Chapter 2

Hindi maintindihan ni Pia kung bakit ganoon ang naging reaksyon ni Nathaniel. Parang wala lang dito ang presensya niya—na para bang hindi sila nagkaroon ng apat na taong relasyon noon. Mas masakit pa roon, parang sanay na sanay itong makita siya na wala man lang nararamdamang kahit ano.

Pinilit niyang iwaksi ang kung anu-anong iniisip. Imposibleng may natitira pa. Imposibleng matuwa pa ito na makita siyang muli pagkatapos ng lahat.

Sa isip ni Pia, simple lang naman ang ibig sabihin kapag hindi ka pinapansin ng isang tao—matagal ka na nitong kinalimutan.

Tahimik siyang tumayo at lumabas ng department. Hinayaan niyang dalhin siya ng mga paa niya kung saan walang tao hanggang sa makarating siya sa women’s comfort room.

Agad siyang lumapit sa lababo at naghugas ng mukha at kamay. Pero kahit malamig ang tubig, hindi pa rin maalis ang halo-halong kaba, galit, at takot na kumakapit sa dibdib niya.

Dahan-dahan niyang pinatay ang gripo bago tumingin sa sarili niyang repleksyon sa salamin.

Naalala niya si Nathaniel noon—ang kilalang campus heartthrob ng Jose Rizal University. Doon sila unang nagkakilala. Doon din nagsimula ang apat na taong relasyon na akala niya noon ay panghabambuhay.

Pero para kay Pia, apat na taon din iyong puro sakit.

Hindi naging madali ang relasyon nila lalo na’t kilala ang Villareal family. Simula pa lang, laman na agad sila ng tsismisan sa buong campus.

May mga nagsasabing binili raw niya si Nathaniel. Na ginagamit niya raw ang pera ng pamilya niya para mapasagot ang lalaking gustong-gusto ng maraming babae sa university.

At ang pinakamasakit? Kahit si Pia mismo, minsan muntik nang maniwala roon.

Hindi naman kasi siya katulad ng ibang sosyal na estudyante noon. Madalas simple lang ang suot niya, light makeup, at halos walang arte sa katawan.

Pero may isang bagay siyang sigurado—kahit kailan, hindi siya humingi ng kahit anong pera kay Nathaniel.

Hanggang sa dumating ang birthday nito.

Noong gabing iyon, ginamit ni Pia ang shopping app account ni Nathaniel para tingnan kung anong mga gamit ang naka-add to cart nito. Plano niyang siya na ang bumili ng mga iyon bilang regalo.

Pero habang nag-i-scroll siya, may isang notification na aksidenteng bumungad sa kanya.

Private messages.

At doon niya nakita ang isang taong sobrang lambing makipag-usap kay Nathaniel. Tinatawag pa itong “Baby boy.”

Mas lalo siyang nanghina nang mabasa niya ang isang mensahe roon.

Hindi raw siya tipo ni Nathaniel.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya mula ulo hanggang paa. Bigla siyang nanlamig habang hawak ang cellphone.

Pero kahit wasak na wasak na ang loob niya, itinuloy pa rin niya ang pagbili ng regalo.

Sa mismong birthday party, tinanggap lang iyon ni Nathaniel nang walang kahit anong emosyon. Walang excitement. Walang saya.

“Thank you.”

Iyon lang.

Habang nasa restroom si Pia, siya pa rin ang nagbayad ng buong bill ng celebration.

Pero pagbalik niya sa private room, narinig niya ang mga tawanan at kantyaw ng mga kaibigan nito.

“Kung hindi lang dikit nang dikit si Miss Villareal kay Kuya Nathan, tingin niyo papatol ‘yan?”

“Syempre hindi. Porke may pera, akala mo kung sino na.”

At pagkatapos noon, malinaw na narinig ni Pia ang boses ni Nathaniel.

“Actually… hindi ko rin naman talaga siya sineseryoso.”

Kasunod noon ang malalakas na tawanan.

Parang natulos si Pia sa kinatatayuan niya. Hindi siya makagalaw. Hindi rin siya makahinga.

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya ang mga salitang iyon.

“Told you. Hindi type ni Kuya Nathan ang mga biglaang yaman.”

Hanggang ngayon, hindi niya pa rin makalimutan ang sakit na naramdaman niya noon. Para bang may humihigpit sa dibdib niya habang unti-unting nawawala ang hangin sa baga niya. Nanginginig ang buo niyang katawan at namamanhid ang mga kamay niya.

Pagkatapos ng gabing iyon, biglang nagkaroon ng emergency sa pamilya nila kaya ipinadala siya ng ama niyang si Franko Villareal sa abroad.

Tatlong taon siyang nawala.

At nang bumalik siya… si Nathaniel Lim na pala ang bagong boss niya.

Hindi niya inakalang ang lalaking dating nagpapakahirap sa scholarship at part-time jobs ay siya palang tunay na tagapagmana ng Lim Group.

Pero base sa ikinikilos nito kanina, mukhang wala naman itong balak balikan ang nakaraan nila.

Parang estranghero lang siya rito.

At siguro… mas mabuti na rin iyon.

Sa loob ng CEO’s office, tahimik na nakaupo si Nathaniel sa leather sofa habang isa-isang lumalabas sa monitor ang profiles ng mga empleyado ng kumpanya.

Kasama roon si Pia.

Isang taon pa lang ito sa kumpanya pero agad nang naging regular employee at na-promote bilang project team leader dahil sa galing nito sa trabaho.

Mabigat ang ekspresyon ni Nathaniel habang paulit-ulit na tinatapik ang daliri sa mesa.

Sa gilid naman, tahimik na nakatayo si Secretary Cherry Mae habang inoobserbahan ang mood ng boss niya.

“President Lim? May ipapautos po ba kayo?” maingat nitong tanong.

Kalmadong inangat ni Nathaniel ang coffee cup niya bago humigop. Kahit simpleng kilos lang iyon, ramdam agad ang bigat ng presensya niya.

“Bago lang ako rito,” malamig nitong sabi. “Ipakilala mo sa’kin ang mga team leaders.”

Tumango si Cherry Mae at isa-isang ipinakilala ang mga empleyado.

Hanggang sa huling pangalan na binanggit nito.

“Si Ms. Pia po. One year pa lang sa headquarters pero maganda po ang naging performance niya sa overseas department.”

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Nathaniel. Hindi iyon ngiti—mas mukhang malamig na pangungutya.

“Maganda ang performance?”

Tahimik na napasandal siya sa upuan.

Ang dating unica hija ng Villareal family… nagtatrabaho na ngayon nang ganito?

Mahirap paniwalaang hindi pera ng pamilya nito ang dahilan ng lahat ng achievements na nasa record niya.

Tutal, sanay naman talaga si Pia na gamitin ang pera para makuha ang gusto niya.

Napansin ni Cherry Mae ang pananahimik nito kaya muli siyang nagsalita.

“Si Ms. Pia rin po ang may hawak ng project na pinresent kanina. Maganda po ang tingin sa kanya ng board.”

Napabuntong-hininga ito bago bahagyang ngumiti.

Dati kasi niyang intern si Pia. Siya rin ang nagturo rito noon.

Tahimik, hindi mahilig makisawsaw sa gulo, pero sobrang sipag at maayos magtrabaho.

“Kung may pagkukulang man po siya, pwede niyo naman po siyang pagalitan, President Lim. Sana bigyan niyo lang po siya ng chance.”

Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Nathaniel.

At sa isang simpleng titig lang, biglang bumigat ang buong atmosphere sa opisina.

Parang kahit ang hangin, nanlamig.