Chapter 04

“Caizer…” mahina ang boses ni Jenesis habang tumatayo mula sa pagkakaupo. Nanginginig ang kamay niya habang inaabot ang calling card. “Bakit kailangan pa nating pag-usapan ‘to ulit, Caizer?”

Mas tumalim ang tingin ni Caizer.

“Bakit?” malamig niyang sagot. “Akala mo ba nagbibiro lang ako kanina? You think I’m just bluffing tungkol sa hospital bills ng lolo mo?”

Napayuko si Jenesis. Mahigpit niyang pinisil ang calling card hanggang halos malukot ito.

“Pero… Cai, hindi ko kaya,” basag ang boses niya, halos pabulong. “I can’t do something like that.”

Lumapit si Caizer. Mabagal ang hakbang pero may bigat, hanggang sa wala na halos distansya sa pagitan nila.

“Kailangan mong kayanin,” malamig niyang sabi. “Because you don’t have a choice.”

Tumingala si Jenesis, puno ng luha ang mga mata. “Caizer… please. Don’t force me like this. Kung tungkol sa hospital bills, ako na ang—”

“Stop.”

Isang salita lang, pero sapat para mapatahimik siya.

Matagal siyang tinitigan ni Caizer, matalim, parang tinatagos ang dibdib ni Jenesis na kanina pa mabigat ang pakiramdam.

“Gusto mong malaman kung bakit paulit-ulit ko ‘tong sinasabi?” mas mababa ang boses niya ngayon, pero mas malamig.

“Sa tingin mo, kasalanan kanino kung bakit lagi akong pinapahiya ni Mama sa harap nina Kuya Duke at Kuya Raoul?” dugtong niya.

Itinuro ni Caizer ang sarili niya, mabilis ang paghinga.

“Ako ang napapahiya, Jen. Ako ang lagi niyang kinukwestyon. Every time na nasa dining table tayo, ako lang ang pinupuna.”

Hindi malambot ang tono niya, mapait. Itinaas niya ulit ang kamay, itinuro si Jenesis. “Tapos wala ka pa gabi sa dinner? Sinadya mo ba ‘yon para lalo akong mapahiya?”

Dahan-dahang bumaba ang tingin niya, tumutok sa mukha ni Jenesis.

“Kaya huwag kang magreklamo. Just do what I said,” mariin niyang bulong. Itinulak niya nang bahagya ang daliri sa dibdib ni Jenesis.

“Magbuntis ka. That’s the only way para mabawi mo ang kahihiyan na dinadala ko dahil sa 'yo.”

Kinabukasan…

“Tama nga si Ate Yngrid… multifunction ka talaga,” natatawang sabi ni Iris habang pinapanood si Jenesis na nagpa-plantsa ng blazer niya.

“Hindi na kailangan ng maraming katulong. Ikaw lang sapat na. Lahat ng sulok ng bahay malinis,” dagdag niya. Mukhang papuri, pero halatang panlalait.

Sanay na si Jenesis. Hindi na siya sumagot. Nang matapos siya, pinatay niya ang plantsa at inayos ang kable.

“Tapos na po, Ate,” sabi niya, walang emosyon. Hindi man lang siya tumingin kay Iris.

“Oh, really? Tingnan ko nga.”

Kinuha ni Iris ang blazer at sinuri iyon na parang may hinahanap na mali. Ilang segundo lang, ngumisi siya.

“Ayan na nga. May gusot pa rin, Jenesis. Ayoko ng may mali. Ayusin mo naman kasi,” inis niyang sabi.

Ibinato niya ulit ang blazer sa mesa. Hindi gumalaw si Jenesis. Nakatingin lang, hindi lumalaban, hindi rin natatakot. Parang wala na siyang maramdaman.

Nainis si Iris sa reaksyon niya.

“Bakit ka nakatingin ng ganyan?” matalim niyang tanong.

Naka-cross ang mga braso niya, bahagyang yumuko palapit. “Ayaw mo ba gawin ‘to? Hindi ka ba willing magplantsa para sa akin?”

Binuka ni Jenesis ang bibig niya para magsalita, pero,

“Iris!”

Naputol ang tensyon sa biglang tawag ni Duke mula sa may pinto. “Bilisan mo, malelate na ako!”

Napalingon si Jenesis, at nakita niya ang malamig na tingin ni Duke sa kanya, saglit lang, pero sapat para lalo siyang yumuko.

“Coming!” sagot ni Iris, halatang iritado. Pero ang galit niya, kay Jenesis pa rin nakatuon.

Kinuha niya ang blazer na lalo pang nagusot, saka ngumisi nang malamig.

“Mag-iingat ka, Jen.”

Umalis siya, iniwan ang banta sa hangin.

Nanatiling nakayuko si Jenesis hanggang sa tuluyan nang mawala ang mga yabag ni Iris. Saka lang siya gumalaw para ipagpatuloy ang trabaho niya.

Maaga pa, pero napakarami na niyang kailangang gawin.

Kailangan niyang tulungan ang biyenan niya, lalo na sa pag-inom ng gamot bago mag-almusal.

KNOCK! KNOCK!

Maingat siyang kumatok sa pinto ng kwarto ni Salome, hawak ang tray na may gamot at isang baso ng maligamgam na tubig.

“Pasok,” matigas na sagot mula sa loob.

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto. Nakaupo na si Salome sa harap ng salamin, maayos na ang ayos.

“Ma, gamot po muna,” malumanay na sabi ni Jenesis habang inilalapag ang tray sa side table.

Lumingon si Salome, malamig ang tingin mula ulo hanggang paa ni Jenesis. Inabot ni Jenesis ang baso at gamot.

“Saan ka kagabi?” tanong ni Salome, mababa pero may laman. “Bakit wala ka sa dining table?”

Nanuyo ang lalamunan ni Jenesis. Naalala niya ang galit ni Caizer kagabi.

“Pasensya na po, Ma. Medyo masama pakiramdam ko kagabi, kaya hindi na ako nakasabay mag-dinner.”

Hindi na siya nagdagdag pa. Alam niyang walang saysay.

Ininom ni Salome ang gamot at ibinalik ang baso nang hindi tumitingin. Agad itong kinuha ni Jenesis at inilagay sa tray. Hindi pa siya umaalis.

Tumayo siya sa likod ni Salome at dahan-dahang inayos ang buhok nito, ginawa itong maayos na bun.

“Tapos na po, Ma,” mahina niyang sabi.

Aalis na sana siya, pero…

“Kunin mo ang tungkod ko.”

Agad siyang sumunod, inabot ang tungkod, saka inalalayan ang biyenan palabas ng kwarto papunta sa dining area.

Sa kaliwang side siya naglakad, isang kamay may hawak na tray, ang isa nakaalalay kay Salome. Pero bago pa sila makarating sa mesa, bigla siyang tinabig ni Salome.

“Huwag mo akong hawakan. Baka itulak mo pa ako,” malamig nitong sabi, sapat ang lakas para marinig ng lahat. Napatingin ang lahat kay Jenesis.

Napatigil siya. Namutla ang mukha.

“Pasensya na po, Ma,” mahina niyang sabi bago hinila ang upuan para sa biyenan.

Pagkatapos ng almusal, nag-alisan na ang lahat. Si Jenesis na lang ang naiwan. Isang babaeng tinatawag na maybahay… pero siya ang gumagawa ng lahat.

Isinukbit niya ang manggas at sinimulan ang paghuhugas ng pinggan. Matapos ang lahat ng gawain sa kusina, paakyat na sana siya sa kwarto nang maalala niya…

Biyernes.

Araw kung kailan siya ang naggugupit ng kuko ni Salome. Huminga siya nang malalim, pinatatag ang sarili. Kinuha niya ang nail cutter at nagtungo sa sala.

Nandoon si Salome, nakaupo sa single sofa, nagbabasa ng magazine. Katabi nito si Yngrid, may kargang sanggol, habang si Gianna ay naglalaro sa carpet.

“Mama, nail cutting po ngayong araw,” mahina niyang sabi habang lumalapit.

Sumulyap lang si Salome, pero iniabot ang kamay. Umupo si Jenesis sa sahig at dahan-dahang sinimulan ang paggupit ng kuko.

May narinig silang yabag ng sapatos. Dumating si Raoul.

“Papa!” masayang sigaw ni Gianna.

Tinaasan lang ito ng kilay ni Raoul, saka umupo sa tabi ni Yngrid.

Napatingin si Raoul sa anak, saka kay Jenesis, na nakaupo sa sahig habang inaasikaso ang kamay ng ina niya.

CLICK!

“Ahh!”

Napasinghap si Salome. Sa gulat, naitulak niya ang noo ni Jenesis. Napatumba naman si Jenesis paatras, napaupo sa sahig, nanlalaki ang mga mata.

Nahulog ang nail cutter mula sa kamay niya.