Chapter 5

"Bakit mo gusto mong ipagpaliban?" Seryosong tanong ni Professor Valdez.

Napayuko ako bago sumagot sa tanong ni Professor Valdez.

"Pagkatapos kong maipanganak ang bata, plano ni Magnus na hiwalayan ako. Ayokong ipagpatuloy ang malas na relasyong namin. Gusto kong magsimulang muli ng sarili kong buhay." Hindi na ako nagsinungaling. Para saan pa para itago ko iyon kay Professor Valdez dahil isa naman siya sa taong buo ang tiwala sa akin.

Hindi mahaba o maikli ang anim na buwan, pero para sa akin ay parang panghabambuhay na iyon.

Kumunot ang noo ni Professor Valdez. Naiisip niya siguro na ang dating maaliwalas at payat na babae na kilala niya noon ay nagbago nang husto sa maikling panahon, na nagpapakita kung gaano kahirap ang aking pinagdaanan.

"Natutuwa akong natauhan ka na at bumangon ka na sa pagkakahimlay mo sa nararamdaman mo sa kanya. Sadya sigurong hindi talaga kayo magkasundo ni Magnus. Tiyak na makakatagpo kayo ng isang taong tunay na magmamahal sa inyo sa hinaharap."

Ibinaba ako ang aking mga mata at tumango.

Hindi sumang-ayon si Professor Valdez na maging secretarya ako ni Magnus mula pa sa simula, ngunit iginiit ko ang sarili kong opinyon at sa huli ay nasaktan nga ako.

"Sa paningin mo Propesor Valdez, anong klaseng tao si Magnus?" Hindi ko mapigilang tanungin iyon sa kanya.

Sandali na tumigil si Professor Valdez.

"Ang isang taong hindi titigil sa anumang bagay upang makamit ang kanyang mga layunin at inuuna ang pansariling interes ay malamang na hindi makakaranas ng pag-ibig."

"Talaga!"

Hindi na ako nagtanong pa.

"Dahil nakapagdesisyon ka na, matutulungan kitang mag-apply para sa deferred enrollment mamaya."

"Salamat po, Propesor."

Pinapuno ni Professor Valdez ang isang application form para sa akin. Agad naman na natapos ako ang pagpuno ng mga iyon.

"Mananatili ba sa pamilyang Alvaro ang bata pagkatapos mo siyang ipanganak?" biglang tanong ni Professor Valdez sa akin.

Napangiti ako nang walang sigla. Kahit gusto ko pang kunin ang bata, imposible. Dahil iyon ang kailangan sa akin ng pamilyang Alvaro. Ang kaisa isang prinsesa ng kanilang pamilya.

"Mas maaalagaan siya ng mabuti ng pamilya Alvaro."

Hindi na nagtanong pa si Professor Valdez. 

"Kailangan ko ng kasama. Isang buwan lang naman 'yan. Gusto mo bang subukan?"

Walang pag-aalinlangang pumayag ako.

"Good."

Simula nang mabuntis ako, inilipat ako ni Magnus sa isang hindi gaanong mahalagang posisyon sa opisina ng kalihim, na naging dahilan para maging walang kwenta ako mula sa pagiging assistant ng isang magaling na manggagamot, at lahat ng aking pagsisikap ay nasayang.

Kailangan ko talaga ng bagong trabaho para maibalik sa ayos ang aking buhay.

Ako ay magbibigay-daan sa sarili ko upang makapaghanda nang maaga para sa aking pag-aaral sa hinaharap.

Anyway, nag-day off ko ngayon.

Nanatili ako sa trabaho bilang kaagapay ng propesor. Ako ay orihinal na estudyante ni Professor Valdez, at matagal na akong masigasig na nagtatrabaho kay Magnus. Kahit na ilang buwan na akong walang gana, mabilis ko pa rin natutunan ang mga bagay-bagay at madali kong nahawakan ang trabaho.

Sa sandaling iyon, sa isang tulala, muling natuklasan ako ang aking dating sarili at ang aking tunay na halaga.

Gaya ng sabi ni Professor Valdez, dapat akong magningning sa lugar ng trabaho, at hindi dapat pag-ibig lang ang tanging laman ng aking buhay.

Nang gabing iyon. Hindi umuwi si Magnus, gaya ng dati; paminsan-minsan lang siya umuuwi. Pero wala na akong pakialam. Sanay na ako. Hindi na iyon bago sa akin.

At kinabukasan, nakapagpasya na ako para sa pagbibitiw ko nang maaga.

Pinangasiwaan ni Magnus ang mga industriya sa pananalapi sa ilalim ng pamilyang Alvaro, kabilang ang mga bangko at mga kumpanya ng pondo sa pamumuhunan. Sa ganung kalupitan at madugong larangan ng katanyagan at kayamanan, nagawa kong manahin ang mga pangunahing industriya ng pamilyang Alvaro sa pamamagitan ng aking sariling pagsisikap at patuloy na makuha at mapalawak ang mga iyon.

Ipinapakita ko na hindi lamang ako mayroong napakahusay na pag-iisip at kasanayan, kundi mayroon ding malamig at walang awa na puso para hindi ako basta matitibag ng kung sinuman.

Pagdating ko sa kompanya, nakasalubong ko si Magnus, na palabas na ng kotse niya.

Dahil sa kanyang matangkad at kahanga-hangang pangangatawan, wala na siyang kapintasan habang nakasuot ng suit, guwapo at marangal, ang aking kayamanan at katayuan ay nagbigay sa kanya ng walang hanggang alindog.

"CEO Alvaro."

Tumango nang may paggalang ang mga empleyado bilang pagbati.

Nagising ako sa aking pagkatulala, mabilis na yumuko, at umatras ng dalawang hakbang.

Pumasok si Magnus sa kompanya na parang hindi niya ako nakita.

Binigay ko ang aking sulat pagbibitiw kay Mayla.

Si Mayla ay ang bagong sekretarya ni Magnus na dati ako ang may trabaho. Dahil nga sa hindi inaasahan na may nangyari sa amin ni Magnus at nabuntis ako ay ang bilis nagbago ng takbo ng buhay ko.

Matapos kunin ni Mayla ang posisyon ko ay biglang ibinaba ang posisyon ko, labis na nagulat ang lahat sa departamento. Ako ay naging assistant ng isang kilalang manggagamot pagkatapos kong makapagtapos sa unibersidad.

Ang posisyon ng sekretarya ay hindi lamang nangangailangan ng kakayahan; ang pisikal na anyo ay pantay na mahalaga. Ako man ay sabihan na may pangkataniwang hitsura at pigura, ngunit napili pa rin ako, na sapat na upang patunayan na ang aking kakayahan ay hindi kailangan mangibabaw sa aking pisikal na anyo. Hindi naman kasi ako palaayos, hindi ako naglalagay ng makeup kaya lagi akong nasasabihan na pangit at walang kaarte-arte sa katawan.

Ngunit ang alam ni Mayla kung bakit ba ako dikit ng dikit noon kay Magnus.

Dahil may gusto ako kay Magnus. Pero madalas niyang sabihin sa akin na ang gusto ko lang kay Magnus ay ang umangat sa lipunan sa pamamagitan ng pakikipagtalik ko sa kanya. At sinabihan na niya akong mababang babae. P****k, dahil nagpagamit ako kay Magnus para maanakan ako. At umangat ang estao ko sa buhay.

Kaya nga kinamuhian ako ni Magnus dahil sa mga panunulsol ni Mayla.

Sinulyapan ni Mayla ang sulat ng pagbibitiw, ang kanyang tingin ay tumatagos sa aking malaking tiyan.

Isang mapang-uyam na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.

"Ang pinakamahalagang bagay sa isang tao ay ang malaman ang kanyang sariling mga limitasyon. Tumingin sa salamin nang mas madalas. Huwag mong isipin na ang pagkakaroon ng anak ay magbibigay-daan sa iyo upang umakyat sa hagdan sa lipunan. Hindi mo ba alam kung anong uri ng lugar ang pamilyang Alvaro, o kung ano ang iyong sariling katayuan?" nang uuyam nitong sabi pa sa akin.

Hindi ko na iyon pinatulan pa. Dahil alam ko naman sa sarili ko na walang katotohanan ang mga binibintang nito sa akin.

At tungkol naman sa katotohanang nairehistro na namin ni Magnus ang aming kasal, walang nakakaalam na iba sa kompanya. At lalong hindi iyon alam ni Mayla.