Chapter 3

Lyra’s POV

Isang buwan ang mabilis na lumipas mula noong gabing nagkita kami ni Caleb sa kusina.

At simula noon, pilit kong kinokontra ang sarili ko. Pilit kong iniisip na sandali lang iyon. Na nadala lang ako ng katahimikan… ng gabi… ng kung ano mang hindi ko dapat maramdaman para sa kaniya.

Pero sa tuwing nakikita ko siya… sa tuwing muling nagtatama ang mga mata namin…

may tanong na paulit-ulit na umaalipin sa utak ko.

Talaga bang wala lang iyon?

Tuwing nagkakasalubong kami sa hapag o sa hallway, parang may hangin na pumapagitan sa amin isang hangin na puno ng mga salitang ayaw naming bitawan.

Hanggang isang gabi, matapos ang mahabang araw sa trabaho, biglang bumuhos ang malakas na ulan.

Wala akong dalang payong.

Wala ring masasakyang jeep o taxi.

Lasing sa lamig ang hangin, at nababasa na ako mula ulo hanggang paa.

At gaya ng biro ng tadhana… doon ko siya muling nakita.

Huminto ang itim niyang sasakyan sa tapat ko.

Bahagyang bumaba ang bintana, at sumilip ang mga mata niya matigas, malamig, pero may kung anong init sa ilalim.

“Hop in,” sabi niya, mahinahon pero may diin.

“H-ha?” halos bulong ko.

“Sumakay ka na, Lyra. Basang-basa ka na. Baka magkasakit ka pa.”

At bago pa ako makatanggi, kusa nang gumalaw ang mga paa ko.

Pagpasok ko sa loob, sinalubong ako ng malamig na aircon at ng amoy ng pabango niyang hindi ko maipaliwanag kung bakit umaalingawngaw sa dibdib ko.

Tanging tunog sa paligid ay ang malakas na bagsak ng ulan at ang ugong ng makina.

Ramdam ko ang panunuyo ng lalamunan ko.

Masyadong tahimik.

Masyadong malapit.

“Salamat,” mahina kong sabi.

Hindi siya sumagot, pero kita ko sa gilid ng paningin ko ang pag-igting ng panga niya parang may gusto siyang sabihin, pero pinipili niyang lunukin.

Ilang minuto pa ang lumipas bago siya huminto sa gilid ng daan.

“May baha papasok ng village. Hindi tayo makakadaan,” sabi niya.

Tumango ako kahit hindi ko alam ano ang susunod.

“May malapit na hotel dito. Doon muna tayo magpapalipas ng gabi hangga’t hindi humuhupa ang baha.”

Nanlaki ang mga mata ko. “H-hotel?”

“Don’t worry,” mahinahon niyang sagot. “It’s just for tonight. And I don’t bite…”

Bahagya siyang ngumiti. “Unless you ask.”

At dahil wala na akong ibang choice, sumama na ako.

Pagpasok namin sa hotel, sinalubong kami ng receptionist.

“Good evening po, sir, ma’am. Welcome to Yao’s Hotel.”

“Good evening. Two rooms, please,” sabi ni Caleb.

Habang nagta-type ang receptionist, kita ko ang maliit na pag-aalangan sa mukha niya.

“I’m sorry… isa na lang po ang available na room.”

Nagkatinginan kami.

May sandaling katahimikan bago siya tumango.

“We’ll take it.”

Pagpasok namin sa kwarto, malamlam ang ilaw na kulay pula mula sa lampshade. Humahalo ang lamig ng aircon sa amoy-ng-ulan na nakadikit pa sa mga balat namin.

“Basang-basa ka,” sabi niya habang inaalis ang relo niya at isinasabit ang jacket.

“Ikaw na muna maligo,” sabi ko. “Mas nabasa ka kaysa sa ’kin.”

Bahagya siyang ngumiti. “Okay.”

Kinuha niya ang tuwalya at pumasok sa banyo.

Habang naririnig ko ang lagaslas ng tubig, tumingala ako sa bintana.

Malakas pa rin ang ulan pero mas malakas ang ingay ng isip ko kapag siya ang laman nito.

Paglabas niya mula sa banyo, nakasuot siya ng puting robe. Basa pa ang buhok.

Bahagyang nakabukas ang robe niya sa dibdib, at hindi ko na tinapos ang tingin ko.

“Your turn,” sabi niya, halos bulong.

“S-sige.”

Malalim ang hinga ko sa loob ng banyo. Mainit ang tubig, pero hindi nito tinatanggal ang kaba ko.

Bakit ako kinakabahan?

Dahil magkasama kami sa iisang silid?

O dahil… kay Caleb mismo?

Paglabas ko, agad kong naamoy ang red wine at mainit na pagkain.

Ayos niya ang maliit na mesa may pasta, tinapay, at dalawang baso ng alak.

“I ordered while you were showering,” sabi niya. “Baka gutom ka na.”

“Hindi mo na sana ginawa…”

“It helps with the cold,” sagot niya, sabay salin ng alak sa baso ko.

Tahimik kaming kumain sa una.

May mga pagkakataong nagtama ang mga mata namin, saglit lang pero sapat para umigting ang hangin sa pagitan namin.

Hanggang sa bigla siyang magsalita.

“Lyra.”

“Hmm?”

Umiling siya. “Nothing.”

Pero malinaw hindi iyon “nothing.”

Matapos ang pagkain at ilang lagok ng alak, nagtanong siya ulit.

“Lyra… do you have a boyfriend?”

Napatigil ako.

Kita ko na nakatutok ang tingin niya sa akin seryoso, diretso, naghihintay.

“W-wala…” halos pabulong kong sagot

May kumislap sa mata niya.

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o kabahan lalo.

“Good.”

“B-bakit mo tinanong?”

“Because I don’t want anyone messing with my plans.”

Parang may kuryenteng dumaloy sa katawan ko.

Tumayo ako, dala ang baso ko, at lumapit sa bintana.

Naramdaman ko ang alak, ang init sa pisngi ko at ang bigat ng titig niya.

Narinig ko ang mga yabag niya.

At paglingon ko… nariyan na siya.

Isang dangkal na lang ang pagitan namin.

“C-Caleb…”

Hindi ko natapos.

Dahil hinawakan niya ang batok ko matatag, mainit at hinalikan ako.

Gusto ko sanang kumawala.

Gusto ko sana siyang itulak

Pero mas malakas ang tukso.

Kaya hinayaan kong magtagpo ang labi namin.

Mainit. Mabagal na kalaunan ay biglang naging mapusok.

Isang halik na matagal naming pinigilan.

Isang halik na hindi dapat, pero nangyari pa rin.

Sa labas, ang ulan ay walang tigil.

Sa loob, kami ay naglalagablab.

At habang lumalalim ang bawat kislot ng labi namin, mas tumitibok ang puso ko sa paraang hindi ko kayang kontrolin.