Kabanata 5

Bigla kong napagtanto na napakatagal ko na palang nakatitig sa estrangherong ito. Tumingin ako kay Debby at bahagyang tumango para senyasan siyang maaari na siyang umalis. Tahimik siyang umalis nang walang imik.

“Hi,” bati ko, pero hindi sigurado at mahina ang lumabas na boses ko.

“Hi,” sagot niya, sabay ngiti.

Ano ba naman. Ngumiti talaga siya.

“Dumaan na ako rito dati,” pagpapatuloy niya, suot pa rin ang magaan niyang ngiti. “Pero parang walang tao noon.”

Iniabot niya sa akin ang flyer habang patuloy na nagsasalita, kalmado at makinis ang boses.

“Kakabukas lang namin ng bagong gym dito malapit. Top-of-the-line ang mga equipment, may personal trainers, iba’t ibang klase—kumpleto na. Namimigay kami ng discount coupons sa mga tao rito sa lugar. Kalahati ang presyo sa unang buwan, at—”

Gym.

Isang salita lang iyon, pero parang suntok na tumama sa akin.

Hindi ko na narinig ang kasunod ng sinasabi niya. Bumalik sa isip ko ang eksena kanina sa kuwarto, nang ituro ni Ethan ang tiyan at baywang ko at sabihing kailangan kong ayusin ang sarili ko.

Para bang sira ang katawan ko at kailangan itong kumpunihin.

Sa parehong nakakahilong sandali, isang nakakatakot na ideya ang biglang pumasok sa isip ko: isang maskuladong estranghero ang sumulpot sa pintuan ko ngayong umagang-umaga, nag-aalok sa akin ng flyer ng gym.

Si Ethan ba ang nag-ayos nito?

Talagang naniwala akong baka siya ang nagpadala sa lalaking ito.

Sumikip ang dibdib ko. Naging alanganin at nanginginig ang paghinga ko. Napakabilis ng hiya na dumaloy sa buong katawan ko, parang isa na namang sampal.

Siyempre gagawin ni Ethan ang ganito.

Malamang inisip niyang napakatalino niyang ideya—magpadala ng isang maskuladong lalaki ng gym sa pintuan ko para idiin ang punto niya at lalo akong ipahiya.

Eksaktong klase ng “tulong” na mapanakit ang maiisip niyang gawin.

Mas lalong nag-init ang hiya sa loob ko.

“Oh, by the way, Roman pala ako,” dagdag niya.

Kumurap ako, naputol mula sa sarili kong mga iniisip, at bago ko pa mapigilan ang sarili ko, kusa nang lumabas ang mga salita.

“Si Ethan ba ang nagpadala sa iyo?”

Napatigil si Roman, tunay na naguguluhan. “Sino si Ethan?”

Isang luha ang dahan-dahang bumagsak mula sa kaliwang mata ko bago ko pa iyon mapigilan. Hindi ko alam kung bakit ganoon kabilis itong tumulo, pero alam na alam ko kung ano ang dahilan—ang boses ni Ethan na umaalingawngaw sa isip ko, paulit-ulit na humihiwa sa akin ang malulupit niyang salita.

Nagsara ang lalamunan ko.

“Please… umalis ka na,” bulong ko.

Mabilis akong tumalikod, desperadong makatakas bago ako tuluyang bumagsak sa harap niya.

Pero marahang umabot ang kamay niya at hinawakan ang braso ko.

Natigilan ako.

Hindi dahil nasaktan ako.

Kundi dahil mainit, matatag, at sinadya ang paghawak niya. Para bang may mga kislap na dumaloy sa bawat ugat sa katawan ko.

Hindi marahas o sapilitan ang hawak niya—sapat lang ang higpit para manatili ako roon.

Dahan-dahan akong lumingon.

Bahagyang sumikip ang mga mata niya habang pinag-aaralan ang mukha ko.

Pagkatapos ay nagsalita siya ulit, mas malalim at mas matindi na ang boses niya ngayon.

“Umiiyak ka?”

Diyos ko.

Iyong paraan ng pagkakasabi niya noon…

Nasa braso ko pa rin ang mga daliri niya nang muli siyang nagtanong.

“May nanakit ba sa iyo?”

Shit…

Mas naging magaspang at madilim ang boses niya, may kakaibang talim na hindi ko maipaliwanag.

Ano ba ’to?

Buong katawan ko ay kusang tumugon sa tono ng boses niyang iyon sa paraang hindi ko maipaliwanag. At ang titig niya…

Diyos ko.

Paano nagagawa ng isang tao na magbago nang ganoon?

Hindi na siya mukhang ordinaryong lalaking namimigay ng flyers.

Sa sandaling iyon, para siyang puro proteksyon na may halong isang bagay na ligaw.

Napakalakas ng intensidad noon kaya isang matinding panginginig ang dumaloy sa gulugod ko, dahilan para dalawang beses akong mabilis na huminga upang mapakalma ang sarili ko.

“Please, umalis ka na,” sabi ko, mababa at hindi matatag ang boses habang sinusubukan kong kumawala.

Hindi siya gumalaw.

Nanatili ang kamay niya sa braso ko, taglay ang matatag na lakas na hindi naman marahas pero mahirap takasan.

Kinamuhian ko kung gaano katindi ang pagtitig niya sa akin, kaya ibinaba ko ang ulo ko at tumangging salubungin ang mga mata niya.

“Tumingin ka sa akin,” sabi niya.

Dalawang simpleng salita lang iyon, pero tumama sa akin na parang utos na hindi ko kayang balewalain.

Dahan-dahan kong iniangat ang tingin ko, at agad kong pinagsisihan iyon.

Sa malapitan, mas nakaka-overwhelm siya.

Mga matang kulay storm-gray na halos magmukhang itim, malalaki ang mga pupil dahil sa isang bagay na hilaw at matindi.

Iyong peklat na tumatawid sa kanyang kilay…

At ang bahagyang balbas sa matalas niyang panga ay mukhang sapat na magaspang para mag-iwan ng bakas.

Dati akong nagbabasa ng mga dark romance at erotica bago tuluyang pinatay ng pag-aasawa ang bahaging iyon sa akin.

At habang nakatayo sa harap ni Roman, pakiramdam ko ay may isa sa mga mapanganib na lalaking nababasa ko sa mga libro ang biglang lumabas mula sa mga pahina at pumasok mismo sa bahay ko.

“Fuck,” bulong ko.

Lumapit siya.

Kasabay noon, napaatras ako hanggang sa dahan-dahang dumikit ang likod ko sa doorframe, isang mabagal at walang kalaban-labang pag-atras na nagpahinto sa hininga ko.

“Sabihin mo sa akin kung sino ang nagpaiyak sa iyo,” sabi niya.

Nang bumaba ang boses niya, mababa at mabagal, nanghina ang mga tuhod ko.

Kailangan kong mas mahigpit na kumapit sa frame kung ayaw kong tuluyang bumagsak sa sahig.

“Bakit? Hindi nga kita kilala,” pilit kong sagot, sinusubukang gawing matalim ang boses ko.

Hindi man lang siya kumurap.

Bahagya lamang siyang ngumiti, at lalo pang bumaba ang boses niya, halos maging mapanganib.

“Kung ganoon, huwag kang tatayo riyan na parang nawawalang maliit na tupa… dahil hindi ko iyon kayang tiisin.”

Mababa at parang ungol ang lumabas na boses niya.

Hindi niya kayang tiisin?

Seryoso ba siya?

Napansin niyang napakislot ako, at bahagyang umangat ang sulok ng labi niya na para bang nagustuhan niya ang epekto niya sa akin.

Lalo akong kinabahan sa paraan ng pagtitig niya sa akin.

May kung anong bagay sa boses niyang iyon na nagtutulak sa akin na mabaliw.

Dahan-dahang umangat ang kabilang kamay niya, sapat na kabagal para makaiwas sana ako.

Pero hindi ako gumalaw.

Nang dumampi ang mga buko ng daliri niya sa basang bakas ng luha sa pisngi ko, sumabog ang init sa loob ko na parang posporong sinindihan sa bato, dumiretso hanggang dibdib ko.

“Wala akong pakialam kung sino man si Ethan,” madiin niyang ungol, “pero—”

“Aria, mag-isip ka!” sigaw ko sa sarili ko sa loob ng isip ko habang itinulak ko ang dibdib niya bago pa niya matapos ang sasabihin niya.

Hindi sapat ang lakas para tuluyan siyang mapaatras, pero sapat para maputol ang lapit na nagpapagulo sa isip ko.

Itinulak ko siya dahil sa init ng katawan niya at sa mga kaisipang naglalaro sa isip ko—mga kaisipang wala akong karapatang magkaroon tungkol sa isang kumpletong estrangherong nakatayo sa pintuan ko.

Nanatili lamang siya roon, pantay ang paghinga, pinagmamasdan ako na para bang sinusubukan niyang intindihin kung sino ako.

Dumulas ang titig niya sa balat ko hanggang sa naging katawa-tawa na sa pakiramdam ko ang paghawak ko pa sa kanya.

“Sorry,” mabilis kong sabi. “Hindi ko sinasadyang itulak ka. Hindi ko lang… kayang may taong ganoon kalapit sa akin. Estranghero ka at…”

Pinag-aralan niya ako nang ilang sandali, kalmado at hindi mabasa ang mga mata.

Pagkatapos ay tumango siya na para bang mas marami siyang naintindihan kaysa sa gusto kong malaman niya.

“Estranghero ako, at hindi mo ako kilala,” sabi ni Roman, tinatapos ang thought ko.

Tama siya.

“Oo,” bulong ko. “Parang ganoon.”

At kinamumuhian ko kung gaano kalakas ang isang bahagi ng sarili ko na gustong lumapit siyang muli.

Inabot niya ang likod na bulsa ng pantalon niya, kumuha ng isang makinis na itim na card, at inilagay iyon sa palad ko.

Dahan-dahang nagsara ang mga daliri niya sa ibabaw ng mga daliri ko—mabagal at sinadya.

“Bukas. Alas-otso. Erudite Gym. Pwede kang pumunta sa umaga o gabi… 8 a.m. o 8 p.m.,” mahinang sabi niya.

Dahan-dahang bumaba ang tingin niya sa katawan ko, mabagal at tila mapang-angkin, na para bang iniisip na niya kung ano ang hitsura ko nang walang saplot.

Pagkatapos ay umatras siya.

Isang hakbang.

At isa pa.

Nang tumalikod siya at tuluyang naglakad palayo, saka lamang lumabas ang hangin sa mga baga ko.

Hindi ko namalayang pinipigilan ko pala ang hininga ko hanggang sa marinig ko ang malakas na ugong ng pagsisimula ng kanyang motorsiklo.

Hindi siya lumingon.

Kahit isang beses.

Nawala lang siya sa dulo ng kalsada.

At sa kung anong katangahang dahilan, mas lalo akong nainis dahil doon.

Dahan-dahan akong bumaba sa nakasarang p***o hanggang sa maupo ako sa marmol na sahig, nanginginig ang mga binti, magkadikit ang mga hita, habang mahigpit ko pa ring hawak ang itim na card.

⸻

Makalipas ang ilang minuto, nakaupo pa rin ako roon.

Diyos ko, tulungan Mo ako…

Hindi ko alam kung gaano ako katagal nanatili sa sahig.

Ilang minuto.

Baka isang buong oras.

Malamig ang tiles sa mga hita ko, pero nag-aapoy naman ang iba pang bahagi ng katawan ko.

Basang-basa ang panty ko.

Talagang nasira na.

At lahat iyon dahil lamang sa mga salita niya at sa paraan ng paghaplos ng hinlalaki niya sa pisngi ko.

Kinamumuhian ko siya.

Hindi—gusto ko siya.

Sabay na tumama sa akin ang dalawang damdaming iyon nang napakalakas na sumakit ang mga ngipin ko.

Sa huli, pinilit kong umakyat sa itaas gamit ang nanginginig kong mga binti, mahigpit pa ring hawak ang itim na card.

Ibinagsak ko iyon sa bathroom counter at hinubad ang mga damit ko para maligo.

Bumuhos ang mainit na tubig sa katawan ko habang ipinipikit ko ang mga mata ko, sinusubukang hugasan sa isip ko ang buong engkuwentro.

Pero hindi iyon gumana.

Sa tuwing kumukurap ako, nakikita ko ang mga matang kulay storm-gray niya at ang peklat sa kanyang kilay.

Naririnig ko ulit ang malalim niyang ungol:

“Kapag nagsimula na ako, hindi ako tumitigil. At gutom na gutom na ako.”

Muntik nang bumigay ang mga tuhod ko.

Malakas kong sinampal ang tiled wall hanggang sa kumirot ang palad ko.

“Mag-isip ka, Aria. Kasal ka. May anak kang babae. Tuluyan ka nang nawawala sa sarili, at isang lalaking may mga tattoo na nagtatrabaho sa gym ang tuluyang ginulo ang isip mo sa sarili mong pintuan.”

Lumabas ako sa shower, binalot ang katawan ko ng tuwalya, at sinubukang umakto na parang normal.

May tatlong online meetings ako kasama ang mga store manager ko—bagong inventory, problema sa supplier, at mga plano para sa holiday display.

Nagsuot ako ng oversized sweater at leggings, itinali ang basang buhok ko sa isang magulong bun, at binuksan ang laptop ko sa couch.

Unang lumitaw sa screen ang mukha ni Clara.

Nagsimula ang meeting at agad siyang naglahad tungkol sa mga numero, profit margins, at mga damaged shipment.

Tumango ako sa mga tamang pagkakataon, pero paulit-ulit na bumabalik ang mga mata ko sa itim na card na parang baliw kong dala-dala pababa.

Erudite Gym

Roman Kane – Owner

Address, phone number, at isang maliit na silver logo na parang sirang korona.

Dalawang beses akong tinanong ni Clara ng isang bagay.

Kumurap ako.

“Sorry, pwede mo bang ulitin?”

Nag-aalala siyang tumingin sa akin.

“Ma’am, okay lang po ba kayo? Parang namumula kayo.”

“Okay lang ako,” pagsisinungaling ko, habang pinapaypayan ang sarili ko kahit todo ang air conditioning.

Meeting two.

Meeting three.

Parehong kuwento.

Nandoon ang katawan ko, pero nasa ibang lugar ang isip ko—paulit-ulit na binabalikan ang paraan ng pagdiin ng hinlalaki niya sa balat ko na para bang pag-aari na niya ang pintig na iyon.

Alas-2:17 ng hapon, nag-vibrate ang cellphone ko sa counter.

Honey:

(Well, iyon nga si Ethan.)

Hey. Ako na ang susundo kay Mila sa school ngayon. Dadalhin ko siya sa ice cream at sa park para makapagpahinga ka. Love you.

Matagal kong tinitigan ang mensahe hanggang sa magsimulang lumabo ang mga salita.

Love you.

Parehong mga salitang paulit-ulit niyang sinasabi sa akin habang palihim na nakikipagtalik sa kaibigan niya noong college.

At ngayon ginagamit niya ang mga salitang iyon bilang dahilan para dalhin ang anak ko sa labas at maglaro ng masayang pamilya kasama ang mistress niya.

Natawa ako.

Pangit at wasak ang tunog nito.

Nag-type ako ng sagot bago ko pa mapigilan ang sarili ko.

Me:

Funny. Lagi ka talagang naglalaro bilang father of the year?

Lumabas ang tatlong tuldok.

Nawala.

Muling lumitaw.

Ethan:

Aria, huwag kang magsimula. May ginagawa lang akong maganda.

Muntik ko nang ihagis ang cellphone sa kabilang bahagi ng kuwarto.

Maganda.

May isa pang mensaheng dumating.

Ethan:

Pupunta rin si Sienna. Hiniling siya ni Mila. Huwag mong gawing kakaiba ito.

Namula sa galit ang paningin ko.

Hindi ako sumagot.

Hindi ko kaya.

Sobra ang panginginig ng mga kamay ko.

Bumalik sa isip ko ang nangyari kagabi, alas-1 ng madaling araw—ang wallpaper ng iPad ni Ethan na nagpapakita sa kanya, kay Mila, at kay Sienna na magkakasamang tumatawa sa sikat ng araw, nakayakap ang braso niya sa anak ko at ang braso ni Ethan ay nakapalibot sa baywang niya.

At ngayon, ginagawa na naman nila iyon.

Sa pag-iisip pa lang tungkol doon, may isang bagay na ligaw at galit na galit na biglang naputol sa loob ng dibdib ko.

Lumabas ako sa chat at nagbukas ng bagong mensahe.

Nakatigil ang hinlalaki ko sa keyboard…

Pagkatapos ay nag-type ako ng numerong nasa itim na card bago ko pa mapigilan ang sarili ko.

Me (2:29 p.m.):

Ano ang mangyayari kung pumunta ako ngayong gabi?

Agad kong pinindot ang send at kaagad kong naramdaman na parang susuka ako.

Wala pang sampung segundo, dumating ang sagot.

Unknown (Roman):

Alam mo na kung ano ang mangyayari, princess.

Magla-lock ang p***o nang 8:15.

Huwag kang mahuli.

O mahuli ka.

Isang nanginginig na bugso ng hangin ang lumabas sa mga baga ko.

Tinitigan ko ang screen hanggang sa tuluyan itong maging itim.

Pagkatapos ay tumayo ako, naglakad patungo sa closet na parang sinapian, itinulak ang mga hanger sa gilid, at kinuha ang pinakamasikip na itim na damit na mayroon ako—iyong binili ko dalawang taon na ang nakalipas sa pag-asang mapansin na rin ako ni Ethan.

Hindi niya ginawa.

Ngayong gabi, may ibang lalaki na ang makakapansin.

Tapos na akong maging maunawaing asawa.

Tapos na akong maging malambot, tahimik, at palaging humihingi ng tawad.

Ngayong alas-8 ng gabi, papasok ako sa Erudite Gym.

At hahayaan kong wasakin ako ni Roman Kane sa lahat ng paraang hindi kailanman pinahalagahan ng asawa ko.

Gusto ni Ethan na ayusin ako?

Fine.

Babalik akong tuluyang wasak—

pero sa isang bagong paraan.