Chapter 05

“Ano ba ‘yan?!” matalim na sigaw ni Salome, sabay turo kay Jenesis na parang may nagawa itong malaking kasalanan, kahit na maingat naman nitong ginagawa ang paggupit ng kuko. “Hindi mo man lang maayos ang paggupit!”

Biglang tumahimik ang buong sala. Tanging tibok ng puso ni Jenesis ang malakas sa loob ng dibdib niya.

Sumulyap si Raoul, sapat lang para makita si Jenesis na nakaupo sa sahig at si Salome na hawak-hawak ang daliri niya, parang masyadong pinalalaki ang nangyari.

Nanatiling blangko ang mukha ni Raoul. Walang mababasang emosyon.

Sa kabilang banda, napangiti nang bahagya si Yngrid. Halata sa tingin niya, alam niyang hindi aksidente ang nangyari. Sadyang nag-drama lang ang biyenan nila.

Si Gianna, agad na tumayo mula sa paglalaro sa carpet. Halatang nag-aalala habang nakatingin kay Jenesis na natumba.

Tatayo na sana ito para lapitan si Jenesis, pero…

“Umupo ka, Gianna.”

Malamig at matigas ang boses ni Yngrid. Walang puwang para tumanggi.

Napahinto ang bata, tumingin sa ina, saka dahan-dahang umupo ulit. Kunwari naglalaro, pero paminsan-minsan ay sumisilip pa rin kay Jenesis.

“Pasensya na po, Ma…” mahina ang boses ni Jenesis habang mabilis na tumayo at yumuko nang malalim. “Hindi ko po sinasadya.”

“Hindi sinasadya? Pabaya ka, Jenesis!” tumaas ang boses ni Salome. “O baka sinasadya mo akong saktan?”

“Hindi po, Ma! Wala po akong ganung balak!” agad na depensa ni Jenesis, hirap lumunok. “Siguro po… medyo pagod lang ako today, kaya…”

Hindi na siya pinatapos ni Salome.

“Ano ang ibig mong sabihin? Sasabihin mo na pagod ka dahil ginagawa mo ang trabaho mo?” matalim ang tono nito.

Hindi pa nakakasagot si Jenesis nang mas maagang sumingit si Yngrid, mas matalas ang mga salita.

“Hey, Jenesis,” tawag niya, may halong panunuya. “Dapat alam mo kung saan ka lulugar. Kung hindi ka pinanganak sa mayamang pamilya, at least matuto ka ng tamang asal.”

Bahagya siyang yumuko, mas lalong pinahiya si Jenesis. “Ayusin mo trabaho mo. Huwag puro dahilan. Nasa bahay ka ng mayayaman, hindi sa manukan.”

Kumagat si Jenesis sa labi niya. Hindi siya umimik pero sa loob niya, parang may sumisigaw.

Nanatili siyang nakayuko, pinipigilan ang sakit na naiipon sa dibdib niya.

*

Makalipas ang ilang oras…

Malalim ang buntong-hininga ni Jenesis habang nakatingin sa malawak na bakuran ng mansyon. Malaki ang paligid, pero pakiramdam niya ay masikip pa rin.

Kanina, balak lang sana niyang magpahinga sandali. Humiga kahit ilang minuto.

Pero hindi siya makatulog. Masyadong magulo ang isip niya.

Sunod-sunod na eksena ang bumabalik, pang-iinsulto ng mga hipag niya, malamig na trato ng biyenan, at ang utos ng asawa niyang mas masakit pa sa lahat.

Magbuntis… sa ibang lalaki.

Sumakit ang tiyan niya sa isip na iyon. Parang may pumipiga.

Kinuha ni Jenesis ang walis tingting na nakasandal sa pader. Nagsimula siyang magwalis sa bakuran. Hindi dahil kailangan kundi dahil iyon lang ang paraan para maibsan kahit konti ang gulo sa isip niya.

Paulit-ulit na galaw. Kahit saglit, gumagaan ang pakiramdam niya.

“Jenesis.”

Isang mabigat na boses ang tumawag sa kanya.

Napalingon siya agad.

Nakita niya si Raoul na nakatayo ilang hakbang ang layo, nakasuot ng maayos na suit, nakapasok ang mga kamay sa bulsa, at gaya ng dati, walang emosyon ang mukha.

“Yes, Kuya Raoul?” lumapit si Jenesis, hawak pa rin ang walis. Tumayo siya nang maayos sa harap nito, kahit ramdam niya ang bahagyang panginginig ng tuhod niya.

“Hanggang kailan ka mananatiling walang trabaho, hm?”

Natigilan si Jenesis.

Walang trabaho? Bahagya siyang napayuko. Biglang sumikip ang dibdib niya.

Sa buong panahon, siya ang gumagawa ng lahat sa bahay, pagluluto, paglilinis, pag-aalaga. Higit pa sa ginagawa ng isang katulong.

Pero alam niya ang ibig sabihin ni Raoul.

Trabaho sa labas. May sahod. Iyong may posisyon.

“Hindi ko po alam, Kuya…” mahina niyang sagot. Mas hinigpitan niya ang hawak sa walis, parang naghahanda sa susunod na sasabihin.

“May diploma ka pa?” tanong ulit ni Raoul, diretso.

Bahagyang tumango si Jenesis. “Meron po, Kuya.”

“Kung ganon, papalit ka sa secretary ko. Naka-maternity leave siya.”

Biglang napatingin si Jenesis sa kanya, hindi makapaniwala.

“Se-seryoso po, Kuya?” nanlaki ang mga mata niya, hirap huminga.

Hindi sumagot si Raoul. Tumingin lang ang lalaki, diretso, malinaw na seryoso siya.

“Pero… ako po…” napahawak si Jenesis sa dibdib niya. “Vocational lang po ang natapos ko. Kaya ko po ba ‘yon?”

“Ako ang may-ari ng kumpanya,” maikling sagot ni Raoul.

At sa simpleng linyang iyon, malinaw na wala nang dapat pagtalunan.

Biglang lumiwanag ang mga mata ni Jenesis. Matapos ang isang taon na pakiramdam niya ay wala siyang halaga, puro pang-iinsulto ang naririnig, at tinatrato na parang walang silbi, ang pagkakataong iyon ay parang nanalo siya sa isang malaking lottery.

“Kung pwede po talaga… gusto ko, Kuya… gusto ko talaga!” sabi niya, hindi maitago ang excitement sa boses.

Bahagyang tumango si Raoul. “Kung sure ka na, bukas mag-start ka na.”

*

Kinagabihan…

Mas puno ang dining table ng pamilya Rodriguez kaysa karaniwan.

Nagkikiskisan ang kutsara at tinidor, pero walang masyadong nag-uusap. Tahimik ang lahat, hanggang sa ilapag ni Raoul ang baso niya nang may mahinang “ting” na tunog.

Napalingon ang lahat.

Tumingin si Raoul kay Salome, saka saglit kay Jenesis na nakaupo sa tabi ni Caizer.

Tumikhim siya at inilapag ang coffee cup.

“May sasabihin ako,” kalmado pero matigas ang boses niya.

Biglang naging tense ang paligid. Diretsong tumingin si Salome sa kanya. Sumunod sina Yngrid, Duke, Iris, at Caizer. Lahat naghihintay.

“Ano ‘yon, Rao?” tanong ni Salome.

Pinunasan ni Raoul ang labi niya gamit ang napkin. “Starting tomorrow, magtatrabaho si Jenesis sa company. Siya ang papalit sa secretary ko na naka-maternity leave.”

Natigil sa ere ang kutsara ni Caizer.

Napasinghap nang kaunti si Yngrid sa gulat. Si Iris naman, agad napatingin kay Raoul.

Tumigil si Salome sa galaw at umayos ng upo, parang sinusuri ang narinig. Biglang naging tense ang atmosphere. Pero si Raoul, kalmado pa rin. Walang bakas ng pagdadalawang-isip.

“Raoul… seryoso ka?” tanong ni Yngrid, halatang hindi natuwa.

Napatawa nang bahagya si Yngrid, isang tawang may halong panlalait. “I mean… kaya ba ni Jenesis magtrabaho sa Rodriguez company? Secretary pa talaga?”

Naningkit ang mata ni Salome. “Raoul, huwag kang magdesisyon nang padalos-dalos. Maraming mas experienced na aplikante. Besides…”

“I’m done with my decision,” putol ni Raoul.

Natahimik si Salome. Bihira siyang maputol pero si Raoul ‘yon.

Si Jenesis, na kanina pa nakayuko, mas lalong hinigpitan ang hawak sa laylayan ng palda niya. Ramdam niya ang lahat ng tingin na parang tumutusok sa kanya.

Pero si Raoul, hindi man lang siya nilingon. Nanatili siyang malamig at kalmado.

Sa huli, si Salome ang tumingin kay Jenesis. “Sigurado ka bang kaya mo? Don’t mess things up.”

Napalunok si Caizer. Halatang hindi siya komportable, parang iniisip na baka mapahiya siya kapag nagkamali si Jenesis. Pero hindi siya nagsalita.

Sumandal si Raoul sa upuan, saka muling nagsalita. “Hindi ako basta-basta pumipili ng empleyado. Kung sinabi kong kaya niya, then she can do it.”

Tumahimik ang lahat. At si Jenesis… hindi mapakali ang tibok ng puso niya.

Takot.

Nerbyos.

At kakaibang pakiramdam, parang may konting init sa dibdib niya.

Dahil sa unang pagkakataon, may taong nagtanggol sa kanya sa bahay na iyon. Hindi man siya tiningnan ni Raoul, pero sapat na ang mga salita nito para maramdaman niyang may kakampi siya.

Nagpatuloy ang hapunan, pero nagbago na ang hangin sa paligid. Walang nangahas tumutol, kahit si Salome.

“Kailangan mo ba talaga, Raoul? Gagawin mong personal secretary si Jenesis?” tanong ni Yngrid matapos nilang makapasok sa kwarto. Tapos na ang hapunan.

“Temporary lang,” maikling sagot ni Raoul habang inilalapag ang mamahaling relo sa mesa.

Napangiti si Yngrid, bahagyang tumawa.

“Kahit temporary… ang baba pa rin,” sabi niya, tinaasan ng kilay. “TechVoc lang ‘yan, Raoul. Ano bang ine-expect mo sa kanya? Honestly?”

Lumapit siya, mas lumalim ang tono ng pangmamaliit. “Yung secretary mo na naka-leave, master’s degree. Tapos papalitan mo ng isang hamak na Jenesis?”

Umiling siya, may ngiting mapanlait. “Ang skill niya lang naman, magluto, maghugas ng pinggan, at maglinis ng bahay. Office work? She’s not fit for that.”

Tahimik lang si Raoul, ni hindi niya pinansin ang mga sinabi ng asawa.

Saglit lang siyang sumulyap kay Yngrid sa salamin habang tinatanggal ang relo niya.

Pagkatapos, nagsalita siya.Mababa ang boses. Kalmado pero direkta.

“Don’t measure someone else’s ability gamit ang makitid mong standard.”