โต๊ะกินข้าวขาประจำ /2

               FIATT Talks.

               ผมนั่งกอดอกมองเพื่อนที่กำลังเดินแจกลายเซ็นให้กับบรรดานักศึกษาเฟรชชี่ที่เข้ามาใหม่ ก่อนจะแสยะยิ้มให้มัน ไอ้ ‘คินทร์’ เป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายกับผมมาตั้งแต่สมัยมัธยม ด้วยนิสัยปากหมาของผม ทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากคบด้วย มีแค่ไอ้นี่แหละที่เข้ามาคุยและอยากผูกมิตรปรองดองกัน

               รอยยิ้มโปรยเสน่ห์ของไอ้คินทร์ทำให้บรรดาสาวเล็กสาวใหญ่สาวไซส์มินิหรือแม้กระทั่งเด็กผู้หญิงที่เรียนอนุบาลก็ยังตกหลุมรักมันได้ง่ายๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ที่เด่นชัดสะดุดตาผมมากที่สุดก็เห็นจะเป็นฟันที่เรียงรายอยู่ในปากของมัน ถ้าให้นับ..ผมว่าเกินสามสิบสองซี่

               หลังจากแจกอ้อย เอ้ย! ลายเซ็นเสร็จ ไอ้คินทร์ก็เดินเข้ามาหาผม แต่พวกนักศึกษาผู้หญิงคนนั้นกลับชะงักและไม่กล้าเดินเข้ามาเพียงเพราะเห็นหน้าผม พวกเธอเริ่มซุบซิบนินทาในระหว่างที่เดินหนีออกไป

               และถ้าให้ผมเดา.. คงเป็นเรื่องของผมที่ว่า ‘ปากหมาแต่หน้าตาเทพบุตร’

               ไร้สาระชิบหาย...

               “หน้าบูดเป็นตูดหมาเลยนะมึง” มาถึงปุ๊บก็ปล่อยหมาออกมาทักทายผมเลย

               “ปากมึงก็หมาไม่แพ้กู ทำไมพวกผู้หญิงถึงได้ติดมึงนัก”

               ที่ถามไม่ใช่ว่าผมอิจฉาอะไรมันนะ ก็แค่อยากคลายข้อสงสัยของตัวเองแค่นั้น

               “ก็มึงมันปากหมากับทุกคน แต่กูปากหมากับแค่มึงไงครับเพื่อนเลิฟ”

               “อ่อ” ผมพยักหน้ารับรู้

               แสดงว่าที่คนไม่กล้าเข้ามาพูดกับผม ไม่กล้าสบตา หรือไม่กล้าแม้แต่จะเดินผ่านผม สาเหตุมันมาจากการที่ผมปากหมาใส่เขางั้นสินะ อืม.. แต่นั่นมันก็เรื่องของเขาล่ะ ไม่ใช่เรื่องของผม

               “แล้วนี่มึงจะไปกินข้าวที่ไหน ที่เดิม?” ผมปรายตามองหน้าไอ้คินทร์เมื่อถูกมันถามก่อนจะนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

               หลังจากระดมมวลสมองทั้งหมดที่มี ผมก็ได้คำตอบ “อือ”

               “งั้นไป” ไอ้คินทร์เดินเข้ามากอดคอผมก่อนจะดึงให้เดินไปด้วยกัน

               “เดี๋ยว” ผมเบรกมันไว้เพราะมีเรื่องสงสัยอยากจะถามอีกเรื่อง “ผู้หญิงคนนั้นที่กูให้มึงพาไปห้องพยาบาลเป็นไงบ้าง”

               “ไม่รู้ดิ” มันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แต่สายตาลุกลี้ลุกลนฉิบหาย

               ผมมองมันตาขวางอย่างรู้เท่าทันสันดาน รู้หรอกว่าไอ้คินทร์คนเจ้าชู้มันทำอะไรผู้หญิงคนนั้นไปบ้าง ถ้าไม่แอบหอมแก้มก็น่าจะลูบนั่นคลำนี่นิดหน่อย หรือถ้าหนักหน่อยก็อาจจะโดนไอ้หื่นกามนี่จับนม

               “มึงทำอะไรเขา บอกกูมาไอ้ควย”

               “คินทร์!” มันชี้ที่ปากตัวเองก่อนจะทำปากเป็นประโยคว่า ‘มองปากกู’ แล้วตามด้วยประโยคที่มันเปล่งเสียงออกมาชัดถ้อยชัดคำราวกับได้เกรดสี่วิชาภาษาไทยทั้งๆที่ตอนมัธยมกว่าจะรอดหนึ่งมาได้ก็บุญโข “กูชื่อคินทร์!”

               “พ่อขุนรามเหรอมึงอ่ะ” ผมถามทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะเดินหนีมันออกมา

               พอหันกลับไปมองก็แทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่เพราะมันยกมือขึ้นเกาหัวพลางทำหน้างงเป็นหมาเหงาเนื่องจากแปลความหมายจากคำพูดผมไม่ออก สมควรที่ภาษาไทยอ่อนด๋อยขนาดนี้ น่าสงสาร..

               ผมเดินนำไอ้คินทร์มาที่โรงอาหารสาม โรงอาหารที่นี่ชื่อว่า ‘โรงอาหารดอยดาว’ ที่เรียกแบบนี้เพราะมันมีที่มาจากการที่โรงอาหารถูกสร้างขึ้นมาเป็นเวลานาน และมีขั้นบันไดขึ้นโรงอาหารถึงหนึ่งร้อยขั้น(ทำไว้หอกไรตั้งหนึ่งร้อยขั้น =_=) ตอนเดินขึ้นโรงอาหารเลยโคตรเหนื่อยเหมือนกับการเดินขึ้นดอย กว่าจะได้กินข้าวก็หอบแดกเอาการอยู่เหมือนกัน แถมขาก็เป็นตะคริวเพราะเดินขึ้นที่สูงอีก

ตอนที่ผมเข้ามาที่นี่ตอนปีสอง โดนรุ่นพี่สาขารับน้องโดยการให้วิ่งขึ้นโรงอาหารภายในเวลาห้านาที ไม่ตายก็เหมือนมีชีวิตอยู่เหมือนคนพิการ ขาชาไปหลายวัน กว่าจะหายดีก็แดกพาราแก้ปวดไปหลายเม็ด หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ได้เข้าการรับน้องและต่อต้านรุ่นพี่ไปโดยสิ้นเชิง

ส่วนรุ่นพี่คนไหนที่ข้องใจกับผมนัก เข้ามาท้าต่อยตี ผมก็สนองความต้องการของพี่เขาโดยการต่อยด้วย สรุปใครแพ้ ก็พวกพี่เขาที่มาหาเรื่องผมนั่นแหละ ไม่ได้จะอวดว่าตัวเองเก่งกาจขนาดไหนนะ แต่นี่มันเรื่องจริง

หลังจากที่เดินขึ้นโรงอาหารมาได้ สายตาผมก็กวาดมองไปทั่วบริเวณ รุ่นเดียวกันหรือรุ่นน้องปีสองปีสาม พอเห็นผมทุกคนต่างก็เงียบเสียงลงโดยฉับพลัน คิ้วผมกระตุกแทบจะทันที

“เงียบทำห่าไร!” ผมตะโกนลั่นอย่างหัวเสีย

เพราะงั้นทุกคนเลยพากันทำตัวตามปกติ ผมจิ๊เสียงในลำคออย่างไม่พอใจ จะกลัวกันหัวหดไปถึงไหน นี่ผมก็อยู่ปีสี่แล้ว จะจบออกไปอยู่แล้วมัวแต่กลัวจนขี้หดตดหายกันไปได้

ผมมองไปที่โต๊ะกินข้าวประจำของตัวเอง พลันหัวคิ้วก็ขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว โต๊ะกินข้าวที่ไม่มีใครกล้านั่งมาตลอดสามปีที่ผมอยู่ที่นี่ แต่บัดนี้กลับถูกผู้หญิงผมดำหน้าตาบ้องแบ๊วนั่งครอบครองพื้นที่เป็นที่เรียบร้อย