Kabanata 3

Si Ethan ay huminto sa kalagitnaan ng paglabas ng pintuan, na para bang nararamdaman na niya na may mabigat na bagay na paparating. Dahan-dahan siyang lumingon, nakakunot ang noo habang hinihintay niya akong magsalita.

Sumikip nang masakit ang lalamunan ko. Lahat ng bagay na buong gabi kong inensayo sa isip ko ay sabay-sabay na bumuhos, nagkakagulo at hindi maayos. Napalunok ako nang malalim at pinilit kong ilabas ang mga salita.

“Pwede ka bang umuwi nang maaga ngayon?” Bahagyang nabasag ang boses ko. “Kailangan nating umupo at mag-usap.”

Kumunot ang noo niya na para bang humingi ako ng imposibleng bagay. “Pag-uusapan ang ano?”

Bago pa man ako makapagsimulang magpaliwanag, tumakbo papasok ng kuwarto si Mila, puno ng enerhiya at excitement. Kinuha niya ang school bag niya at ilang iba pang gamit mula sa sulok.

Mabilis ko siyang sinulyapan. Abala siya sa pagsusuot ng kanyang sapatos pang-eskuwela, kaya ibinaba ko ang boses ko.

“Mahalaga ito, Ethan.”

Napabuntong-hininga siya nang mahaba at mabigat—iyong klase ng buntong-hininga na agad nagpapakitang tingin niya sa nararamdaman ko ay isa lamang nakakainis na pasanin. “Aria, alam mo naman kung paano ang trabaho ko. Sunod-sunod ang mga meeting ko buong araw. Malamang hindi man lang ako makakauwi para sa hapunan.”

Siyempre. Hapunan na naman. Ang pagkain na halos hindi na niya kailanman kinakain sa bahay.

At heto ako, ang inosenteng asawa, patuloy pa ring nilulunok ang bawat dahilan niya. Tutal, nagtatrabaho ang asawa ko sa The Newton Group, kaya inaasahan kong maging proud at maunawain ako sa palagi niyang linyang “busy ako sa mga meeting.”

Biglang nag-angat ng tingin si Mila, kumikislap ang mga mata sa saya. “Daddy, pupunta pa rin ba ako kina Auntie Sienna pagkatapos ng school ngayon? Nangako ka,” tanong niya, nakangiting parang iyon na ang pinakamagandang bagay sa buong mundo.

Kumirot nang matindi ang sikmura ko hanggang sa bahagyang nahilo ako.

Mainit na ngumiti si Ethan sa kanya. “Oo, princess. Pupunta ka.”

Iyon lang na sagot ang kailangan para tuluyan nang may mabasag sa loob ko.

“Plano mong dalhin ang anak ko sa ibang lugar pagkatapos ng school nang hindi man lang sinasabi sa akin?” tanong ko, mas matalim ang lumabas na boses kaysa sa balak ko.

Kumurap si Mila sa akin, litong-lito. “Mommy, nagtatanong lang naman ako ka—”

“Tumahimik ka at tapusin mo na ang paghahanda mo para sa school,” putol ko sa kanya. “Kausap ko ang daddy mo ngayon. Please, umalis ka na.”

Agad kong nakita ang sakit sa maliit niyang mukha. Nanginginig ang mga labi niya. Napalunok siya nang pilit.

“Okay, Mom,” bulong niya sa maliit at nanginginig na boses.

Dahan-dahan siyang lumabas ng kuwarto, nakayuko ang mga balikat habang bawat hakbang ay palayo nang palayo.

Agad akong sinalakay ng guilt. Iyon ang unang pagkakataon na napataas ko ang boses ko sa kanya nang ganoon.

Pero itinulak ko ang pakiramdam na iyon sa pinakaloob ko.

Dahil sa sandaling iyon, pakiramdam ko talaga ay nababaliw na ako.

Tinitigan ako ni Ethan na para bang may ginawa akong isang napakalaking kasalanan.

“Ano ba iyon, Aria?” tanong niya. Taglay ng tono niya ang pamilyar na inis na kalmado na ginagamit niya tuwing gusto niyang palabasin na hindi ako matinong mag-isip.

“Hindi ko na ba pwedeng pagsabihan ang sarili kong anak?” sagot ko, hindi ko mapigilan ang mapait na ngiting nabuo sa mga labi ko.

“Tinatawag mong pagsaway iyon?” balik niya.

Pagkatapos ay may ibinulong siya sa ilalim ng kanyang hininga, pero sapat ang lakas nito para marinig ko.

“Siguro kaya ayaw ka niyang masyadong kasama.”

Napatigil ako.

“Ano ang sinabi mo?”

Tumayo ako mula sa kama at diretsong naglakad patungo sa kanya, nakatitig nang tuwiran sa mga mata niya.

“Kung ganoon, sino ba talaga ang gustong makasama ng anak ko kung hindi ako?”

Hinagod niya ang noo niya, halatang naiinis, na para bang ako ang sumisira sa umaga namin.

“Aria, masyado pang maaga para sa ganito. Ayokong sirain ang araw ko o ang araw ni Mila.”

Tumalikod siya at nagsimulang maglakad palayo.

“Ethan.”

Muli siyang pinahinto ng boses ko.

Bahagya siyang lumingon, sapat lamang para makita ko ang pagkainis sa mukha niya—walang bakas ng pag-aalala.

“Ang iPad mo,” sabi ko. “Nakita ko iyon sa ibaba kagabi at dinala ko rito sa kuwarto para sa iyo.”

Pagkalabas ng mga salita sa bibig ko, nanatiling nakatutok ang mga mata ko sa mukha niya, maingat siyang pinagmamasdan na parang isang taong katatapos lamang maglagay ng isang mapanganib na bagay sa mesa.

Napakislot siya.

Mabilis at matalim ang reaksyon, at agad niya iyong sinubukang itago. Saglit na gumalaw ang mga mata niya habang sinusuri ang ekspresyon ko.

“Ginawa mo?” tanong niya.

Parang naguguluhan siya.

O baka nagpapanggap lang siya.

Hindi ko na alam.

Hindi ako sumagot. Patuloy ko lang siyang tinitigan habang hinahayaan kong bumigat ang katahimikan sa pagitan namin.

“Ginawa mo?” tanong niya ulit.

Sa pagkakataong ito, kapansin-pansing bumaba ang boses niya.

Sinusubukan niyang manatiling kontrolado, pero ipinagkanulo siya ng kanyang mga mata.

Iyong munting kislap ng panic.

Iyong paraan ng paggalaw ng kanyang mga mata na para bang napakabilis ng takbo ng isip niya habang nagpapanggap na normal ang lahat.

Ipinulupot ko ang mga braso ko sa dibdib, hindi para takutin siya, kundi para pigilan ang sarili kong tuluyang bumagsak sa harap niya.

“Oo. Nakapatong iyon sa counter, at ayokong makuha iyon ni Mila. Nilinis ko at dinala ko rito sa itaas.”

Dahan-dahan siyang kumurap, malinaw na bumibili ng ilang segundo para makapag-isip.

“Aria… hinawakan mo ang iPad ko?”

“Problema ba iyon?” mahinang tanong ko.

Kitang-kita ang paghigpit ng panga niya.

“Hindi. I just… hindi ko lang inaasahang hahawakan mo ang mga gamit ko.”

“Hindi ko kailanman sinabi na hinalungkat ko ang mga gamit mo,” sagot ko. “Sinabi kong pinulot ko iyon at dinala rito sa kuwarto. Magkaiba iyon.”

Nakatayo lang kami roon, nakatitig sa isa’t isa.

Mabigat at nakakasakal ang hangin sa pagitan namin.

Siya ang unang umiwas ng tingin.

At sapat na iyon para malaman ko ang lahat ng kailangan kong malaman.

Matalim siyang napabuga ng hangin, na para bang napagod na siyang magpanggap.

“Alam mo, Aria… sa halip na pahirapan mo pa ang sarili mo sa lahat ng stress na ito…”

“Stress?” ulit ko.