คำขอโทษจากรุ่นน้องปีนเกลียว

FILM Talks.

“เฮ้ยฟิล์ม!” เสียงสะดุ้งตกใจของแก้วทำให้ฉันตั้งหลักยืนแทบไม่อยู่ “ทำไมขอบตาดำปี๋เป็นหมีแพนด้าแบบนี้อ่ะเนี่ย”

เป็นธรรมดาที่ทุกคนจะตกใจที่เห็นขอบตาฉันคล้ำ เพราะโดยปกติแล้วฉันเป็นคนที่ผิวค่อนข้างขาว ถ้านอนดึกหรือนอนน้อยก็จะขอบตาดำจนเห็นชัดเจน ซึ่งฉันก็นอนดึกจริงๆนั่นแหละ ก็เมื่อคืนหลังจากรู้ว่าพี่เฟียตอยู่หอตรงข้ามกัน ฉันก็กระวนกระวายกระสับกระส่าย อาหารไม่ย่อย ลิ้นกร่อย อยู่ทั้งคืน

“เรานอนไม่หลับอ่ะแก้ว” ฉันบอกด้วยอาการเหนื่อยอ่อน เนื่องจากนอนน้อย

“ไปทำอะไรมา” แก้วลูบไหล่ฉันพร้อมเอ่ยถาม

“ก็จะอะไรซะอีกอ่ะ เรื่องพี่เฟียตนั่นแหละ เราอยากขอโทษพี่เขาอ่ะ” ฉันหลุบตามองพื้นเมื่อนึกถึงรอยยิ้มของพี่เฟียต

“เฮ้ย! ขอโทษทีนะที่มาสาย อาจารย์มายัง” ยังไม่ทันที่จะได้คุยอะไรต่อ ปิ่นก็วิ่งเข้ามานั่งด้วยอาการเหนื่อยหอบ

“ยังๆ ทันพอดี” แก้วบอกแทนฉันที่ดูเหมือนสติจะหลุดลอยไปกับอากาศแล้ว

“วันนี้พาร์ทไม่ได้มานะ เห็นว่าท้องเสีย” ปิ่นบอกก่อนจะหยิบสมุดออกมาจากกระเป๋าเมื่อเห็นอาจารย์เดินเข้ามา

ฉันมองอาจารย์อย่างเหม่อลอย รู้สึกต้องการเตียงนอนหรืออะไรก็ได้ที่สามารถทำให้ฉันหลับตาลงเพื่อพักผ่อน

“เดี๋ยววันนี้อาจารย์จะควิซเรื่องการเคลื่อนที่ในแนวดิ่งนะคะนักศึกษา”

ราวกับว่าเป็นยาชั้นดีที่ช่วยปลุกฉันให้หายจากอาการง่วงเหงาหาวนอน วันนี้เป็นคาบแรกที่เราเรียนวิชาฟิสิกส์ ซึ่งอาจารย์สอนฟิสิกส์จะควิซ! ทั้งๆที่ยังไม่ได้สอนอะไรเลยด้วยซ้ำ

“ที่อาจารย์ควิซเพื่อจะทดสอบดูว่าพวกคุณได้ทบทวนความรู้ช่วงม.ปลายมากันบ้างหรือเปล่านะคะ เพราะฉะนั้นใครที่อ่านหนังสือเป็นประจำคงไม่เดือดร้อนหรอก แต่สำหรับใครที่ขี้เกียจตัวเป็นขน อาจารย์บอกเลยว่าพวกคุณหนักแน่”

ฉันพยักหน้ารับรู้เจตนารมณ์ของอาจารย์ ก็จริงอย่างที่อาจารย์บอกนั่นแหละ การทบทวนความรู้ในสิ่งที่เราเรียนมาอย่างเป็นประจำสม่ำเสมอ จะช่วยให้เราเรียนรู้สิ่งใหม่ได้ค่อนข้างรวดเร็ว เพราะเรามีความรู้ขั้นพื้นฐานอยู่

“ที่พวกคุณสามารถสอบเข้ามาเรียนที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ได้ก็เพราะความตั้งใจของพวกคุณเอง เพราะฉะนั้นอาจารย์หวังว่าพวกคุณจะยังคงตั้งใจแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆในอนาคตนะคะ อาจารย์ไม่อยากเห็นลูกศิษย์ของอาจารย์ติดเอฟหรือซิ่วออกไปอีกแล้ว ขอให้พวกคุณโชคดีค่ะ”

สิ้นเสียงของอาจารย์ บรรดาพี่ๆนักศึกษาก็ช่วยกันแจกกระดาษควิซจนทั่วทั้งห้อง หากแต่ฉันยังคงมีข้อสงสัยบางอย่างที่อยากไขให้กระจ่าง ถึงได้ยกมือขึ้นแล้วเอ่ยถามอาจารย์

“อาจารย์คะ คือว่าเพื่อนของหนูท้องเสียค่ะ เขาไม่ได้มาเรียน ไม่ทราบว่าควิซวันนี้มีคะแนนไหมคะ”

“ควิซวันนี้ไม่มีคะแนนนะคะ อาจารย์เพียงแค่อยากทดสอบความรู้เดิมของพวกคุณเฉยๆ อ้อ! ใครที่ทำบาร์โค้ดรหัสนักศึกษามาแล้ว ติดบาร์โค้ดลงบนกระดาษด้วยนะคะ ส่วนใครที่ยังไม่ได้ทำมาก็เขียนรหัสนักศึกษาให้ชัดเจนด้วย อาจารย์จะเริ่มควิซตอนเก้าโมงสิบนาที”

ฉันเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง เหลือเวลาอีกห้านาทีเท่านั้น เมื่อคืนฉันนอนน้อยด้วย เลยกลายเป็นว่าตอนนี้กังวลไปหมดเนื่องจากกลัวจะจำสิ่งที่ตัวเองทบทวนมาไม่ได้

ฉันนั่งถอนหายใจเพื่อรอเวลา จนกระทั่งทั้งห้องเริ่มเงียบเสียงลงเพื่อบ่งบอกสัญญาณว่าควิซจะเริ่มอีกในไม่กี่วินาทีข้างหน้า ฉันมองใบกระดาษควิซสีขาวนิ่ง ละทิ้งเรื่องวุ่นวายใจทั้งหมดไป จดจ่ออยู่กับปัจจุบันและการเรียน

เพราะฉันมาเรียน... มันคือบทบาทของฉัน

“เริ่มควิซได้ค่ะ” เสียงอาจารย์บอกพร้อมกับจอโปรเจคเตอร์ที่ฉายคำถามยาวเหยียดจำนวนสี่บรรทัดเต็มขึ้น

โอเค... ฉันอ่านคำถามเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะกำพระที่ห้อยคออยู่ไว้แน่น ร่ายมนต์คาถาลงไป

พระเจ้า! นี่มันโจทย์ควิซอะไรเนี่ย! ฉันจำไม่ได้! T^T

หลังจากเลิกคลาสเรียนฟิสิกส์วันแรกก็สูบพลังงานฉันพอสมควรเลยทีเดียว ตอนมัธยมอาจารย์ในห้องจะสอนแบบค่อยเป็นค่อยไป ใครไม่เข้าใจอะไรก็ให้ยกมือขึ้นถามได้ แต่มหาวิทยาลัยนี่ต่างกันสิ้นเชิงเลย นอกจากจะสอนเร็วปานขี่จรวด แถมยังยกมือถามขัดตอนอาจารย์สอนก็ไม่ได้ด้วย

ลาก่อนเอฟิสิกส์ของฟิล์ม...

“ทำควิซได้ป่ะฟิล์ม” ปิ่นที่มีอาการเหนื่อยอ่อนไม่แพ้กันเอ่ยถาม

“ได้ทำมากกว่าอ่ะปิ่น” ฉันตอบเนือยๆ พลางหันไปหาแก้วที่ยังคงนั่งนิ่ง “แล้วแก้วล่ะทำได้ไหม”

“ฮึก.. ฮือ..” แก้วโผเข้าสวมกอดฉันอย่างรวดเร็ว ส่วนฉันก็ได้แต่มึนงงกับอาการของเธอ

“เป็นอะไรแก้ว” ฉันเอ่ยถามพลางลูบแผ่นหลังบางของแก้วเพื่อปลอบโยน

“เราทำไม่ได้เลยอ่ะฟิล์ม ฮือ.. เราต้องเอฟแน่ๆ”

“เฮ้ย! ไม่หรอก อย่าคิดแบบนั้นดิ” ฉันเอ่ยปลอบแก้วที่ยังกอดฉันแน่นิ่งไม่ขยับไปไหน

“ใช่แก้ว เราก็ทำไม่ได้” ส่วนปิ่นก็ช่วยปลอบอีกแรง

ฉันเข้าใจความรู้สึกของแก้วนะ บางครั้งเวลาที่เราทำอะไรแล้วมันไม่ได้เป็นแบบที่เราหวัง ความเสียใจจะถาโถมเข้าใส่จนเราแทบจะตั้งรับไม่อยู่กันเลยทีเดียว ฉันเคยเจอเรื่องแบบนั้นมาแล้วเมื่อตอนมัธยม คะแนนข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์ตอนกลางภาคฉันได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งเลยด้วยซ้ำ ตอนปลายภาคเลยขยันอ่านหนังสือจนเก็บเกรดสี่มาได้ แต่ก็ฉิวเฉียดเอาการอยู่เหมือนกัน

“ฮึก.. มันยากอ่ะฟิล์ม” แก้วผละออกจากตัวฉัน ฉันตกใจเมื่อเห็นน้ำตาของเธอไหลจริงๆ

ตอนแรกนึกว่าโอดครวญทั่วไปแบบแค่ไม่สบายใจเฉยๆซะอีก ฉันสังเกตแก้วตั้งแต่โดนพวกพี่เฟียตรุมตอนนั้นแล้ว เธอดูเป็นคนอ่อนไหวง่ายมาก แม้ภายนอกจะแสดงออกว่าร่าเริงก็ตามที

“ไม่ต้องกลัวนะแก้ว เดี๋ยวเราช่วยติวให้ ถึงเราจะไม่เก่งขนาดท็อปของมอ แต่เราก็พอได้ ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องคะแนนหรอก แค่แก้วสัญญากับเรามาว่าจะขยันอ่านหนังสือและติวกับเราก็พอแล้ว” ฉันมองหน้าแก้วนิ่ง รู้สึกคาดหวังกับคำตอบของแก้วจริงๆ

“โอเค เราจะอ่านหนังสือ” พอเห็นแก้วพยักหน้าพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่เปื้อนตรงแก้มออก รอยยิ้มฉันก็ปรากฏทันที

แต่ตอนนี้... ฉันหิวข้าวมาก!

“งั้นพวกเราไปกินข้าวกันเถอะ” ฉันหันไปบอกปิ่นก่อนจะหันมามองแก้ว

ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้องต้องใจกัน ดังนั้นจุดมุ่งหมายคือโรงอาหารดอยดาวที่อยู่ใกล้กับตึกเรียนนี้ที่สุด

FIATT Talks.

เสียงดนตรีเพลงของ Dead by April ดังออกมาจากโทรศัพท์ของไอ้คินทร์ ทำให้บรรยากาศรอบข้างค่อนข้างโอเคขึ้นมาก ตอนนี้ผมกับมันกำลังนั่งเอื่อยเฉื่อยอยู่ที่โรงอาหารดอยดาวเพราะรอเรียนช่วงบ่าย

“ไอ้เฟียต น้องคนนั้นเมื่อคืนนี้ไหวป่ะวะ ฮ่าๆๆ!” มันสไลด์จอไอแพดเพื่อเปิดเข้าแอพเกมส์ยอดฮิตอย่างROV

“ไม่รู้” ผมตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

แค่โปรเจคต์ที่ต้องทำส่งอาจารย์ตั้งสองโปรเจคต์ก็มีเรื่องให้คิดจนหนักสมองแล้ว บางครั้งสมองคนเราก็ต้องการที่ว่างเพื่อให้มีเรื่องที่มีสาระอยู่ในนั้น ไม่ใช่วันๆเอาแต่ทำกับคิดเรื่องไร้สาระทั้งวัน ผลสุดท้ายก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นเลย

“นั่นไง พูดถึงก็มาเลย” ไอ้คินทร์พยักหน้าไปด้านหลังผม ทำให้ผมต้องเอี้ยวตัวหันไปมอง

เด็กผู้หญิงเฟรชชี่ปีหนึ่งสามคนกำลังเดินขึ้นมายังโรงอาหาร หนึ่งในนั้นพอสบตากับผมก็เป็นอันต้องหันหนี เธอรีบลากเพื่อนๆร่วมชะตากรรมให้เดินไปยังโต๊ะกินข้าวที่อยู่อีกฟากที่ไกลจากโต๊ะที่ผมอยู่พอสมควร

“น้องเขาดูกลัวๆมึงนะเฟียต” ไอ้คินทร์พูดในขณะที่ยังคงยิงป้อมฝ่ายตรงข้ามอย่างเมามันจนเสียงเอฟเฟกต์ในเกมยอดฮิตอย่างROVดังรัวๆ

“กูมีอะไรให้น่ากลัว” ผมยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหันไปมองเธออีกครั้ง

หน้าตาก็ดี.. แต่ก็นะ ไม่ใช่สเปค