Chapter 03

“Hindi mo kailangang sundin palagi ang sinasabi ng iba.”

Dahan-dahang itinaas ni Jenesis ang ulo niya at tumingin sa mga mata ni Raoul. Bahagya siyang nagulat, dahil ngayon lang siya nakarinig ng salita mula rito na parang kakampi niya.

Pero bago pa niya maintindihan ang ibig sabihin noon, lumapit pa si Raoul ng isang hakbang sa kanya, nanatiling malamig ang ekspresyon nito.

“Huwag mong hayaan na tratuhin ka na parang katulong lang. Tandaan mo, manugang ka ng pamilya Rodriguez.”

Mabilis na napayuko si Jenesis, pinipisil ang sariling mga daliri.

“O-opo, Kuya…” halos pabulong niyang sagot, halatang kinakabahan.

Lumapit pa si Raoul, sapat para bumilis ang tibok ng puso ni Jenesis. Parang sumikip ang paghinga niya. Ang titig ng bayaw niya ay malamig, matalim, parang kayang basahin lahat ng tinatago niya.

“Ayos ka lang?” tanong ni Raoul.

Maikli lang. Walang lambing. Pero dahil doon, mas tumimo ang tanong.

Agad na umiling si Jenesis, pero ang bahagyang pamamaga ng mata niya ay hindi nakaligtas sa paningin ng lalaki.

Napa-kunot ang noo ni Raoul, bahagyang pumikit ang mga mata na parang sinusuri siya. “Umiiyak ka.”

Hindi iyon tanong. Pahayag iyon dahil alam naman nilang pareho na kakaiyak lang talaga ni Jenesis.

Natahimik si Jenesis. Hindi siya makasagot. Takot siyang may maling masabi. Nanatiling nakatingin si Raoul, malamig, pero parang may nakatagong pag-aalala sa likod ng titig nito.

Hindi pa man siya nakakapagsalita ulit, biglang may sumigaw mula sa labas.

“Raoul! Let’s go, malelate na si Gianna!”

Malakas ang boses ni Yngrid.

Sa sandaling iyon, napansin ni Jenesis na tumigas ang panga ni Raoul, parang may gusto pa sana itong sabihin, pero pinigilan.

Walang imik na tumalikod ang lalaki at naglakad palabas, iniwan si Jenesis sa sala.

Nang tuluyan na itong mawala sa paningin niya, saka pa lang nakahinga nang maluwag si Jenesis, parang ngayon lang siya nakawala sa mabigat na pakiramdam na kanina pa dumidiin sa dibdib niya.

Kinagabihan, muli silang nagtipon sa hapag-kainan.

Pero may kulang.

Wala si Jenesis.

At kapansin-pansin ang bakanteng upuan niya sa gitna ng katahimikan at tunog ng kubyertos.

Ang buong pamilya ay pare-parehong malamig ang ugali. Walang masyadong emosyon, walang masayahing usapan, maliban kay Jenesis. Pero sa totoo lang, kahit siya, bihira ring makapagsalita.

“Nasan ang asawa mo, Cai?” tanong ni Salome, sabay tingin sa bunsong anak.

Bahagyang nagulat si Caizer sa tanong. “Siguro po, kumain na siya earlier, Ma.”

“Siguro?” ulit ni Salome, may halong pagdududa. Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.

“Hmm,” sagot lang ni Caizer, tuloy-tuloy sa pagkain.

“Talagang mahina ka bilang asawa, Cai,” sabi ni Salome, kalmado ang boses pero matalim ang dating.

Ito ang mga sandaling pinakainiiwasan ni Caizer. Tuwing ganito magsalita ang ina niya, sumisikip ang pakiramdam niya.

Hindi lang dahil sa mga salita nito, kundi dahil naroon ang dalawang kapatid niya, tahimik lang pero parang pinapakita na kulang siya. Mas pinapansin ng ina niya ang mga ito.

At ngayon, pati ang kasal niya ay tinuturing na pagkakamali. Kasama na doon ang pagkakaroon ng asawa na tulad ni Jenesis.

Isang babaeng galing sa mahirap na pamilya. Hindi mataas ang pinag-aralan. At madalas tratuhin na parang katulong ng mga hipag niya.

Tahimik. Masunurin.

At iyon mismo ang dahilan kung bakit lalo siyang mukhang kahina-hinala kumpara sa mga kapatid niyang may asawang galing sa mayayamang pamilya.

Napakuyom ang kamao ni Caizer sa ibabaw ng mesa. Pumuti ang mga daliri niya.

Pinipilit niyang itago ang inis, pero halatang nahihirapan siya habang patuloy ang pagsasalita ng ina niya.

“Ikaw ang head ng pamilya sa sarili mong bahay,” tuloy ni Salome. “Isang asawa lang, hindi mo pa maayos. Matuto ka sa mga kuya mo.”

Sandaling sumulyap sina Raoul at Duke kay Caizer, saka nagpatuloy sa pagkain na parang walang nangyayari.

Tahimik din sina Yngrid at Iris, halatang ayaw makisawsaw sa usapan.

Bahagyang yumuko si Caizer, matigas ang panga.

“Opo, Ma,” maikli niyang sagot.

Makalipas ang labinlimang minuto, natapos ang hapunan.

Isa-isang umalis ang mga miyembro ng pamilya, bumalik sa kani-kanilang kwarto para magpahinga.

Kasama na si Caizer.

Pagbukas niya ng pinto ng kwarto nila, agad niyang nakita si Jenesis na nakaupo sa sofa, nakatingin sa cellphone habang pilit inaayos ang magulong isip.

Mabigat ang mga hakbang ni Caizer habang lumalapit.

Walang pasabi, hinablot niya ang cellphone mula sa kamay ni Jenesis at ibinato sa sahig.

BLAG!

Nabasag ang screen.

“Caizer…!” napatalon si Jenesis sa gulat. Nanlaki ang mga mata niya, hirap huminga.

“Ano ba… anong nangyari?” mahina niyang tanong.

Hindi sumagot si Caizer. Blangko ang mukha niya, pero ang mga mata, madilim, puno ng galit.

Mula sa bulsa ng pantalon niya, kumuha siya ng isang calling card at ibinagsak iyon sa kandungan ni Jenesis.

“Puntahan mo ‘yang lalaking ‘yan,” malamig niyang sabi. “And sleep with him… hanggang mabuntis ka.”