LOGIN“Ano… anong ginagawa mo rito?” malamig na tanong ni Jenesis, diretso ang tingin kay Brian na nasa harap niya.Biglang nagkaroon ng distansya sa pagitan nila. Hindi na lang ito simpleng pagitan ng dating tutor at magulang ng estudyante. May kung anong mas mabigat at mas maingat na namamagitan sa kanila ngayon.Bahagyang nagulat si Brian.Lalo na dahil ilang segundo lang ang nakalipas, biglang hinawakan ni Jenesis ang kamay ni Rheana mula sa pagkakahawak nito kay Brian, na para bang inilalayo niya ang anak sa isang bagay na maaaring makasama rito.Pero magkakilala naman sila. Ilang buwan ding tinuruan ni Brian ang tatlong magkakapatid.Bago pa man makapagsalita si Brian, nauna nang nagsalita si Rheana. Mabilis na bumalik ang sigla sa mukha ng bata.“Mommy, si Sir Brian! Teacher na siya ngayon dito sa school ni Rheana. He teaches here in our class, too!”Napabagal ang paglunok ni Jenesis.Saglit na bumaba ang tingin niya sa suot ni Brian. Maayos ang uniform nito, kumpleto at malin
“Sir… Sir Brian?” mahina niyang sambit.Ilang metro lang ang layo mula sa kanya, may isang lalaking nakatayo na nakasuot ng maayos at propesyonal na teacher uniform ng Light Elementary School.Si Brian.Hindi na nag-isip pa si Rheana. Agad siyang tumakbo papunta rito.“Sir Briaaaaan!” malakas niyang sigaw, dahilan para mapalingon ang ilang taong nasa paligid.Noong una, kausap ni Brian ang isa sa mga guro sa school. Pero mabilis siyang napalingon nang marinig ang pamilyar na boses.At ilang segundo lang ang lumipas, bumangga na sa yakap niya ang maliit na katawan ni Rheana.Mahigpit siyang niyakap ng bata. Bahagyang nagulat si Brian, pero reflex niyang niyakap din si Rheana.“Rheana?” mahina niyang tawag.Tumingala ang bata sa kanya. Namumuo na ang luha sa mga mata niya.“You’re back, Sir Brian?” nanginginig ang boses niya, halatang masaya pero parang hindi pa rin makapaniwala.Samantala, sa likuran niya, napahinto sina Riven at Rayan. Nagkatinginan ang magkapatid bago mulin
Kinaumagahan, nagising si Jenesis sa kanilang kuwarto dahil sa sinag ng araw na pumapasok sa maliit na siwang ng bahagyang nakabukas na kurtina.Direktang tumama ang init ng araw sa mukha niya kaya dahan-dahan siyang napadilat. Nakabalot pa rin ang katawan niya sa makapal na kumot.Reflex niyang nilingon ang kanan at kaliwang bahagi ng kama.Walang tao. Wala roon si Raoul.Kumunot ang noo ni Jenesis. Unti-unting bumalik sa isip niya ang nangyari kagabi... ang mainit na yakap ni Raoul, ang iyak niyang tuluyang kumawala, at ang sarili niyang nakatulog sa study room.“Kuya Raoul…” mahina niyang sambit.Napabuntong-hininga siya.“Hindi pala siya natulog dito kasama ko?” bulong niya, halos hindi marinig ang sarili niyang boses. “Bumalik kaya siya sa study room pagkatapos niya akong ihatid dito?”Bahagya siyang napasimangot habang pinipigilan ang kung anong bumibigat sa dibdib niya. Dahan-dahan siyang bumangon at umupo sa gilid ng kama.“Akala ko, napatawad na niya ako pagkatapos ni
Madilim at mahina ang ilaw sa loob ng study room. Tanging liwanag mula sa screen ng laptop ang tumatama sa mukha ni Raoul. Mabilis ang galaw ng mga daliri niya sa keyboard, na para bang wala nang ibang mahalaga sa labas ng silid na iyon.KNOCK KNOCK KNOCK!Hindi pa man siya nakakasagot, bumukas na ang pinto. Hindi agad lumingon si Raoul.Samantala, nakatayo si Jenesis sa may pintuan. Sandali niyang pinigilan ang paghinga bago tuluyang pumasok. Nakasuot siya ng manipis na kimono na kulay light at soft, habang nakalugay ang mahaba niyang buhok. Mabagal pero diretso ang mga hakbang niya habang papalapit sa asawa.Huminto siya sa tabi ng mesa.“Am I bothering you?” mahina niyang tanong, pero malinaw ang boses.Nanatiling nakatuon si Raoul sa laptop.“If you’ve already walked in, why bother asking?”Huminga nang malalim si Jenesis. Pinipigilan niya ang bigat na nararamdaman sa dibdib habang nakatayo sa tabi ng desk at nakatitig sa asawa.“Sinadya mo, ’di ba?” bigla niyang tanong.
“Why didn’t Rheana join the lesson?” tanong ni Rayan nang matapos ang pag-aaral nila. Napalingon siya sa kuya niyang abala sa pag-aayos ng mga libro nito at paglalagay sa bag.“Maybe she’s not feeling well,” kalmadong sagot ni Riven, kahit may halatang pag-aalala sa mga mata niya. “Come on, let’s check on her. We’ll see for ourselves.”Mabilis na tumango si Rayan. Sabay silang nagmadaling umakyat sa second floor. Magaan ang mga hakbang nila, pero kapwa curious kung ano ang nangyari sa kapatid nila.Pagdating nila sa harap ng kuwarto ni Rheana, bahagyang nakabukas ang pinto. Dahan-dahang itinulak iyon ni Riven.Sa ibabaw ng kama, nakita nila si Rheana na nakakulot ang katawan habang mahigpit na yakap ang unan. Maputla ang maliit niyang mukha, at may mga bakas pa ng tuyong luha sa pisngi niya. Malinaw na matagal siyang umiyak nang mag-isa.Agad lumapit si Rayan at idinikit ang likod ng kamay niya sa noo ng kapatid.“She doesn’t have a fever, Kuya,” mahina niyang sabi.Napabuntong-
BRRRRRT! Nanginginig ang cellphone na nasa ibabaw ng bedside table, kaya agad itong kinuha ni Brian kahit medyo tinatamad siya.“Hello?”“Brian, ako ’to. Next month na yung kasal ko, at ang dami ko pang kailangang asikasuhin.”Mahabang buntong-hininga ang pinakawalan ni Brian. Sumandal siya sa headboard ng kama.“So… what does that have to do with me?”“Busy ka ba ngayon?” tanong ng nasa kabilang linya.“Ayos lang,” putol ni Brian, patag ang tono.May maikling tawa sa kabilang linya.“Can you cover for me sa pagtuturo for the next one and a half months?”“Saan?” tanong ni Brian, normal pa rin ang boses.“Light Elementary School. Don’t worry, madaling alagaan ang mga bata. At seryoso rin sa education ang mga magulang nila.”Ang kanina’y relaxed na pagkakasandal ni Brian ay biglang nagbago. Umupo siya nang tuwid.“Light?” ulit niya, mas mababa na ang boses.“Hmm, Light. Tulungan mo naman itong kuya mo, bro. Malay mo, kapag maganda ang performance mo, mapansin ka ng princip
Matapos ang almusal na nagtapos sa mabigat at tensyonadong atmosphere, lumipat si Jenesis sa kusina para hugasan ang pinagkainan ng buong pamilya.Mariin niyang pinipisil ang sponge laban sa plato, halos sobra na ang diin, parang gusto niyang kuskusin hindi lang ang dumi, kundi pati ang mga salitan
“Maghanap ka ng ibang lalaki para mabuntis ka, Jen.”Ang sinabi ni Caizer nang umagang iyon ay parang malakas na hampas sa dibdib ni Jenesis. Nanlaki ang mga mata ng dalagang asawa, hindi makapaniwala sa narinig.Paano nagawa ng sarili niyang asawa na sabihin iyon nang ganun lang kadali? Na para b
“Raoul…?” kakalabas lang ni Yngrid mula sa banyo matapos gumamit ng CR nang mapansin niyang walang laman ang kama.Agad siyang napasimangot. Tumingin siya sa paligid, gusot ang kumot, pero wala ang asawa niya.“Sigurado nasa study room na naman,” bulong niya, naka-pout pa. “Ba’t hindi na lang siya
“Ngayong gabi, naka-set na yung meeting mo sa lalaking binigyan ko ng business card kahapon.”Ang sinabi ni Caizer kagabi ang dahilan kung bakit parang kumikirot ang sikmura ni Jenesis kinabukasan. Hindi na siya makakatakas ngayong gabi. Kailangan niyang makipagkita sa lalaking mambubuntis sa kanya







