล้วสลักเป็นชื่อพี่ไว้เลยสิคะ คนอื่นเห็นเขาจะได้ไม่นั่งกัน”

               “พี่ว่าน้องกำลังเข้าใจอะไรผิดไปนะครับ” ตาที่หรี่ลงของเขาทำให้ความมั่นใจที่ฉันพยายามสะสมไว้เพื่อต่อต้านอาการประหม่าก่อนหน้านี้ถูกบั่นทอนลง

               “…” ฉันเงียบเพื่อรอดูว่าเขาจะพูดแก้ตัวอะไรต่อไป

               “โต๊ะนี้ก็สลักชื่อพี่ไว้อยู่แล้ว ไม่เชื่อก็ลองแหกตาน้องดูสิครับ”

               ฉันอึ้งไปพักใหญ่ก่อนจะหันกลับไปมองโต๊ะเจ้าปัญหา สายตาสอดส่องหารายชื่อสลักที่เขาว่า

               “พี่ชื่อ พลภัทร กิตติวงศ์”

               ‘นายพลภัทร กิตติวงศ์’ พระเจ้า!!!!

               มีชื่อสลักไว้อย่างที่เขาว่าจริงๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย o[]o