로그인Hindi maiwasang mapaisip ni Nathaniel na baka kaya ganoon kabilis nakipaghiwalay si Pia noon ay dahil may ibang lalaking pinili talaga nito. Mas lalo pang sumikip ang dibdib niya nang maalala na may anak na ito ngayon.Noon pa man, ilang beses nang sinabi ni Pia na ayaw niya sa bata. Lagi pa nga nitong sinasabi na gusto muna nitong ma-enjoy ang life nilang dalawa bago mag-isip ng anak. Kaya hindi niya maiwasang magduda—baka hindi lang bata ang ayaw nito… kundi siya mismo.Pero ang mas nakakagulo sa isip niya, mabilis itong nabuntis ng ibang lalaki at agad pinili na ituloy ang pagbubuntis. Para bang ang dating mga salita nito noon, biglang nag-iba ng direksyon sa huli.Parang may mabigat na bagay na dumagan sa dibdib ni Nathaniel. Hirap siyang huminga, halo-halong inis at sakit na hindi niya maipaliwanag. Sa sobrang frustration, malakas niyang sinipa ang paa ng mesa.“Good job, Pia,” mahina pero malamig niyang sabi sa sarili.May kumatok sa pinto ng study room niya, at pumasok si Mrs.
Noong college pa si Amy, madalas na itong pumunta sa Jose Rizal University para makita si Nathaniel. Madalas niyang ginagamit ang pangalan ng kuya niyang si Jhonnie para makalusot at makadalaw. Doon niya unang nakita si Pia—ang babaeng laging nasa tabi ni Nathaniel.Si Pia iyong tipo ng babae na madaling mapansin. Matangkad, maganda ang katawan, at laging maayos manamit. Parang may sariling ilaw kahit saan mapunta. Elegant tingnan pero obvious na lumaking spoiled at sanay makuha ang gusto.Ayon kay Jhonnie, girlfriend daw ni Nathaniel si Pia at galing ito sa Academy of Fine Arts. Hindi talaga maintindihan ni Amy noon kung bakit nagustuhan ni Nathaniel ang isang babaeng mukhang maluho at maarte. Para kasi sa kanya, sobrang magkaiba sila. Tahimik at seryoso si Nathaniel habang si Pia naman parang laging buhay na buhay at mahilig maging center of attention.Sinabi rin noon ni Jhonnie na mahirap lang daw si Nathaniel kaya malamang si Pia ang laging gumagastos sa relasyon nila. Kaya naniwa
Mabilis na nagreply si Pia kay Jhonnie.“Unfortunately, mukhang hindi naman gay ang asawa ko.”Ilang segundo munang natahimik si Jhonnie habang nakatitig sa screen ng cellphone niya. Napakunot-noo pa siya.Iyon talaga ang pinansin nito?Gusto pa sana niyang magtanong kung paano ulit nagkrus ang landas nina Pia at Nathaniel, pero matapos mag-isip sandali, minabuti na lang niyang huwag makialam. Kilala niya si Nathaniel—kapag ayaw magsalita nito, wala ring mapapala ang kahit sino.Tahimik na ulit ang buong araw hanggang matapos ang trabaho at mabasa ni Nathaniel ang mga emails na ipinasa sa kanya.Samantala, dahil hindi pa rin mawala sa isip ni Pia ang nangyari kagabi, maaga siyang nagdesisyong umuwi.Nagulat pa si Lea nang makita siyang pinapatay na ang computer.“Hindi ka mag-o-overtime today?”Umiling si Pia habang inaayos ang bag niya.“Hindi na. Uuwi ako. Namimiss ko na si Daisy.”Magkausap at nagtatawanan pa silang dalawa habang papasok sa elevator, pero pareho silang natahimik na
Pag-angat pa lang ng tingin ni Pia, parang biglang sumikip ang buong pantry.Maluwag naman ang espasyo, pero dahil sa presensya ni Nathaniel, pakiramdam niya lumiit ang paligid. Tahimik lang itong nakatayo roon, pero sapat na ang tindig at malamig nitong aura para kabahan ang kahit sino.Napahigpit ang hawak ni Pia sa mug na dala niya. Gusto man niyang umatras, alam niyang mas lalo lang magiging awkward kapag umiwas pa siya. Kaya pilit niyang inayos ang sarili bago marahang yumuko.“Good morning, President Lim.”“Mm.”Maikli. Walang emosyon. Halos hindi pa nga maituturing na pagbati.Isang mabilis at malamig na tingin lang ang ibinigay ni Nathaniel bago muling ibinalik ang atensyon sa hawak nitong kape. Para bang ordinaryong empleyado lang si Pia na wala namang espesyal na dapat pansinin.Tahimik na lumapit si Pia sa coffee counter. Nanginginig pa nang bahagya ang kamay niya habang nagtitimpla ng iced coffee. Pinilit niyang mag-focus sa tunog ng yelo at pagbuhos ng kape para lang maib
Pag-uwi ni Pia galing trabaho, tahimik siyang bumaba ng taxi at dahan-dahang pumasok sa maliit nilang apartment. Maingat niyang hinubad ang heels para hindi makagawa ng ingay. Sanay na siyang umuwi nang dis-oras ng gabi, kaya halos kabisado na niya kung aling bahagi ng sahig ang umiingit at kung saan dapat umiwas tumapak.Pagkatapos maghilamos at magpalit ng damit, sumilip muna siya sa kwartong tinutulugan ng nanay niya at ni Daisy. Mahimbing ang tulog ng anak niya habang yakap ang luma nitong stuffed toy. Sa kabilang kama naman, bahagyang nagmulat ng mata si Mrs. Villareal.“Ba’t ngayon ka lang dumating?” mahina nitong tanong habang pilit bumabangon. “Gutom ka ba? Ipagluluto kita ng noodles.”Mabilis siyang nilapitan ni Pia at marahang pinahiga ulit. “Ma, wag na po. Kumain na ako sa office. Matulog na kayo.”Tinitigan pa siya sandali ng kanyang ina bago tuluyang pumikit ulit. Simula nang mawala ang lahat sa kanila, natuto na silang mamuhay nang simple—sobrang simple kumpara sa nakasa
Sa loob ng opisina, ramdam pa rin ang bigat ng presensya ng bagong lider.Parang bawat kilos ng empleyado may nakabantay na mata, kaya kahit lampas alas-nuwebe na ng gabi, wala pa ring naglalakas-loob na umuwi. Tahimik ang buong floor—tunog lang ng keyboard, mahinang pag-flip ng documents, at paminsan-minsang buntong-hininga ang maririnig.Lalo na ang mga project team leaders na mismong pinangalanan ni Nathaniel kanina. Halatang pagod na pagod na ang lahat, pero walang nagrereklamo. Lahat nakayuko at tahimik na nagtatrabaho, parang takot magkamali ulit.Sa gitna ng katahimikan, biglang tumunog ang cellphone ni Pia.Pagtingin niya sa screen, bahagyang lumambot ang ekspresyon niya nang makita ang pangalan ni Daisy.Mabilis siyang tumayo at lumayo nang kaunti bago marahang sumagot.“Daisy, love… mauna na kayo ni Lola matulog, ha? Uuwi rin si Mommy mamaya.”Sa kabilang linya, agad niyang narinig ang inosente at malambing na boses ng anak.“Okay po, Mommy. Huwag ka pong masyadong mapagod.







