ตอนที่ 1 สัมผัสแรก I

เสียงดนตรีดังกระหึ่มไปทั่วห้องจัดเลี้ยงของชั้น 8 หอประชุมกลางของมหาวิทยาลัยนานาชาติแห่งนั้น บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักศึกษาและสตาฟรุ่นพี่ที่ร่วมฉลองพิธีจบรับน้องอันยาวนานกว่าสองเดือน ไฟหลากสีกระพริบไปมา เสียงเพลงเร้าใจดังก้องกังวาน แก้วช็อตถูกยกขึ้นดื่มกันอย่างไม่หยุดหย่อน เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยกันแทบกลืนเสียงเพลงในบางช่วง

ที่มุมหนึ่งของห้อง ไคริน นั่งเงียบ ๆ บนโซฟายาวสีแดง แก้วเหล้าในมือถูกถือไว้อย่างเฉยเมย เขาไม่ได้ร่วมวงเต้นรำเหมือนคนอื่น ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างไร้ความรู้สึก หน้าหล่อเหลาได้รูปคมเข้มดูเย็นชาภายใต้แสงไฟวูบวาบ คนที่พอจะรู้จักเขาไม่กล้าเข้ามาทัก รู้ดีว่าหนุ่มลูกนักการเมืองคนนี้ไม่ชอบการเข้าสังคม

เสียงหัวเราะดังลั่นดึงความสนใจของไครินให้หันไปมอง กลางวงเต้นรำ เทวัญ กำลังเต้นอย่างสนุกสนาน ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่ปลดกระดุมลงมาสามเม็ด เผยให้เห็นเรือนร่างที่เพรียวบาง ผิวสีน้ำผึ้งเปล่งประกายใต้แสงไฟ เขาเต้นราวกับไม่มีใครมองอยู่ ยิ้มกว้างอย่างมีเสน่ห์ ดึงดูดทุกสายตาให้จับจ้องมาที่เขา รวมถึงสายตาของไครินด้วย

“ไอ้เท! นี่เตรียมเกมพิเศษมาแล้ว” เสียงตะโกนของรุ่นพี่ปี 4 ที่เป็นหัวโจกในวงดังขึ้น “มาเล่นเกมพระราชากันดีกว่า!”

เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นจากคนในวง เทวัญยิ้มกว้างโบกมือเรียกคนที่ยังไม่ได้เข้าร่วมวง

“เข้ามาเลยทุกคน! ยิ่งเยอะยิ่งสนุก” เสียงใสของเทวัญดังก้อง เขามองไปรอบ ๆ สายตาเหลือบไปเห็นไครินที่นั่งอยู่มุมห้อง “แม้แต่คุณชายไครินก็เข้ามาได้นะ ไม่ต้องทำเป็นเรียบร้อยเย็นชา!”

คำพูดนั้นทำให้ไครินเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคมเข้มจับจ้องที่ใบหน้ายิ้มแย้มของเทวัญ นับเป็นครั้งแรกที่เทวัญพูดกับเขาโดยตรงตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย แม้จะรู้จักกันตั้งแต่มัธยมปลาย แต่พวกเขาแทบไม่เคยคุยกัน อยู่คนละกลุ่ม คนละโลก ไครินเป็นเด็กเงียบขรึม ฐานะดี ส่วนเทวัญคือดาวเด่นของโรงเรียน ปากกล้า เข้ากับคนง่าย มีเพื่อนฝูงล้นหลาม

“หึ!” ไครินเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มแล้วลุกเดินเข้าไปในวง เขาไม่ได้เข้าไปเพราะคำเชิญของเทวัญ แต่เพราะจังหวะนั้นวงเริ่มคึกคักขึ้น และสายตาที่มองเทวัญยิ่งแน่วแน่ขึ้น

เกมพระราชาเริ่มต้นขึ้นด้วยการที่ทุกคนจับเบอร์ คนที่ได้เป็นพระราชาจะเป็นผู้สั่งให้หมายเลขต่าง ๆ ทำตามคำสั่ง ยิ่งล่วงเข้าสู่ยามดึก ยิ่งทุกคนเมามากขึ้น คำสั่งก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น คนหนึ่งต้องเต้นยั่วยวน อีกคนต้องถอดเสื้อ บางคนต้องจูบกับคนที่ไม่รู้จัก ทุกคนเมาหัวราน้ำ หัวเราะร่าไม่หยุด แม้แต่ไครินที่ปกติเงียบขรึมก็ดื่มไปหลายแก้ว จนแก้มเริ่มแดงเรื่อเล็กน้อย

“เกมรอบที่ 15!” พิธีกรประกาศเสียงดัง “พระราชาได้แก่...หมายเลข 8!”

“เหี้ย! กู!” รุ่นพี่ปี 4 คนหนึ่งลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เอาล่ะ... หมายเลข 27 ต้องจูบกับคนที่คิดว่าเซ็กซี่ที่สุดในวงนี้ให้ทุกคนดู!”

“เฮ้ย! นั่นเบอร์กูนิหว่า” เทวัญร้องเสียงดัง เขาเมาหนักแล้ว แก้มแดงก่ำ ตาเริ่มพร่าเลือน แต่รอยยิ้มกว้างยังคงอยู่บนใบหน้า

ทุกคนโห่ร้องเชียร์ให้เทวัญเลือก สายตาทุกคู่จับจ้องด้วยความตื่นเต้น เทวัญลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ มองไปรอบ ๆ วง แววตาหยอกล้อของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที เขาเดินไปหยุดตรงหน้ารุ่นพี่ปี 4 คนหนึ่งที่หน้าตาดี

“พี่วินครับ...” เทวัญกระซิบเสียงกรุ้มกริ่มที่ได้ยินไปทั่ววง “พี่เซ็กซี่ที่สุดในวงนี้เลย...”

ไม่ทันขาดคำ เทวัญก็โน้มตัวลงประทับริมฝีปากตัวเองลงบนริมฝีปากของรุ่นพี่ที่ชื่อมาวินคนนั้นอย่างดุดัน ไม่ใช่แค่จูบแผ่วเบา แต่เป็นจูบดูดดื่มที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน มือของเทวัญยกขึ้นโอบรอบคอของรุ่นพี่คนนั้นอย่างแนบแน่น ร่างของเขาเคลื่อนไปนั่งคร่อมบนตักของอีกฝ่ายทันที

“โฮ้โห่!” เสียงโห่ร้องและปรบมือดังกระหึ่มไปทั่ววง ทุกคนเชียร์อย่างบ้าคลั่งเมื่อจูบนั้นไม่จบง่าย ๆ แต่กลับทวีความเร่าร้อนมากขึ้น ลิ้นของทั้งคู่เกี่ยวกระหวัดกันอย่างดูดดื่ม เทวัญนั่งขยับตัวบนตักของรุ่นพี่มาวิน สะโพกบดเบียดเข้าหากันอย่างไม่อายใคร มือของมาวินเลื่อนลงมาจับที่เอวของเทวัญแน่น ดึงให้ร่างนั้นแนบชิดเข้ามามากขึ้น

ท่ามกลางความคึกคักของทุกคน ไม่มีใครสังเกตเห็นแววตาของไครินเริ่มเปลี่ยนไป ดวงตาคมที่เคยเย็นชากลับลุกโชนด้วยไฟโทสะ มือที่กำแก้วแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาอันตราย ราวกับพร้อมจะกระโจนเข้าไปกระชากร่างของเทวัญออกจากอ้อมกอดของคนอื่นได้ทุกเมื่อ

จูบอันเร่าร้อนนั้นดำเนินต่อไปจนพิธีกรต้องทักท้วง “พอแล้ว ๆ เดี๋ยวก็ได้เอากันบนโต๊ะพอดี!” ทุกคนหัวเราะร่า ในขณะที่เทวัญผละออกจากจูบนั้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์

“จูบดีจังพี่วิน...” เทวัญกระซิบเสียงดังพอให้ทุกคนได้ยิน ก่อนจะลุกจากตักของอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ และเดินกลับที่นั่งของตน

เกมยังคงดำเนินต่อไป…

แต่ไครินไม่ได้สนใจอีกแล้ว สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เทวัญเพียงคนเดียว มองริมฝีปากที่เพิ่งผ่านการจูบมาอย่างเร่าร้อน ยังคงแดงช้ำและเปียกชื้น มองลำคอระหงที่ขยับขึ้นลงทุกครั้งที่เทวัญหัวเราะหรือดื่ม ทุกอย่างที่เทวัญทำกลายเป็นการยั่วยุโดยไม่รู้ตัว