Chapter 5

Lyra’s POV

Ngayon lang sa unang pagkakataon pinayagan ko ang isang lalaki na hawakan ako nang ganito

na angkinin ako ng buong-buo.

Kahit noong nasa college pa ako, kahit may mga nagpaparamdam o sumubok lumapit, wala ni isa ang umabot sa puntong ito.

Iningatan ko ang sarili ko.

Binuo ko ang pader ko.

At matagal ko ring inisip na walang sinuman ang may karapatang lampasan iyon

Hindi ko alam kung paano nagsimula.

Hindi ko alam kung kailan unti-unting gumuho ang depensang matagal kong hinawakan.

Ang alam ko lang sa gabing ito hinayaan ko siyang pumasok sa mundong matagal kong sinarado para sa kahit sino.

At ngayong nandito na ako narito sa puntong hindi ko na maibabalik ang dati hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa… o matakot

Habang inaangkin niya ako, hindi ko naiwasang maluha kahit nasa gitna pa kami ng init at sarap.

At hindi ko akalaing mapapansin niya iyon at hihinto sa pag-angkin niya sa akin pero hindi para lumayo, kundi para makita ang mukha ko nang mas malinaw.

Ramdam ko ang kamay niyang marahang humawak sa pisngi ko, mainit, maingat parang natatakot siyang masaktan ako.

"Hey…"

Mahina ang boses niya, halos pabulong, pero sapat para mapigil ang paghinga ko.

Kahit hindi pa siya tuluyang nagsasalita, may bigat na sa tono niya.

"Hey..." ulit niyang bulong habang hinahaplos ang luha ko gamit ang hinlalaki niya.

"Why are you crying?"

Hindi ko alam kung sasagot ba ako o mas mabuting manahimik na lang.

Pilit kong pinipigilan ang mga sumunod na luha, pero mas lalo lang silang bumuhos pababa sa pisngi ko.

"Tell me," mahina niyang sabi, boses niyang puno ng pag-unawa.

"Did I hurt you? Do you want me to stop?"

Umiling ako, mabilis.

"No... maikli kong sagot

Pinahid niya ulit ang luha ko, mas marahan ngayon, halos parang halik ang bawat haplos ng daliri niya.

Hindi na niya kinailangan magtanong ulit.

Dahil hindi ko rin naman alam kung paano ko ipapaliwanag dahil sa totoo lang, kahit ako hindi ko alam kung bakit naluha.

Ito ay isang emosyon na hindi ko mahanapan ng salita.

Baka dahil matagal kong iniiwas ang sarili ko sa kahit sino.

Baka dahil matagal ko ring pinaniwalaan na walang sinuman ang kayang makalapit sa akin nang ganito.

O baka… dahil ngayon lang may isang taong tumingin sa akin na parang may halaga ako.

Hindi ko na maalala kung ilang beses akong nagpaubaya sa kanya kung ilang ulit ko siyang hinayaang angkinin ako, paulit-ulit.

Walang katapusan ang bawat halik, bawat paghinga, at oo parang hindi nauubos ang condom niya.

Pagkatapos ng halos walang katapusang sandali, sa wakas nakaramdam rin kami ng pagod dahilan para tumigil na kami pareho

Nakahiga ako sa dibdib niya, kaya ramdam ko ang tibok ng puso niya

Tanging ang init ng katawan niya, ang halik niya sa buhok ko, at ang mahina niyang paghinga ang nagsasalita para sa amin.

At sa unang pagkakataon sa gabing iyon, ramdam ko ang matinding pagkahumaling isang bagay na alam kong mali, ngunit hindi ko kayang iwasan.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa amin bukas.

Hindi ko alam kung kaya kong harapin ang mundo at sabihing wala lang nangyari.

Ang tanging alam ko lang, ay narito siya.

At kahit na bawal, kahit na mali, kahit sandali lang… iyon ay sapat na.

Kinabukasan, the sound of rain had faded into silence.

Ang kapalit nito ay ang pagpasok ng kunting liwanag ng umaga sa salaming bintana

Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko, at doon ko lang napagtanto, hindi ako nag-iisa

Nakahiga ako sa gilid ng kama, balot ng makapal na kumot at sa tabi ko si Caleb.

Nakahiga siya padapa sa kama, nakatalikod sa akin, ang buhok niya medyo magulo, at ang bawat paghinga niya ay mabagal

For a moment, pinanood ko lang siya.

Kahapon lang, halos hindi kami makatingin sa isa’t isa.

Now, he was right there close enough for me to feel his warmth.

Dahan-dahan kong inalis ang kamay kong nakahawak sa bedsheet dahil baka sa konting galaw ko lang makagising siya.

Dahan-dahan akong bumangon at pinulot ko ang roba kong nalaglag sa sahig sinuot ko iyon. I could still feel the ghost of his touch on my skin.

I closed my eyes, trying to steady my breathing.

What did we just do?

Sinulyapan ko siya ulit.

Parang may kung anong mabigat na bumabalot sa silid hindi hangin, kundi katahimikan na puno ng mga salitang hindi ko masabi.

Ilang sandali nakita ko ang mahina niyang paggalaw sa ibabaw ng kama.

“You're awake.” sabi niya

Tumango ako, hindi ako tumingin sa kanya sa gilid nang mga mata ko nakikita ko ang ginagawa niya. Kinuha niya ang robe niyang nasa sahig at isinuot iyon.

Hindi ko alam kung saan ako titingin.

Sa kanya? Sa sahig? Sa bintana?

“About last night…” sabay pa kaming nagsalita.

Pareho kaming napatigil.

Parehong din natahimik muli.

He gave a faint, awkward smile. “Go ahead.”

Umiling ako. “No, you first.”

Huminga siya nang malalim, tumingin saglit sa bintana sa ulan na muling bumubuhos, mahina pero tuloy-tuloy.

“It shouldn’t have happened,” mahina niyang sabi.

Parang may karayom na tumusok sa dibdib ko.

“I know,” mahina kong tugon, pilit na ngiti lang ang naisagot.

“But we did it.

Tahimik akong tumango.

Walang sumunod na salita.

Kinuha niya ang cellphone niya mula sa lamesa at tumayo. Simple lang. Walang emosyon.

Habang nakatalikod siya, hindi ko mapigilang mapatingin sa likod niya ngayon ko nararamdaman kung gaano kasakit ang realidad, natutunan kong minsan, hindi lahat ng apoy ay kailangan pag-alabin muli.

Napahawak ako sa dibdib ko.

Ramdam ko pa rin ang tibok ng puso ko magulo, mabilis, parang ayaw huminto.

Hanggang kailan ko kaya kayang itago ito?

At hanggang kailan siya magpapanggap na wala ring nangyari?

Sa labas, maliwanag na ang langit.

Ngunit sa loob ng silid, nanatiling nakabitin sa pagitan namin ang mga tanong

mga tanong na walang kasagutan, kahit tumila na ang ulan.

Pumasok at lumabas ng banyo si Caleb

At kasabay ng bawat galaw niya sa loob ng silid, pakiramdam ko may parte ng sarili kong sumusunod din kahit pa pilit kong pigilan.

Makalipas ang mahabang sandali pareho na kaming ready sa pag-alis

Kinuha ko ang bag ko,

At ganoon din siya

Walang nagsasalita sa amin

Parang pareho kaming natatakot na baka sa unang salitang bitawan namin, bumalik ang lahat ng nangyari kagabi.

“Lyra,” tawag niya sa pangalan ko, mababa ang boses, halos pabulong.

Napatingin ako.

Nakatayo siya sa harap ko, hawak ang bag, pero hindi agad nagsalita.

Parang may gustong sabihin pero hindi alam kung saan magsisimula.

“About last night…” muli niyang simula.

I won’t pretend it meant nothing.”

Parang tumigil ang oras ko.

Lahat ng takot at kaba ko, biglang napalitan ng bigat na hindi ko alam kung ginhawa o sakit.

“Caleb…”

“Hindi ko alam kung ano mangyayari pagkatapos nito,” patuloy niya. “Pero ayokong umalis na parang wala lang.”

Tahimik lang ako. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin.

Ayoko rin namang masaktan siya, pero mas ayokong umasa.

Kaya ngumiti lang ako, pilit. “Neither do I.”

Nagtagpo ang mga mata namin.

At sa pagitan ng katahimikan, may isang bagay na malinaw

na kahit anong pilit naming itanggi, may koneksyon na nabuo kagabi na hindi basta mawawala.

"Let’s go,” sabi niya, bitbit ang bag. “Bago pa magbago ang isip ko.”

Tumayo ako at sinundan siya palabas ng silid.

Sa bawat hakbang namin palabas, ramdam ko ang bigat ng liwanag na bumabalot sa paligid parang binubuksan ng araw ang mga lihim na tinakpan ng ulan kagabi.

Ngunit sa ilalim ng lahat ng iyon, may natitirang init pa rin

isang apoy na pilit naming pinapatay, pero patuloy pa ring nagliliyab sa pagitan naming dalawa.