Chapter 02

Matapos ang almusal na nagtapos sa mabigat at tensyonadong atmosphere, lumipat si Jenesis sa kusina para hugasan ang pinagkainan ng buong pamilya.

Mariin niyang pinipisil ang sponge laban sa plato, halos sobra na ang diin, parang gusto niyang kuskusin hindi lang ang dumi, kundi pati ang mga salitang narinig niya mula sa biyenan niya.

Unti-unting tumulo ang mga luha niya, humahalo sa bula ng sabon. Mahina siyang humihikbi, nanginginig ang balikat habang naiisip ang ultimatum na ibinigay sa kanya, tatlong buwan para mabuntis.

Bigla, may marahang kamay na dumampi sa likod niya.

Napaatras si Jenesis at dali-daling pinunasan ang luha gamit ang braso niya.

“Ma'am Jenesis…” malambing at puno ng awa ang boses ni Manang Risa, ang matagal nang kasambahay ng pamilya. Dahan-dahan niyang hinaplos ang braso ni Jenesis.

“Tama na, Ma'am. Don’t cry… masyadong mahal ang luha mo para sa mga salitang binitawan nila, kahit pa si Madam Salome,” bulong ni Manang Risa habang marahang kinukuha ang plato sa kamay ni Jenesis.

“Ako na ang magtutuloy nito,” sabi niya.

Pero agad ding hinila pabalik ni Jenesis ang plato. “Okay lang, Manang. Ako na… kaya ko pa.”

“Hay naku, Ma'am,” sagot ni Manang Risa, may lambing sa boses. “Ilagay mo na muna ‘yan dyan. Ako nang bahala sa mga iyan. Kailangan mo magpahinga ngayon, mukhang pagod ka na.”

Sandaling nag-atubili si Jenesis, pero sa huli ay inilapag niya ang plato sa gilid. Nilapitan niya ang gripo at hinugasan ang mga kamay niya.

Lumapit si Manang Risa at pinunasan iyon gamit ang malinis na tuwalya. Pagkatapos, niyakap niya si Jenesis na parang sariling anak.

Ngumiti si Jenesis, yung pamilyar niyang ngiti na parang walang nangyari. Pero alam ni Manang Risa ang totoo. Narinig niya ang lahat sa mesa kanina.

“Maging matatag ka, Ma'am, ha? Don’t take their words to heart,” mahinang sabi ni Manang Risa.

Tumango si Jenesis, pilit pa ring pinapanatili ang mahinahong ngiti sa labi niya. “Okay lang ako, Manang. I’m fine, really.”

Hindi ito ang unang beses na nakita ni Manang Risa si Jenesis na pinapahiya, minamaliit, o tinatrato na parang katulong sa loob ng napakalaking bahay na ito.

Kahit na sa papel, isa siyang manugang ng pamilya Rodriguez, hindi pa rin siya tinuturing na kapantay ng dalawa pang manugang.

“Matalas talaga ang dila ni Madam Salome,” bulong ni Manang Risa. “Pero hayaan mo na. Darating din ang araw… babalik din sa kanya ang lahat. At tandaan mo, Ma'am, hindi ka nag-iisa. I’m here for you.”

Muling tumango si Jenesis habang mahigpit na hinawakan ni Manang Risa ang kamay niya, parang ipinapasa ang lakas at tibay na kailangan niya para makayanan ang buhay sa bahay na iyon.

“Magtiis ka muna, Ma'am,” dagdag pa niya. “Naniniwala ako… darating ang panahon na kapag nagkaanak ka, lalo na kung lalaki, mag-iiba rin ang tingin sa 'yo ni Madam Salome.”

Mas lalo pang ngumiti si Jenesis, na parang gumaan ang pakiramdam niya sa simpleng pag-aalaga ni Manang Risa.

Pero sa loob-loob niya, hindi siya nadala ng sinabi nito tungkol sa pagkakaroon ng anak na lalaki.

Alam niyang gusto lang siyang pagaanin ng loob ni Manang Risa.

Pero paano?

Paano siya magkakaanak kung ang sarili niyang asawa ay hindi man lang siya hinahawakan?

Biglang sumikip ulit ang dibdib niya.

“Sige na, Ma'am. Ako na bahala dito. Magpahinga ka na muna,” sabi ni Manang Risa. “Kailangan mo ng pahinga at konting katahimikan.”

Bahagyang yumuko si Jenesis. “Pasensya na, Manang… parang nadagdagan pa trabaho mo dahil sa akin.”

“Ha? Ano ka ba, Ma'am,” agad na sagot ni Manang Risa, malambing ang tingin. “Trabaho ko naman talaga ‘to. Sige na, magpahinga ka na. Kung mag-uusap pa tayo dito, lalo kang hindi makakapagpahinga.”

Napangiti si Jenesis, sa pagkakataong iyon, totoo na ang ngiti niya.

“Sige, Manang. I’ll go ahead. Thank you… really.”

“Walang anuman, Ma'am. Magpahinga ka nang maayos, ha.”

Tumango si Jenesis at dahan-dahang lumabas ng kusina, tinahak ang sala papunta sa kwarto niya.

Pagdating niya sa gitnang sala, napansin niya si Yngrid kasama ang anak nitong babae.

“Mama…” sigaw ng batang si Gianna habang tumatakbo papunta kay Yngrid, hawak ang medyas at sapatos. “Ma, help me… pakisuot po.”

Nakaupo si Yngrid sa sofa, abala sa tablet niya na may mga design sketches.

Saglit lang siyang sumulyap sa anak. “Ikaw na mag-isa, Gianna. Malaki ka na,” malamig niyang sagot.

“Huh… hindi ko kaya, Mama…” reklamo ng limang taong gulang na bata.

“Tch.”

Nairita si Yngrid at malamig na tumingin sa anak. Pero bigla niyang napansin si Jenesis na papalapit mula sa kusina.

“Jenesis,” tawag niya, matigas ang tono. Napahinto si Jenesis at napalingon. “Come here.”

Lumapit si Jenesis. “May kailangan ka po, Ate Yngrid?”

Sumulyap si Yngrid kay Gianna. “Suotan mo ng medyas at sapatos si Gianna,” sabi niya, parang nag-uutos lang sa isang katulong.

Natigilan si Jenesis.

Pagkatapos ng lahat ng sinabi nito sa kanya kanina sa hapag, ngayon ay ganun na lang siya utusan?

Wala man lang bang hiya?

Ayaw nang makipagtalo ni Jenesis. Mas tama siguro na sabihin, hindi niya kayang makipagsabayan sa kahit sinong miyembro ng pamilyang iyon. Alam niya ang lugar niya, at alam niyang hindi siya kapantay ng mga ito.

Kaya sa huli, hindi na siya tumutol.

“Opo, Ate,” sagot niya, habang si Yngrid ay nananatiling nakatutok sa tablet niya. “Halika dito, baby. I’ll help you… isuot natin yung socks at shoes mo.”

Ngumiti si Jenesis at marahang hinawakan ang braso ni Gianna papunta sa sofa. Pinaupo niya ang bata, saka siya lumuhod sa harap nito.

Tahimik niyang isinuot ang medyas at sapatos ng bata, maingat at mahinahon.

Mula sa gilid ng mata niya, napansin ni Yngrid ang eksena. Napangiti siya nang bahagya, isang ngiting may halong pangmamaliit, dahil nakikita niyang madaling utusan si Jenesis, parang katulong lang.

Tumikhim si Yngrid at tiningnan siya nang may halong inis. “Bilisan mo naman, Jen. Ang bagal mo kumilos,” mataray niyang sabi.

“Okay na, sweetie,” sabi ni Jenesis kay Gianna matapos isuot ang sapatos nito, saka siya tumayo.

Tumingin si Gianna sa paa niya, saka ngumiti. “Thank you po, Tita Jenesis.”

Ngumiti rin si Jenesis at marahang hinaplos ang ulo ng bata. “You’re welcome, baby.”

“Tsk… ang dami mo talagang skills, Jenesis,” biglang singit ni Yngrid, may halong panunuya. “Pwede kang katulong, pwede kang babysitter… ano pa bang hindi mo kayang gawin?”

Nanatiling tahimik si Jenesis.

“Oh, by the way,” dagdag ni Yngrid, casual ang tono pero may laman ang mga salita. “Mamaya, tulungan mo na rin si Manang Risa sa pagbantay kay Joanna.”

Isinuksok niya ang tablet sa loob ng mamahaling bag niya habang nakangiting may halong pangmamaliit. “Mahilig ka naman sa baby, ‘di ba? Good practice na rin for you.”

Hindi pa nakakasagot si Jenesis nang muli itong magsalita, mas tumalim ang boses.

“Kung hindi ka nga baog… I mean, if hindi ka infertile,” sabay taas ng kilay. “Pero kung totoo man, eh di habang buhay ka na lang mag-aalaga ng anak ng iba. Anak ko, anak ni Iris.”

Tahimik si Jenesis. Hindi siya sumagot.

Nakayuko lang siya, nakatingin sa maliit na paa ni Gianna, isang simpleng paraan para pigilan ang sarili niyang masaktan nang tuluyan.

Sumulyap si Yngrid sa kanya at tila nasiyahan sa katahimikan niya.

“Mamaya, ikaw na rin magtimpla ng gatas ni Joanna, pakainin mo, at palitan mo ng diaper, okay?” dagdag niya na parang wala lang.

Si Joanna ang pangalawang anak nina Yngrid at Raoul. Anim na buwan pa lang ito, at matagal nang hinihintay ng buong pamilya.

Akala nila, lalaki na ang ipapanganak ni Yngrid bilang tagapagmana ng pamilya pero babae na naman.

Dahil doon, lalong napunta kay Jenesis ang pressure, umaasa si Salome na siya ang makakapagbigay ng lalaking tagapagmana.

Dahil hindi na nila kayang pilitin pa si Yngrid kung babae lang ulit ang isisilang nito.

“Mabilis ka naman matuto sa ganitong trabaho,” dagdag pa ni Yngrid. “Actually, ayoko talaga na ibang tao ang nag-aalaga sa anak ko. But for you… I’ll make an exception.”

Bahagyang tumango si Jenesis. “Opo, Ate.”

Lumapad ang ngiti ni Yngrid. “Ayan, ganyan dapat! Gustong-gusto ko yung sagot mo. Ang sunod-sunod mo, parang tuta–”

“Yngrid.”

Isang mabigat, malamig, at awtoridad na boses ang biglang sumingit.

Naputol ang sinasabi ni Yngrid.

Lumingon silang lahat sa direksyon ng boses.

Si Raoul.

Naglalakad ito papalapit sa kanila, matikas ang tindig, seryoso ang mukha.

Saglit nitong tiningnan si Jenesis at si Gianna, saka muling ibinalik ang tingin kay Yngrid, ngayon ay mas matalim na.

“Ano yung sinabi mo?” malamig niyang tanong.

Napahigop ng hangin si Yngrid, halatang kinakabahan sa tingin ng asawa.

“A-ano, Raoul?” nauutal niyang sagot, mahigpit na hawak ang strap ng bag niya.

“Don’t play dumb,” sagot ni Raoul, diretso ang tingin. “Narinig ko. Bastos ang sinabi mo.”

Tumigas ang panga ng lalaki, halatang pinipigilan ang galit.

“Hindi, Raoul!” mabilis na depensa ni Yngrid. “Hindi ko naman sinasadya. Ikaw naman, ang sensitive mo.”

“Sensitive?” nagsalubong ang kilay ni Raoul. “Huwag mong isipin na hindi ko alam ang ugali mo, Yngrid. Maging aware ka naman. Humingi ka ng tulong kay Jenesis, tapos minamaliit mo siya?”

Natigilan si Yngrid.

Hindi niya inasahan na pagsasabihan siya ng asawa niya sa harap mismo ni Jenesis, ang taong nilalait lang niya.

“Papa… Mama…” mahinang tawag ni Gianna, na kanina pa tahimik na nakatingin sa kanila.

Saglit na tumingin si Raoul sa anak, saka muling ibinalik ang malamig na tingin sa asawa.

“Mag-sorry ka kay Jenesis,” utos niya, diretso at walang puwang para sa pagtanggi.

Pero si Yngrid ay si Yngrid pa rin. Hindi siya basta susunod. Sa halip, padabog niyang hinila ang braso ni Gianna.

“Let’s go,” matigas niyang sabi, saka mabilis na lumabas ng sala, hindi man lang humihingi ng tawad.

Sumara ang pinto, at unti-unting nawala ang ingay ng mga yabag nila.

Biglang tumahimik ang buong sala, tanging mahina at hindi pantay na paghinga ni Jenesis ang maririnig.

Nakatayo si Raoul ilang hakbang mula sa kanya. Diretso ang likod, at ang malamig niyang mga mata, na kadalasang mahirap basahin, ay ngayon ay nakatutok kay Jenesis.

Halos hindi makagalaw si Jenesis.

Pagkatapos, nagsalita si Raoul. Mababa ang boses, kalmado, pero sapat para pabilisin ang tibok ng puso niya.

“Hindi mo kailangang sundin palagi ang sinasabi ng iba.”