LOGINPagkatapos ng almusal, nagpasya akong lumabas sandali para tingnan ang paligid ng ancestral house. Hindi naman ako humihingi ng pahintulot na pumunta sa kabilang dulo ng mundo. Gusto ko lang makalanghap ng sariwang hangin nang hindi nakatingin sa lumang dingding.
“Roman, lalabas lang ako sandali.”
Agad siyang napatingin sa akin mula sa upuang katapat ng bintana.
“Hindi.”
Napataas ang kilay ko. “Hindi pa nga ako nakakalaba
KABANATA 76: ANG KATUWANG NASA LOOB NG MANSION"Corazon, magsisimula ka nang magsabi ng totoo."Hindi gumalaw ang mayordoma. Nakayuko siya habang nakatitig sa lumang access card na hawak ni Hernan."Sir, wala po akong ginawang masama.""Kung ganoon, ipaliwanag mo kung bakit nasa storage room ang mga gamit ni Elena.""Wala po akong alam kung paano napunta roon ang mga iyon.""At ang access card?"Napalunok siya."Matagal na po iyan, sir.""Alam ko. Kaya nga gusto kong malaman kung bakit hindi ito naibalik sa security office."Walang naisagot si Corazon.Nasa tabi ko si Alex. Tahimik siyang nakaupo sa sofa, hawak ang maliit na laruang ibinigay sa kanya ni Roman. Paminsan-minsan ay tumitingin siya sa mayordoma, pagkatapos ay sa akin.Gusto ko siyang tanungin kung bakit niya nakilala si Corazon, pero ayokong pilitin siyang magsalita."Corazon," maingat kong tanong, "bakit ka natakot nang makita mo si Alex?"Agad siyang napatingin sa akin."Hindi po ako natakot, ma'am.""Pero namutla ka."
"Alex, gusto mo bang magpahinga muna?"Umiling ang bata habang mahigpit na hawak ang maliit kong daliri.Ilang araw na rin mula nang makauwi kami sa mansion. Mas maayos na ang kalagayan namin, pero hindi pa rin nawawala ang pagiging mapagmatyag ni Roman. Kahit simpleng pagpunta ko sa sala, may dalawang guwardiyang nakasunod sa amin."Roman, hindi naman ako tatakbo.""Hindi ko sinabing tatakbo ka.""Pero para akong may escort sa bawat hakbang.""Mas mabuti nang sigurado."Napailing ako. Wala na akong nagawa kundi ngumiti.Habang naglalakad kami sa mahabang pasilyo, kasama namin sina Alex at Shadow. Nasa maliit na portable aquarium naman si Bubbles, na maingat na itinutulak ng isang tauhan.Biglang huminto si Shadow.Itinaas niya ang ulo at ilang beses na inamoy ang hangin."Ano iyon?" tanong ko sa isip ko."Bella, may kakaibang amoy."Napatingin ako sa kanya."Anong amoy?""Amoy ng taong ayaw kong makita rito."Biglang naging seryoso si Duchess na nasa malapit na bintana."May punto si
"Roman, bakit nasa ibabaw ng mesa ang mga bulaklak ko?"Hindi siya sumagot. Abala siya sa pagbabasa ng mga dokumentong dala ni Hernan."Roman?"Tumingin siya sa akin. "Ano?""Tinatanong ko kung bakit mo inilayo ang mga bulaklak ko.""Mas maganda silang tingnan diyan."Napatingin ako sa bouquet na inilagay niya sa kabilang bahagi ng silid. Halos limang hakbang ang layo mula sa kama ko."Talaga? Akala ko ba hindi ka mahilig sa bulaklak?""Hindi naman.""Kung ganoon, bakit parang may problema ka sa nagbigay?"Bumalik siya sa pagbabasa."Wala akong problema sa kanya."Napangiti ako. "Ah, ganoon ba?""Oo.""Kung magkita kami ulit, puwede ko ba siyang pasalamatan nang maayos?"Huminto ang paggalaw ng kamay niya sa papel."Nagpasalamat ka na.""Pero gusto ko pa siyang pasalamatan. Ang bait niya kasi."Dahan-dahan niyang ibinaba ang dokumento."B
"Sigurado ka bang puwede ka nang umuwi?"Pang-ilang beses na yata akong tinanong ni Roman habang inaayos niya ang mga gamit ko."Roman, sinabi na ng doktor na stable na ako. Kailangan ko lang magpahinga at iwasan ang mabibigat na gawain.""At susundin mo ang lahat ng bilin niya.""Opo, Doktor Roman."Napatingin siya sa akin."Huwag mo akong tawaging ganyan."Napatawa ako. "Eh, para kang doktor kung mag-utos."Hindi siya sumagot. Sa halip, tinulungan niya akong isuot ang maluwag na jacket para hindi matamaan ang sugat ko sa balikat.Pagdating namin sa mansion, sinalubong kami ni Tiyo Gustavo."Sa wakas! Akala ko dito na kayo titira sa ospital.""Mas gusto ko ring dito na lang siya magpagaling," sagot ni Roman."Eh di mabuti. Pero huwag mong gawing bilangguan ang mansion dahil lang gusto mong bantayan siya."Napangiti ako. Kahit si Roman ay tila wala nang maisagot.Sa loob n
"Isa pang kutsara."Napatingin ako kay Roman na hawak ang mangkok ng sopas."Roman, pangatlo mo na iyan.""At pangatlo mo na ring tinanggihan.""Hindi na ako gutom.""Pero kailangan mong kumain para gumaling."Napabuntong-hininga ako. "Parang bata naman ang kausap mo.""Kung bata ang kausap ko, mas madali pa sigurong kumbinsihin."Napatawa ako. "Napakabait mo talagang magsalita."Inilapit niya ulit ang kutsara."Sige na. Isa pa."Wala akong nagawa kundi sumunod. Sa totoo lang, mas mahirap pa palang makipagtalo sa isang lalaking desididong pakainin ka kaysa sa isang taong nagbabanta sa buhay mo.Sa tabi ng kama, nakahiga si Shadow. Hindi pa siya lubusang nakakabawi, pero mas maayos na ang kalagayan ng mga paa niya. Si Duchess naman ay abala sa pag-aayos ng sarili sa upuan."Master, siguraduhin mong mauubos niya iyan," sabi ni Shadow sa isip ko. "Kailangan niyang lumakas.""
"Roman, hindi mo kailangang nakabantay sa akin buong araw."Hindi man lang siya tumingin mula sa hawak niyang tasa ng tubig. "Kailangan.""May mga tauhan ka. May trabaho ka. Hindi mo kailangang kalimutan ang buong mundo dahil lang nasugatan ako."Inilapag niya ang tasa sa mesa at inayos ang unan sa likod ko."May mga taong kaya kong pagkatiwalaan sa trabaho ko. Pero wala akong ibang mapagkakatiwalaan para tiyaking maayos ang kalagayan mo."Napatingin ako sa kanya."Parang hindi ka naman marunong magpahinga.""Ikaw ang dapat magpahinga.""At ikaw ang dapat matulog.""Matutulog ako kapag sigurado akong maayos ka na."Napailing ako. "Napakatigas talaga ng ulo mo.""Mas matigas ang ulo mo."Hindi ko na siya sinagot. May punto rin naman siya, kahit nakakainis aminin.Ilang sandali pa, dumating ang nurse upang tingnan ang sugat ko. Tahimik na nagmasid si Roman habang sinusuri ang benda







