Chapter 4

Kalaliman ng gabi.

Laking gulat ko nang makita ko si Magnus. Hindi siya umuuwi sa villa sa gabi. Dadaan lang siya sa umaga at kukumustahin ang batang dinadala ko kung maayos lang ba ito..

"Ikaw…"

"Igawa mo ako ng isang mangkok ng sopas para sa hangover at dalhin mo sa aking study room."

Pagkatapos sabihin iyon ay umakyat si Magnus sa kanyang study room.

Natauhan ako at pumunta sa kusina para magluto ng sopas sa hangover para kay Magnus, na dinala ko sa study room.

Binubuklat ni Magnus ang mga dokumentong hawak niya, malamig at malungkot ang ekspresyon, na nagpapakita ng isang aura ng walang pakialam sa presensya ko.

Hindi ko siya ginulo at tumalikod na para lumabas ng study room matapos kong dalhin siya ang sopas na niluto ko.

Kahit nasa bahay si Magnus, natulog naman kami na magkahiwalay ang kwarto.

Sa master bedroom sa ikalawang palapag natutulog si Magnus, habang ako ay natulog sa isang guest room sa unang palapag.

Kinabukasan.

Dahil nasa bahay si Magnus, naghanda ang yaya ng masarap na almusal.

Naupo ako sa pangunahing upuan at hindi ko nakita si Atasha.

Dati, habang nasa bahay ako.

Hindi lamang nagplantsa at naghanda ng damit para sa susunod na araw ang inihahanda niya, kundi personal din niya akong inihanda ng almusal. Isa nga siyang masunurin at responsableng asawa.

Ngunit kaninang nagising ako, wala akong nakitang naplantsa na damit, at ang yaya ang naghanda ng almusal ko.

"Nasaan siya?" naiinip na tanong ni ko.

"Tinawagan ko siya kaninang madaling araw, pero ayaw niya talagang bumangon. Kailangan namin siyang dalhan ng pagkain sa kwarto niya araw-araw. Hindi niya kami pinapansin at hindi nagsasalita kapag tinatanong namin siya kung ano ang gusto niyang kainin. Hindi kami marunong magbasa ng isip. Pagbubuntis lang 'yan. Noong buntis pa si Ginang sa inyo, young master, napaka-deboto niya sa inyong ama. Pero kapag kasama niya, talagang nag-eenjoy sila," mahabang sagot ng katulong.

"Tawagin mo siya."

"Opo."

Matagal na akong gising, hinihintay ko na lang ang pag-alis ni Magnus.

Sa sandaling iyon, hindi man lang kumatok ang katulong na itinulak ang pinto at pumasok. Nang makita ako na nakaupo sa sofa, naiinis pa itong nagsalita.

"Kaya ikaw talaga ang batang kerida na naghihintay na tawagin, akala mo naman kung sino ka dito sa bahay."

Kunot ang noo na umangat ang mukha ko at tumingin sa katulong.

"Kung hindi ako, sino ka naman?"

Sa nakalipas na ilang buwan, nanatiling tahimik ako at nakayuko. At wala akong balak patulan ang walang kwentang sinasabi ng mga ito sa akin pero hindi na ako makatiis dahil somosobra na rin sila sa pambabastos sa akin.

"Kung patuloy mo akong tratuhin nang walang respeto, huwag mo akong sisihin sa pagsasabi ko kay Lola Sandra na ganyan niyo ako pakisamahan sa bahay na nila.”

Dahil makikipaghiwalay naman ako kay Magnus, wala na akong dapat ipag-alala. Bakit ko pa titiisin sa natitirang dalawang buwan?

Nanlaki ang mga mata nitong napatingin sa akin.

"Ikaw..."

Kahapon, tinawagan sila ng matandang babae at hiniling sa kanila na alagaan akong mabuti. Bagama't buntis ako ng isang anak na babae, ako lang ang nag-iisang babae sa tatlong henerasyon ng pamilyang Alvaro. Maswerte ako na ang aking anak ay babae na siyang pinahahalagahan ng mga Alvaro.

Hindi nakaligtas sa paningin ko ang paglunok na lang ang katulong sa galit.

"Hinihintay ka ng young master sa hapagkainan." Gigil na sabi nito sa akin bago ako iniwan.

Hindi na ako nagsalita. Lumabas na ako ng aking silid. Narating ko ang hapagkainan sa mabagal na mga hakbang.

Kumakain si Magnus nang tumingala siya sa akin. Nakasuot ako ng puting mahabang damit, na ang tela ay nabibinat dahil sa aking malaking katawan. Hindi matatag ang aking mga hakbang at nahihirapan akong maglakad. Ang aking malaking tiyan ay parang buntis sa maraming anak.

Napansin ko ang tingin ni Magnus at sadyang umiwas sa akin. Narinig ko siya na nagsalita sa malamig na boses. 

"Sina Tiya Lin at ang iba pa ay mga matatandang katulong mula sa lumang bahay. Hindi mo maaasahan na papayagan ka nila sa lahat ng bagay. Buntis ka lang, hindi naman sa hindi ka makagalaw."

Napatitig ako sa kanya. Hindi ako makapaniwala sa sinabi niya.

Buntis lang?

Oo! Buntis lang ako sa hindi inaasahang batang dinadala ko. At maaaring walang halaga para sa kanya na nahihirapan ako sa pagbubuntis ko. Hindi ako nagreklamo, kahit na nasusuka na ako sa pinapakain sa akin. At wala akong sinabi sa kanila. Sinarili ko ang aking hirap sa paglilihi noon. Tapos sasabihin lang niya na buntis lang ako?

“Hindi ko naman sila kailangan. Kung ayaw nila akong pagsilbihan ay pabalikin mo na sila sa lumang mansyon dahil kaya kong pagsilbihan ang sarili ko.”

Hinahalo ko ang lugaw sa mangkok habang sinasabi iyon sa napakahinahong tono.

Gayunpaman, ako mismo ang nagluluto ng sarili kong pagkain, naglalaba ng sarili kong damit, at naglilinis ng sarili kong kwarto. Nagkukunwari lang silang maasikaso kapag nandyan si Magnus.

Kumunot ang noo ni Magnus.

Alam ko na senyales iyon ng kanyang pagkadismaya.

Sa trabaho man o sa buhay, kilala niya si Magnus na hindi tumatanggap ng pagtutol.

"Pinapaalala ko lang sa'yo, hindi ko hinihingi ang opinyon mo."

Yumuko ako at hindi na nagsalita pa.

Lalong naging malamig ang ekspresyon ni Magnus habang tinitingnan ang walang buhay kong anyo.

Pagkatapos ay inutusan niya si Lin at ang iba pa na ako na ang bahala sa sarili kong mga gawain mula ngayon at hindi na nila kailangang pagsilbihan ako.

Pagkatapos ng almusal. Umalis na rin agad si Magnus. Habang ako nagpunta sa Quirino State University. Narating ko ang opisina ni Professor Valdez.

Ang binatang professor na nakaupo sa likod ng mesa ay nakasuot ng suit, may salamin na nakasabit sa matangos na ilong. Isang gwapo at batang professor na nakikitaan ng mabait na aura.

Si Professor Valdez ay 29 taong gulang pa lamang ngayong taon. Siya ang pinakabatang ganap na propesor sa Kagawaran ng Panggagamot sa Unibersidad ng Quirino State at isang henyo na may kilalang reputasyon sa larangan ng panggagamot.

Itinaas ko ang kamay ko at kumatok sa pintong nakabukas.

Nang tumingala si Professor Valdez at makita ako na nakatayo sa pintuan, sandali itong natigilan at hindi nito ako nakilala hanggang sa magsalita ako.

"Propesor Valdez."

Halatang na kinalma ni Professor Valdez ang sarili sa pagkagulat ng makilala ako.

 "Narito ka na."

Hinubad ko ang aking face mask at pumasok sa opisina.

"Propesor Valdez, matagal na panahon na hindi tayo nagkita."

Magiliw na ngumiti si Professor Valdez sa akin.

"Ang tagal nating hindi nagkita, halos hindi na kita makilala."

"Halos napahiya ako nang husto na makita mo sa kalagayan ko ngayon." nahihiyang ngumiti naman ako na sabi niya.

Tumayo si Professor Valdez at naglakad paikot sa mesa.

"Normal lang na magbago ang pigura mo habang nagbubuntis; magiging maayos din ang lahat pagkatapos mong manganak. Umupo ka muna!"

Naupo ako sa sofa.

Nagsalin si Professor Valdez ng isang baso ng maligamgam na tubig para sa akin.

"Heto, para mainitan ka."

Tinanggap ko iyon. 

"Salamat, Professor.”

Sinulyapan ni Professor Valdez ang nakausling tiyan ko at nagtanong.

 "Ilang buwan ka nang buntis?"

“29 weeks na Professor."

"Kung gayon, magsisimula ang pasukan sa katapusan ng Enero sa susunod na taon, at doon na ang takdang araw ng iyong pagpasok."

"Gusto ko sanang humingi ng tulong sayo professor? Maaari ko bang ipagpaliban ang aking pagpasok?"

Hindi maiiwasan ang pagkakaroon ng anak, pero ayaw niya talagang palampasin ang pagkakataong iyon.