Chapter 3

Sa loob ng opisina, ramdam pa rin ang bigat ng presensya ng bagong lider.

Parang bawat kilos ng empleyado may nakabantay na mata, kaya kahit lampas alas-nuwebe na ng gabi, wala pa ring naglalakas-loob na umuwi. Tahimik ang buong floor—tunog lang ng keyboard, mahinang pag-flip ng documents, at paminsan-minsang buntong-hininga ang maririnig.

Lalo na ang mga project team leaders na mismong pinangalanan ni Nathaniel kanina. Halatang pagod na pagod na ang lahat, pero walang nagrereklamo. Lahat nakayuko at tahimik na nagtatrabaho, parang takot magkamali ulit.

Sa gitna ng katahimikan, biglang tumunog ang cellphone ni Pia.

Pagtingin niya sa screen, bahagyang lumambot ang ekspresyon niya nang makita ang pangalan ni Daisy.

Mabilis siyang tumayo at lumayo nang kaunti bago marahang sumagot.

“Daisy, love… mauna na kayo ni Lola matulog, ha? Uuwi rin si Mommy mamaya.”

Sa kabilang linya, agad niyang narinig ang inosente at malambing na boses ng anak.

“Okay po, Mommy. Huwag ka pong masyadong mapagod. Pwede naman pong magtipid kami ni Lola.”

Parang may humigpit agad sa dibdib ni Pia.

Napapikit siya sandali bago mabilis na pinatay ang tawag. Pakiramdam niya, kapag pinatagal pa niya iyon, baka tuluyan siyang maiyak sa gitna ng opisina.

Pero kahit naputol na ang tawag, paulit-ulit pa ring umiikot sa isip niya ang mga sinabi ng anak.

Simple lang iyong pakinggan, pero para sa isang inang halos araw-araw lumalaban para mabuhay ang pamilya niya… sobrang bigat no’n.

Apelyido ng ina niya ang gamit ni Pia—Villareal. Samantalang Leoro naman ang apelyido ng yumaong ama niya. Kaya nang mawala ang tatay niya, napagdesisyunan nilang ipangalan kay Daisy ang apelyidong iyon bilang paraan para manatiling buhay ang alaala nito.

At walang kahit sino sa opisina ang may alam na si Daisy Leoro ay anak ni Nathaniel Lim.

Lalong-lalo na si Nathaniel mismo.

Isang sikreto iyong matagal nang kinimkim ni Pia dahil alam niyang kapag nalaman ng mga tao ang totoo, mas lalo lang gugulo ang buhay nilang mag-ina.

Dalawang taong gulang pa lang si Daisy pero mula pagkabata, sakitin na ito. Mahina ang immune system kaya kahit simpleng lagnat o sipon, madaling lumala.

Ayon sa doktor, habang lumalaki ang bata, lalaki rin ang gastos sa gamutan at maintenance nito.

At para kay Pia, parang wala na siyang ibang choice kundi magtrabaho nang magtrabaho para lang makahabol sa gastusin.

Naipatingin siya saglit sa maliit na picture ni Daisy na naka-wallpaper sa phone niya.

Lahat ng pagod niya… para rito.

Dinala niya si Daisy sa kung saan-saang espesyalista at maging sa mga kilalang local medicine doctor. Kada buwan, halos limang digit agad ang nauubos sa gamot pa lang.

Pero kahit gaano kabigat, hindi siya nagrereklamo.

Kung pera lang din ang kapalit ng maayos na kalusugan ng anak niya, handa siyang ibigay lahat.

Matapos mabagsak ang Villareal family, isa-isa niyang ibinenta ang mga dating ipinagmamalaki nila—designer bags, alahas, sasakyan, pati bahay.

Halos wala nang natira sa kanya kundi utang at responsibilidad.

Ngayon, siya na lang ang bumubuhay sa kanilang mag-ina at sa may sakit niyang ina. Kaya kahit gaano kalakas ang epekto ng muling pagkikita nila ni Nathaniel sa kanya, hindi niya kayang iwan ang trabaho.

Kailangan niya ng pera.

At sa ngayon, iyon lang ang mahalaga.

Habang hawak pa niya ang cellphone, may isang katrabaho ang pabirong sumingit.

“Grabe ka naman, Pia. Ang bata mo pa pero may anak ka na agad. Nasaan na ba yung daddy?”

Hindi man direktang nakatingin ang ibang empleyado, ramdam niyang nakikinig ang buong paligid.

Ngumiti lang siya nang bahagya saka inayos ang hibla ng buhok sa gilid ng tenga niya.

“Hindi na rin naman ako bumabata,” mahinahon niyang sagot. “Tsaka mas okay na rin siguro na sa bahay lang muna. May maintenance rin kasi.”

Pagkatapos no’n, biglang tumahimik ang paligid.

Alam ng mga katrabaho niya ang sitwasyon niya—may sakit ang nanay niya, mahina rin ang katawan ng anak niya. Kaya kahit walang nagsasabi, alam ng lahat na halos pasan ni Pia ang buong pamilya niya.

Wala nang sumunod na tanong. Isa-isa ulit silang bumalik sa trabaho, tahimik at nagmamadaling matapos para makauwi na.

Sa labas naman ng department, may isang lalaking nakasuot ng mamahaling suit na tahimik na nakatayo habang kausap ang isang tao sa cellphone.

“Hello? Nathaniel? Naririnig mo ba ako? Pinapapunta ka ni Mama sa bahay this weekend. Dinner lang naman.”

Tahimik na pumasok si Nathaniel sa elevator bago malamig na sumagot.

“Hindi.”

“Eh next week?”

“Hindi rin.”

Sa kabilang linya, napabuntong-hininga na lang si Jhonnie.

“Grabe ka naman. Parang trabaho na lang laman ng buhay mo.”

Walang naging sagot si Nathaniel.

Napangiwi si Jhonnie nang maalala niyang nabanggit niya kanina si Pia habang nag-uusap sila.

Bigla tuloy siyang natahimik.

Matagal nang magkaibigan sina Jhonnie at Nathaniel mula pa noong college. Magkasama sila sa halos lahat ng kalokohan noon. Pero ngayon, kahit siya, hindi na niya mabasa kung ano ba talaga ang tumatakbo sa isip ng kaibigan niya.

Bandang alas-una na ng madaling araw nang matapos si Pia sa pagre-revise ng project files.

Pag-angat niya ng tingin, wala na ang lahat ng kasamahan niya. Naiwan na naman siyang mag-isa sa malamig at tahimik na opisina.

Sanay na siya roon.

Tahimik niyang pinatay ang computer bago nag-inat ng likod. Isa-isa rin niyang chineck kung naka-off na ang mga monitor sa paligid bago inayos ang mga upuan na naiwan.

Pagkatapos no’n, saka lang siya naglakad papunta sa elevator.

Tahimik ang buong building sa gano’ng oras. Tunog lang ng takong niya ang umaalingawngaw sa hallway.

Pero maya-maya, may isa pa siyang narinig.

Mga yabag.

Mas mabigat. Mas mabagal. At halatang galing sa leather shoes.

Napalingon si Pia sa likod niya.

May matangkad na aninong sumusunod sa kanya sa dulo ng hallway. Hindi niya makita nang maayos ang mukha nito, pero sapat na iyon para kabahan siya.

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

Naalala niya ang mga balitang kumalat noon tungkol sa mga empleyadong may naka-engkuwentrong manyak at lasing sa building kapag disoras na ng gabi. Kaya nga may bagong policy na bawal mag-overtime lampas hatinggabi.

Pero siya…alas-una na nandito pa rin.

Hindi niya namalayang nanlamig na pala ang mga kamay niya.

Mabilis niyang inilabas ang cellphone saka kunwaring may tinawagan.

“Hello, babe? Nasaan ka na? Pauwi na ako. Sunduin mo na ako, antok na antok na ako.”

Huminto siya sandali sa paglalakad.

“Ha? Malapit ka na? Sige, hintayin kita.”

Pagkatapos no’n, biglang tumigil ang yabag sa likod niya.

Parang may huminto ring paghinga sa hallway.

Doon lang siya bahagyang nakahinga nang maluwag. Mabilis siyang pumasok sa elevator at agad pinindot ang ground floor.

Habang pababa ang elevator, unti-unting nagdilim ang screen ng floor indicator.

Samantala, sa may emergency exit ng hallway, may maliit na apoy ng lighter ang sumindi sa dilim.

Si Nathaniel.

Tahimik itong nakasandal sa dingding habang humihithit ng sigarilyo. Unti-unting natatakpan ng usok ang malamig nitong mukha.

Napatingin siya sa direksyon kung saan nawala si Pia.

Nakita niyang hanggang ngayon, overtime pa rin ito kahit disoras na ng gabi.

Tahimik. Matigas. At mukhang pasan pa rin ang buong mundo sa balikat.

Bahagyang humigpit ang hawak niya sa sigarilyo.

Sa isip niya, malinaw ang naging konklusyon.

Mukhang todo pa rin ang paghihirap ni Pia para buhayin ang may sakit nitong asawa.

Mabigat siyang napabuntong-hininga bago inilabas ang cellphone at nag-type ng message para kay Cherry Mae.

“Maglabas ka ng memo. Starting today, walang bayad ang overtime ng past midnight.”