เข้าสู่ระบบฝ่ามือเรียวที่เหี่ยวย่นตามวัยวางกรอบรูปกรอบใหม่ลงบนโต๊ะที่อัดแน่นด้วยกรอบรูปมากมาย เศษกระดาษที่ถูกตัดถูกขยำรวบใส่ถังขยะ ก่อนจะยกถังขยะนั้นกลับไปไว้ที่ของมัน มารีแอนน์มองภาพเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันหลังให้เมื่อมีเสียงเรียก ประตูบ้านถูกเปิดออกพร้อมแสงสว่างของช่วงสายสาดส่องเข้ามาด้านในกรอบรูปที่ติ
“พี่เมอร์ลิน เอ่อ ยินดีด้วยนะครับกับการแต่งงาน” อูรีเอลเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ“เออ ขอบใจ” และเมอร์ลินก็ขอบใจห้วน ๆ เพราะยังไม่ชอบหน้าอูรีเอลเหมือนเคย“ผมรู้ว่านายเกลียดผม แต่ช่วยรับของขวัญชิ้นนี้ได้หรือเปล่า?” อิการาชิพูดขึ้นมาก่อนวางกล่องบางอย่างที่มีขนาดเท่าฝ่ามือลง เมอร์ลินไม่ได้แสดงท่าทางรังเกีย
เมื่อได้เวลาอันสมควร เรเธเซียก็ถูกเมอร์ลินอุ้มพามาที่กลางสนาม จากซุ้มแต่งงานกลายเป็นโต๊ะที่มีเค้กช็อกโกแลตและลูกสตอเบอร์รี่วางเรียงเป็นชั้น ๆ บนเค้กมีเทียนเลขสามปักอยู่พร้อมตัวอักษร HBD.SIASIA เขียนอยู่ ผู้คนมากมายที่รายล้อมล้วนเป็นคนที่รักหนูน้อยเรเธเซียคนนี้ แต่เสียใจด้วยที่ในสายตาของเรเธเซียมีแต่
“แต่เรเธเซียคงยังไม่รู้สินะว่าตัวเองจะเป็นพี่สาวแล้ว” พอพูดแล้วก็หันมองเจ้าหญิงน้อยที่สนใจแต่เล่นกับคุณลุงมาเวอริค เมอร์ลินยิ้มบางก่อนสายตาจะสะดุดกับใบหน้าที่ดูซีดเล็กน้อยของอิการาชิ ตามจริงไม่จำเป็นต้องใส่ใจ แต่เขาก็ไม่อยากให้ใครมาตายในที่ของเขา เมอร์ลินจึงขอตัวแล้วเดินเข้ามาหาพี่ชาย“จะตายเหรอ? ถ้
‘ถ้าเซียเซียเห็นดาดี๊กับมามี๊จุ๊บ ๆ กัน เซียเซียต้องปิดตาแบบนี้นะคะ’ทั้งบอกและทำให้ดูเป็นตัวอย่าง การอบรมของคุณอาฝาแฝดก็เลยประสบความสำเร็จ ยกเว้นโอนิกซ์ที่ยืนจ้องตาแป๋ว ซึ่งแน่นอนว่ารามิเอลกับอิดอนได้แต่กำหมัดอยากซัดหน้าโจไซอาห์เหลือเกินช่วงเวลานี้นับเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขรองลงมาจากตอนเห็นหน้าลู
โจไซอาห์ทำให้พี่ชายอย่างมาเวอริครู้สึกอุ่นใจที่จะฝากน้องชาย แม้ความเป็นจริงเขาจะไม่มีสิทธิ์เข้ายุ่งเพราะทั้งคู่เคยแต่งงานกันแล้ว แต่พอได้รับหน้าที่พี่ชายจากเมอร์ลิน ความหวงน้องมันก็ทำงานเกินหน้าตาทันที“พ่อได้ยินและได้รับรู้ถึงความรักที่ลูกมีต่อภรรยา ขอให้พระเจ้าทรงมอบพรแด่ลูก” บาทหลวงกล่าวขึ้นพร้อม
เป็นครั้งแรกเลยจริง ๆ ที่โจไซอาห์เข้าหาคนใต้ปกครองก่อนและยังให้อิสระ ให้บัตรเครดิตที่มีวงเงินมากพอสมควร เพียงแค่การกระทำที่โจไซอาห์คิดว่าเล็กน้อย แต่สำหรับพวกเขาทุกคนแล้วมันยิ่งใหญ่มากจริง ๆ เมื่อกลับมาที่รถแล้วขึ้นไปนั่งข้างภรรยาแล้ว ขบวนรถของทายาทลำดับสองก็เริ่มเคลื่อนตัวออกจากเขตของคฤหาสน์โรนัลเด
แล้วทั้งคู่ก็ช่วยกันพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทาง และแน่นอนว่าผู้ชายทั้งสองคนที่ไม่เคยพับผ้ามาก่อนนั้น ก็ถือว่าทำได้ดีในระดับหนึ่ง แต่หากให้เลือกล่ะก็ ขอไม่ทำอีกเป็นครั้งที่สองแล้วกัน10 A.M.การเดินทางไปยังเมืองเมอร์ลินนั้น เป็นการเตรียมตัวที่แสนกะทันหันมาก พวกไทกิก็เพิ่งรู้เรื่องเมื่อช่วงเช้าของวัน
เมอร์ลินที่เลื่อนเก้าอี้ออกมานั่งมองแผ่นหลังของโจไซอาห์อย่างพึงพอใจ ถึงจะไม่เคยทำอาหารด้วยตัวเองมาก่อน แต่ก็ดูเหมือนจะรอดอยู่นะ?“จริงสิ ของที่ผมฝากไปเอาน่ะได้เอามาไหม?”“...” นัยน์ตาคู่คมเบิกกว้างเล็กน้อยขณะมองเนื้อปลาบนเขียง ฉิบหายแล้ว คือคำเดียวเลยที่แวบขึ้นมาในหัว“เงียบแบบนี้ นิ่งแบบนี้ แสดงว่า
โจไซอาห์ได้สติ “ไปที่ครัวกันครับ แล้วคุณก็ช่วยทำอะไรให้ผมกินหน่อย” ยิ้มหวานพร้อมกับจับมือหนาที่ค้างบนแก้มมาแล้วเขย่าเบา ๆ เป็นอันตกลง“ฉัน... ทำไม่เป็น”“เรามีโทรศัพท์นี่ครับ หาวิธีทำจากอินเตอร์เน็ตเอาสิ ไปกันเถอะ” ไม่ปล่อยให้สามีได้หลุดรอดจากความต้องการอันแรงกล้านี้ โจไซอาห์ถอนหายใจ สีหน้าเคร่งเครี

![สถานะลับ(รับ)สถานะรัก [เมะxเมะ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



![ผัวของผมมันคลั่งรักเกินไปแล้วนะ [YAOI] + [BDSM] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

