Chapter 4

Rosetta's POV

I was looking at Zylia who's now sleeping peacefully on her bed.

I'm still at Nicholas house because Zylia wants to play with me. She wanted to bond with me, hindi ko naman matanggihan kasi sobrang cute niya. Tapos hindi ko rin namalayan na gumabi na pala.

"Bukas ka na umuwi gabi na," ani Nicholas na nakatayo sa pinto ng kwarto ni Zylia.

I didn't speak. I stood up and walked through him. Lumabas na ako ng kwarto ni Zylia at sumunod naman siya sa akin.

"May gagawin pa ako sa apartment ko," sagot ko naman.

"Pero gabi na, Rosetta. You can't go home at this hour," ani Nicholas, mukhang pinipilit niya akong dito matulog sa bahay niya. Not gonna happen.

Hinarap ko siya at pinagkrus ang mga kamay sa ibabaw ng aking dibdib. "Don't you remember na hinatid mo ako sa apartment nong nakaraan?" Tinaasan ko siya ng kilay pero umiwas siya ng tingin sa akin upang dahilan na mapangisi ako.

"Mr. Riva—"

"It's Nick." Putol niya sa sasabihin ko.

Napairap ako sa hangin dahil sa sinabi niya.

Ang arte ha. Apilyedo niya rin na naman iyon.

"Fine. Nick na kung Nick..." Inabot ko na ang bag ko at sinakbit iyon sa aking balikat. "But like I have said earlier, uuwi ako. Marami pa akong gagawin at may apartment akong dapat uwian."

Hindi na siya nagsalita pa. Tumalikod na siya sa akin at nagsimula nang maglakad pababa ng hagdan. Nagkibit balikat na lang ako at sumunod na lang sa kaniya.

Tama naman ako diba? Not because I accepted his offer ay hindi na ako uuwi sa apartment ko. Yes I maybe raised by golden spoon but may ibang buhay na ako. I shouldn't depend myself on him.

"Get in the car," utos niya sa akin bago pumasok sa loob ng driver seat. Bumalik na naman sa pagiging suplado ang tono ng pananalita niya. Hindi rin niya ako binigyan ng kahit isang tingin.

Is he mad ba?

Napanguso na lang ako at sumunod na lang sa utos niya. Pumasok na ako sa loob ng passenger seat at agad na sinuot ang seatbelt. Mahirap na baka mapaaga ang punta ko sa langit.

He didn't say any words. Mabilis niyang pinaandar ang sasakyan paalis ng bahay niya. Pokus na pokus ang kaniyang tingin sa daan. Nakakunot ang kaniyang noo habang magkasalubong ang dalawa niyang kilay.

Napabuntong hininga ako. "Are you mad?" tanong ko.

"Is there any reason to get me mad at you?" he shot back.

Napatikom ako ng bibig at umiwas na ng tingin sa kaniya. Yeah right. Walang rason para magalit siya sa akin.

I am just assuming things.

Delulu mo talaga, Rosetta!

Sinandal ko na lang ang sarili ko sa kinauupuan ko habang nakatingin sa labas, sa mga sasakyan, sa street lights na dinadaanan namin. Ang peaceful ng gabi, walang gulo tanging kapayapaan lang.

Sana ganito na lang palagi. But the world isn't perfect. Magulo talaga ang mundo dahil sa mga taong hindi makuntento sa yaman nila.

Sa lalim ng pag-iiisip Koo ay hindi ko namalayan na nasa tapat na kaming dalawa ng apartment ko.

"Andito na tayo," mahinang sambit niya, hindi niya ako binigyan ng tingin.

Nagtanggal na ako ng seatbelt at hinarap siya. "Thank you..."

Tumango lang siya bilang sagot.

Bumuntong hininga ako bago binuksan ang pinto. Lumabas na ako at sa pagtapak ko sa labas ay malakas na hangin ang dumampi sa aking balat.

"Uhmm just call me na lang if may gagawi-"

"Just close the door, Rosetta. I will just call you when you need to sign the papers," he cut me off.

Tahimik akong napatango at sinarado ang pinto. Mabilis naman niyang pinaandar ang kaniyang sasakyan paalis sa harap ko.

Tinatanaw ko lang ang papalayo niyang kotse. Isang malakas na buntong-hininga ang aking pinakawalan ng tuluyann na siyang mawala sa aking paningin.

Umiling-iling ako at naglakad na patungo sa pinto ng aking apartment. Kinuha ko sa loob ng bag ko ang susi upang buksan ang pinto. Pumasok na ako sa loob at agad na tinapon ang sarili sa maliit na sofa.

I can't help myself but to overthink that he is mad at me.

What if hindi niya itutuloy iyong offer niya? paano na ang malaking utang ni Dad?

I heaved a sigh before I laid down on the sofa. I stared at the ceiling thinking about my life if I couldn't pay the debt of my father.

"Bakit kasi ang laki ng utang mo, Dad? bakit ka nangutang tapos hindi mo rin pala kayang bayaran?" sunod-sunod na tanong ko as if sasagutin niya ako.

Naputol ang malalim kong pag-iisip ng biglang tumunog ang cellphone ko. Mabilis akong bumangon upang abutin ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa. Napaawang ang labi kong nakatingin sa screen ng cellphone ko nang makita ko ang pangalan ni Nicholas.

we exchange number kanina.

Taranta kong sinagot ang tawag niya nang tumunog ang cellphone Koo ulit.

"A...a-ano ang kailangan mo?" nauutal kong tanong at gusto kong kastiguhin ang sarili ko.

Why I am even stuttering?

I heard him sighed from the other line. ""I'm sorry for my attitude earlier," he apologize that made my lips formed into a smile.

"Ayos lang iyon 'no," sagot ko pinipigilan ang sarili na maging masaya.

Ang isang Nicholas Rivas humingi ng tawad?

Ibang-iba siya nong unang kita namin. Ang sungit-sungit niya kaya sa akin. I didn't know that he will apologize to me this quick.

"Papasundo na lang kita bukas sa driver," sambit niya mula sa kabilang linya. His voice was too soft to handle. Malumanay siya, hindi matigas o malamig katulad ng pagkausap niiya sa akin kanina.

"Baka hanapin ka ni Zylia eh," dagdag na sabi niya.

I nodded my head as if he is in front of me. "OK. Maaga na lang akong gigising bukas."

"hmm sige baba ko na 'to...."

""sige... umhh Nick..." Tumigil muna ako sa pagsasalita at huminga ng malalim para kumuha ng lakas upang sabihin ang katagang hindi ko nasabi kanina.

"Ingat sa pagmamaneho. Hindi safe ang ganon kabilis na pagdrive."

"I will. Thank you, Rosetta." and with that he ended the phone call. Nanatali sa tenga ko iyong cellphone ko habang may masayang ngiti na nakapaskil sa labi ko.

Ano iyan, ROsetta? Don't tell me you're fucking like him? No! You can't like him like that, Rosetta. Ang bilis mo naman ma-attach!

I merely shook my head.

Tamang desisyon sana 'tong gagawin ko na tanggapin si Nick sa buhay ko. Sana tama rin na ang pagpayag ko na maging ina ng anak niya at maging asawa niya sa papel. Alam ko rin na iyong pinapakita niya sa akin na kabutihan ay dahil kailangan niya ako sa buhay niya.

"I promise, I'll be a good mother your daughter, NIck. I won't leave her like what her biological mother did to her..."