คำขอโทษจากรุ่นน้องปีนเกลียว /2

FILM Talks.

พี่เฟียตต้องดูออกแน่ๆว่าฉันกำลังหลบหน้าเขา เขาหันมามองฉันตั้งสองรอบ

“เป็นอะไรฟิล์ม โต๊ะฝั่งนู้นใกล้ๆก็มี ทำไมไม่นั่งตรงนู้นอ่ะ” ปิ่นเอ่ยถามพร้อมกับชี้นิ้วไปยังโต๊ะกินข้าวที่อยู่ใกล้ทางออก

“ปะ..เปล่า ไปกินข้าวกันเถอะ” ฉันส่ายหน้าพรืด ก่อนจะลุกพรวดไปยังร้านข้าวแกงที่อยู่ในโรงอาหาร

สายตาตัวเองเหลือบไปมองพี่เฟียตกับเพื่อนของเขาที่นั่งคุยกันอยู่ พี่เฟียตไม่ได้มองฉัน ส่วนเพื่อนของเขาก็ไม่ได้มองเหมือนกัน พี่เฟียตกำลังกินข้าว เพื่อนของเขาดูท่าจะทำอะไรสักอย่างกับไอแพดเครื่องนั้นอยู่ สีหน้าดูเคร่งเครียดยกใหญ่

พลันสมองของฉันที่หยุดคิดเรื่องของพี่เฟียตไปชั่วคราวก็กลับมาทำงานของมันดังเดิม พี่เฟียตอยู่ตรงนี้แล้ว ความจริงตอนนี้ฉันควรจะเดินเข้าไปขอโทษเขาเรื่องที่วิวาทกับเขา แต่ทว่าในใจมันกลับขี้ขลาดเกินกว่าจะเดินไปเผชิญกับปัญหาใหญ่หลวงนี้ได้จริงๆ ฉันได้แต่ถอนหายใจเบาๆกับตัวเอง

“เอาข้าวมันไก่ค่ะ” ฉันสั่งป้าแม่ค้า เพียงไม่นาน อาหารจานเดียวก็ถูกเสิร์ฟถึงมือ “เท่าไหร่คะ”

“สามสิบบาทค่ะ” ฉันหยิบแบงค์ยี่สิบออกมาหนึ่งใบก่อนจะควานหาอีกใบในกระเป๋าตังค์ แต่ทว่ามันกลับไม่มีเหลือแล้วในวินาทีนี้

แย่ล่ะ! ฉันลืมกดเงิน!

“เอ่อ.. ป้าคะ แป๊บนึงได้ไหมคะ” ฉันส่งยิ้มเจื่อนให้ป้าเจ้าของร้านก่อนจะสอดส่ายสายตาเพื่อหาแก้วกับปิ่น

แต่ตอนนี้เป็นช่วงพักเที่ยง โรงอาหารคนเริ่มเยอะ แถมทุกคนยังใส่เสื้อผ้าคล้ายๆกันอีกด้วย จึงเป็นเรื่องยากที่จะหาแก้วกับปิ่นเจอ ฉันเงยหน้าขึ้นมองป้าเจ้าของร้านก่อนจะเอ่ยถามบางอย่างออกไป

“คือ.. หนูขอ..”

“นี่ครับป้า” เสียงหนึ่งแทรกขึ้นพร้อมกับยึดแบงค์ยี่สิบจากมือฉันไปสมทบกับของเขาอีกหนึ่งใบแล้วยื่นให้ป้าเจ้าของร้าน “จ่ายให้น้องคนนี้ครับ”

“นี่เงินทอนจ้ะ” ป้าเจ้าของร้านทอนเหรียญสิบกลับมาให้

เป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันหันไปแล้วเตรียมจะเอ่ยกล่าวคำขอบคุณ แต่พอเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ก็เหมือนปากเป็นตะคริวพูดไม่ออกซะงั้น ฉันได้แต่เผยอปากอ้าพะงาบๆ จนกระทั่งคนตรงหน้าเตรียมจะเดินไปยังอีกร้านซึ่งเป็นร้านน้ำ ฉันถึงได้กลั้นใจแล้วตะโกนเรียก

“พี่เฟียต!” เรียกไปแล้ว ฉันเรียกชื่อพี่เฟียต

“…” พี่เฟียตชะงักเท้าที่เดินลง ก่อนจะค่อยๆหมุนตัวหันกลับมา

ใบหน้าหล่อเหลาพร้อมกับรอยยิ้มที่กำลังจะผุดขึ้นทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจฉันเริ่มถี่อย่างรุนแรง ไม่ใช่ว่าฉันหลงเสน่ห์พี่เฟียตนะ แต่ยิ้มของเขามันน่ากลัวแปลกๆ ฉันภาวนาในใจขอให้เขาไม่ยิ้ม แล้วก็ได้ผล พี่เฟียตไม่ยิ้ม เพียงแค่หรี่ตาลงมองฉันเท่านั้น

“คือ..” ฉันอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะบอกว่ายังไงดี

จะเริ่มจากตรงไหน จะขอโทษยังไงให้พี่เฟียตหายโกรธ ยากยิ่งกว่าไขสมการแคลคูลัสซะอีก

“…” แต่เขาก็ยังคงเงียบ ก่อนที่แขนทั้งสองข้างจะยกขึ้นกอดอกราวกับรอดูว่าฉันจะพูดอะไร

กดดันกันทางอ้อมหรือเปล่าแบบนี้...

ฉันหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆสามที พร้อมกับผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกมาอีกหนึ่งที จากนั้นก็กลั้นลมหายใจเอาไว้ สองมือกำเข้าหากันแน่น ข่มอาการตื่นเต้นเอาไว้ให้ลึกที่สุด

“พี่เฟียตคะ หนูขอโทษพี่ค่ะ!” และแล้ว.. ฉันก็ตะโกนออกไปแล้ว

หากแต่..พอลืมตาขึ้น ตรงหน้าฉันกลับไร้เงาร่างของพี่เฟียต คนที่กำลังเดินพลุกพล่านไปทั่วโรงอาหารก่อนหน้านี้ก็หยุดชะงักลงมองฉันเป็นตาเดียว อาการร้อนฉ่าไล่ลามตั้งแต่นิ้วโป้งเท้ายาวขึ้นมาถึงสองข้างแก้ม

“เป็นอะไรหรือเปล่าฟิล์ม” ปิ่นกับแก้วเดินเข้ามาสมทบฉัน

ฉันอายเกินกว่าจะพูดอะไรออกไปได้ เลยได้แต่ลากพวกเธอสองคนกลับมานั่งโต๊ะเดิมของตัวเอง

จากนั้นสายตาก็มองหาพี่เฟียตอีกครั้ง พบว่าเขาเดินไปเก็บของที่โต๊ะและกำลังจะเดินออกไป แต่ถึงเวลาจะมีค่ามากมายแค่ไหน เสียเวลาหยุดฟังคำขอโทษจากฉันสักสองวินาทีไม่ได้เลยหรือไงนะ!