CHAPTER 1: THE BLOODLINE START

THUNDER LAVISTRE

“Aral kayo mabuti..” naka ngiti kong bilin sa mga bata. Ako na ang ang presinta na ihatid sila sa school.

Dahil ang daddy kasi nila maagang pumasok may early morning meeting kasi ito. Plano ko na rin dumalaw kay Flame, alam ko na hindi ito papayagan na mag bail para maka labas.

“Ba-bye tito!” Sabay sabay ng mga ito na paalam.

Ngumiti ako at kumaway, hinintay ko na muna na maka pasok na sila sa bago ako tumalikod.

Ngunit kahit naman mag bail kami, alam kong hindi lalabas si Flame sa loob gusto nitong bugbugin ang tatlong ‘yun.

Bumuntong hininga ako at nag lakad na patungo sa parking lot ng school. Habang nag lalakad ako nag vibrate ang cellphone ko agad kong kinuha sa bulsa ng aking suot na suit.

Si Mika ang tumatawag sakin agad kong sinagot ito. “Mika may problema ba?” Tanong ko dito.

“Boss Thunder, may nakita po kasi kaming cargo malapit sa underground pero nang tingnan ng isa sa tauhan natin mabaho daw po parang nabubulok na basura.” Paliwanag nito.

“Then itawag ninyo sa malapit na barangay, baka sa kanila galing yan o sa mga bahay bahay sa malapit. Sobrang lapit ba sa Underground?” Tanong ko dito at pumasok na ako sa kotse ko.

“Ang kaso lang po, hindi daw po ito sa mga bahay dito, ano po gagwin namin? Hindi po bago ka po makarating dito makikita mo siya, hagip pa ng camera o CCTV ng UG boss..” paliwanag nito.

“Sige dadaan ako bago pumasok.” Sagot ko dito at binaba ko na ang tawag ko.

BLAKE SHIN DELA VEGA

NGUMISI SA HARAPAN ko si Haruto. “Anata no otto no kazoku mo watashi ga okutta mono o miru to omoimasu.” (Sigurado makikita na ng pamilya ng asawa mo ang pinadala ko.)

Ilan taon na ang lumipas ng maging active muli ang clan sa mundong ng Yakuza sa utos na rin ni Tito ama ni Kenneth at Kurt. Ayaw ko man pero wala akong nagawa.

Hiling ko sa kanila na babalik ako kapag kaya na maintindihan ng mga anak ko na kahit ang ama nila ay pareho lang sa kanilang ina.

Na parehong hindi pa alam ng mga bata ang tungkol sa kanilang ina. Usapan namin ng asawa ko sasabihin namin ang totoo kapag tumungtong na ng 11 years old ang kambal, same age kung saan sinabi na namin kay Cloud ang totoo.

Dahil ayaw namin masira ang isip ng mga bata.

Kahit ang ibang pamangkin ng asawa ko ganito na rin ang ginawa ng pamilya upang mas maintindihan nila at hindi na maging magulo ang isip nila.

Tumayo ako at ngumisi. “Ito lang ang sasabihin ko..” putol ko at tinukod ko ang dalawang kamay ko sa mesa at yumuko. “Hindi mo ganun kadaling matatakot ang asawa ko at ang buong DCN. Wala kang bilang sa emosyon nila.” Malamig kong wika at tumayo na ako.

“Hanz..” tawag ko sa pinsan ko at nag lakad na ako palabas ng Japanese Restaurant.

“Hey, paano kung sumugod sila mamaya? Uhaw sila sa atensyon ng DCN ngayon, mas lalo wala si Flame..” tanong ni Hanz sakin.

“Malaki pinag bago ng mag pipinsan matapos ang pinaka huli nilang laban. Nag iba na rin sila, naging eye opener ang nangyari noon na hindi lang si Flame dapat ang lumalaban.” Sagot ko at sumakay na sa kotse.

Nang pumasok ito. “Hindi na rin ako papayag na hindi tutulungan ang asawa ko, ilang beses na nila iniwan sa ere ang asawa ko. Hindi ko na hahayaan ito, malaki na rin ang mga anak namin..” sagot ko.

“Hindi ka ba malungkot ng malaman mo na hindi buntis ulit si Flame?” Tanong nito.

Ngumiti ako at umiling. “It’s so difficult for my wife to get pregnant again, ayoko mawala ang asawa ko dahil lang sa binuntis ko ito muli. Natakot ako ng malaman ko na posible, dahil tinapat na kami masyadong delikado mas lalo kawawala lang ng anak namin. Ayoko mapahamak ang asawa ko, ayoko dumating yung araw na kailangan ko mamili sa anak at asawa ko. I can’t do that, my wife is life my family is my life.. Hanz..” sagot ko.

Tumango ito at tinapik ang balikat ko. “Mabait pa rin ang itaas, kahit pa-paano. Alam niyang hindi pa kayo handa mag asawa. Mag enjoy muna kayo sa mga anak niyo ‘wag kayo mag madali.” Paalala nito.

“Yan din sinabi ko sa asawa ko.” Sagot ko dito.

FLAME MORJIANA LAVISTRE - DELA VEGA

Naka sunod ang tingin sa akin ng lahat ng inmate sa loob tinatawag ditong cafeteria. Kung gugustuhin ko lang kaya ko lumikha ng mas malaking gulo dito para makalabas pero hindi ko gagawin ‘yun dahil iba ang target ko..

Nag hihintay lang ako ng tamang oras bago kumilos. Hindi dahil wala akong oras kundi mahaba ang oras ko dito.

Binagsak ng lalaki ang pagkain ko sa tray na hawak ko. “Bawal maarte dito Miss Mafia. Yan lang ang rasyon ngayon.” Wika nito tinitigan ko ng maigi ang pagkain.

Napansin ko na hindi ito pagkain ng tao. “This is mashed dog food right?” Tanong ko na kina singhap ng hangin ng lahat.

May narinig pa akong sumuka sa likod ko. Malamig kong tinapunan ng tingin ang lalaking nagbibigay ng pagkain. Nakangisi ito. “Pasensya na may nag bayad kasi para pakainin ka ng gany—-” hindi ko pinatapos ito ng kunin ko ang kutsara at sinaksak ko ang kaliwang mata nito.

Bago ito makalayo sakin hinila ko ang damit nito sa isang kamay ko hawak ko ang tray at binaba ko ito. “Tumigil ka Lavistre!” Sigaw ng mga bantay.

Lumingon ako at binigyan sila ng malamig na tingin. Dinakot ko ang dogfood at walang pasabi ko itong sinubo sa bibig ng lalaki.

“Lunukin mo kung ayaw mo tanggalin ko lalamunan mo.” Malamig kong utos dito.

Nang bumagsak ang mesa na yari lang sa kahoy dahil sa bigat ng lalaki ng hilahin ko ito palabas kung saan ito naka tayo.

“Bitawan mo o babarilin kita!” Utos ng isang pulis sa sakin.

Dahan dahan akong tumayo at hinawakan ko ang buhok ng lalaki, “Barilin? Subukan mo kung ayaw mo sunugin ko ang buong building na ito kapag binuhay niyo pa ako.” Pag babanta ko muli.

“Sisiguraduhin ko na walang mahimbing na matutulog sainyo ngayong gabi..” dagdag ko.

Nakita kong natigilan ito at dahan dahan binaba ang hawak nitong b*ril. Umupo ako para makapantay ko ang lalaki. “Sino nag utos sayo na pakainin ako ng dog food? Kapalit hindi kita tatapusin.” Bulong ko na tanong dito.

“Si-si Fred Brown..” natatakot nitong sagot.

Naikuyom ko ang kamao ko at binitawan ito. “Salamat..” sagot ko at binitawan ko na ito at tumayo na ako at nag lakad ng tahimik.

Nasa kabilang building ang tatlong ‘yun dahil nilipat sila. Alam ng mga inmate dito na malaki atraso sakin ng mga ‘yun.

Ngunit wala akong pakialam kung nasaan ako, malapit na rin mangyari ang pinaka gusto ko mangyari.

Kaunti na lang.

Bumalik ako sa selda ko at umupo ako sa aking matigas na kama, dito mag isa ako dahil delikado para sa iba ang may kasama ako ito ang kumakalat na balita dito.

Mula sa gilid ng mata ko, nakikita ko ang pag galaw ng camera alam ko sinusundan nila ako at bawat galaw ko. Narinig ko kagabe na pinag handaan nila ang pag kaka kulong ko, upang maiwasan ang nangyari may apat na taon na mahigit ang nakakaraan. Malaki ang nawasak sa ginawa kong gulo, dito sila mas natakot.

Sa kaya kong gawin at dalhin sa loob.

Isa na rin sa pinag bawal ang mag karoon ako ng dalaw at access sa labas ng kulungan. Mas mahigpit ngayon.

Pero hindi nito ako mahahadlangan.

Magaganap parin ang dapat maganap.

Humiga ako sa at tumalikod naka harap ako sa malamig na semento. Pinikit ko ang mata ko at sinilip ko ang kamay ko, hawak ko ang binigay ng asawa ko sa akin.

Pipindutin ko lang ito ibig sabihin magaganap na ang pag laya nila bukas ng gabi.

Dito sasaluhin na ito ng asawa ko, parating na rin ang iba nitong kasama. Planado na ito bago pa maka alis ng bansa si Draven at ang pamilya nito, sinadya ko sila paalisin upang hindi sila mas lalo madamay.

Sa ngayon hindi ko pa kailangan si Draven tatlong buwan na rin ng sumabak ito sa kanyang training. Kailangan niya matutunan at maging malakas dahil kakailanganin ko siya sa mga susunod na buwan.

Lahat sila.

Pasimple kong kinabit ang earpiece sa teinga ko at pumikit ako. Hinihintay ko ang hudyat ni Onze bago ako tumayo dito.

ILANG ORAS ANG LUMIPAS ng marinig ko si Onze. “Boss hawak ko na ang cctv sa buong kulungan.” Wika nito.

Dinilat ko ang mata ko at bumangon na ako, tumayo ako at tahimik akong lumabas ng selda ko. Naka lock ito pero meron akong susi na ginawa ko gamit ang kutsara.

Tinago ko ang maliit kong dagger at naka paa lang akong nag lakad upang walang ingay. Dumeretso lang ako hanggang maka labas ako, agad kong kumanan.

Tagusan ang daan na tatahakin ko patungo sa silid ng tatlo. Sumulip ako sa ibaba nakita ko ang pag iikot ng mga pulis, ngumisi ako at mabilis akong tumakbo.

Nang makarating ako lumingon ako sa paligid ng walang tao agad kong binuksan ang silid ni Fred Brown.

Mahimbing itong natutulog plano ko si Fred lang ang gagalawin ko. Hindi na ang dalawa pa, nang alisin nito ang braso niya sa pag kaka takip sa mukha nito.

Nilabas ko ang four finger ko at nilagay ko sa kamao ko at sunod sunod kong sinuntok ito. Mabilis kong tinakpan ang bibig nito ng tumigil ako.

Nanlaki ang mata nito bago pa ito maka piglas isang mas malakas na suntok ang binigay ko. “Hindi pa tayo tapos..” bulong ko, hinawakan ko ang ulo nito at sunod sunod kong hinampas sa sementadong pader sa gilid nito.

Nang muli itong mawalan ng malay tumigil na ako, tinitigan ko lang ito at ngumisi, “Bukas ka na nila makikita, sigurado ako na malala ang sasapitin mo.” Bulong ko at nag lakad na ako para lumabas.

Wala akong pakialam sa dugo na pumapatak, pero niligaw ko ang dugo sa kilalang mayor ng buong building na ito. Ngumiti ako at inalis ko ang four finger ko at pinunasan ko ito ng tissue.

Binato ko ito sa loob ng selda bago ako pumasok sa sarili kong silid. Sinigurado ko na walang trace ng dugo sa suot ko bago ako bumalik sa pag kaka tulog.

“Onze, pag higa ko ibalik mo na sa dati..” bulong ko at humiga ako katulad ng higa ko kanina.

“Masusunod po..” sagot nito.

Pinikit ko ang mata ko at alam kong bumalik na sa lahat ulit.

-

Never mistake my silence for Weakness. No One plan a Murder out Loud.