FAZER LOGINTo the king of my heart... Cheeseeee....
Isabela’s POVAng simoy ng hangin ay may kasamang alat at bango ng kalikasan, humahaplos sa aking mukha habang pinagmamasdan ko ang malawak at kulay-turquoise na dagat. Narito kaming lahat ngayon sa isang napakaganda, eksklusibo, at pribadong isla na isa sa mga properties na binili ni Liam at pinaganda para sa binyag ng aming bunsong anak.Matapos ang solemn na seremonya sa tapat ng dalampasigan kung saan ang mismong tunog ng mga alon ang nagsilbing background music, lumipat ang lahat sa isang marangyang open-air pavilion. Ang buong paligid ay pinalalamutian ng mga mamahaling puting bulaklak at mga baging, na perpektong bumagay sa puti at gintong tema ng selebrasyon.“Ang pogi naman ng inaanak ko, natutulog na parang anghel,” narinig kong wika ni Mutya habang nakadungaw sa duyan kung nasaan si Lisean.“Siempre mana sa ninong,” nakangiting sagot ni Casey habang marahang hinahaplos ang kaniyang sariling tiyan na ngayon ay kapansin-pansin na rin ang umbok. Sabay haplos sa pisngi ni Hudson
Liam’s POV“Doc, baka naman po pwedeng turukan niyo pa si Isabela ng painless? Kahit ano pong pampakalma sa sakit!” Halos hindi ako makahinga habang sumisigaw sa doktor, habang ang sarili kong mga kamay ay nanginginig sa takot.Pakiramdam ko ay mas namumutla pa ako kaysa sa asawa ko. Kitang-kita ko ang naglalakihang butil ng pawis na bumabagtas sa noo ni Isabela habang pilit siyang umiiri. Ngunit hindi man lang pinansin ng doktor ang pakiusap ko, nanatili itong nakapokus sa ginagawa at patuloy na inasikaso ang panganganak ng aking asawa.Nasa loob kami ng delivery room ngayon. Buong-tapang kong pinanindigan ang pangakong sasamahan ko siya sa loob, ngunit sa totoo lang, parang madudurog ang puso ko sa bawat segundong lumilipas. Ang kamay ko na hawak-hawak niya ay halos magkapira-piraso na ang mga buto sa tindi at higpit ng kanyang kapit sa tuwing dumarating ang hilab.“Mhine... Isabela, I'm here. Nandito lang ako,” nauutal at nanginginig ang boses na pagpapakalma ko sa kanya, kahit an
Isabela’s POVNauna kaming nagpaalam ni Liam sa reception dahil na rin sa bigat ng aking katawan. Ngayon, pagod akong naupo sa sofa na malapit sa kama ng aming hotel room. Kakatapos ko lang maligo at kasalukuyang pinatutuyo ang aking basang buhok gamit ang tuwalya. Si Mommy at ang munting si Maeva ay magkasama na sa kabilang kuwarto at mahimbing nang natutulog, habang ang kapatid ko namang si Kuya Sean ay ewan ko kung nasaan at may sarili na namang mundo.Mag-aalas diyes na ng gabi. Pagkatapos kong magpatuyo ng buhok, lumipat ako sa harap ng vanity mirror upang magsuklay. Ngunit pagkalapag ng aking suklay, biglang napatigil ang kamay ko.May dalawang pamilyar na bagay na nakapatong sa ibabaw ng mesa.Dahan-dahan kong ibinaba ang suklay, nanginginig ang aking mga daliri habang pinupulot ang dalawang magkaibang customized bracelets. Nanlaki ang aking mga mata, at ang aking puso ay nagsimulang tumambol nang napakabilis sa halo-halong kaba at gulat.“Hindi ba’t... bracelet ko ito? At kay
Isabela’s POVMatapos ang isang napakagandang seremonya sa simbahan, lumipat ang lahat sa reception venue para sa pagpapatuloy ng selebrasyon. At ganoon na lang ang laglag-panga kong paghanga nang tuluyan kaming makapasok sa bulwagan.Napakalawak ng espasyo at tila ba dinala kami sa isang mahiwagang kagubatan sa Europa. Ang buong paligid ay nababalutan ng nakatutuwang tema nina Casey at Hudson, isang perpektong timpla ng olive green at kalikasan. Sa labas pa lang, isang eleganteng madilim na berdeng welcome signboard na pinalalamutian ng mga sariwang kulay-pish na rosas ang sumalubong sa mga bisita. Pagpasok naman sa loob, isang mahabang arko na gawa sa makakapal na berdeng dahon at maliliit na puting bulaklak ang nagsilbing daanan, na nagbibigay ng pakiramdam na naglalakad ka sa isang tagong paraiso.Ang mga mahahabang mesa para sa mga bisita ay nababalutan ng mamahaling telang olive green. Sa gitna niyon ay ang mga naglalakihang plorera na puno ng mga puting rosas, mga ligaw na dah
Liam’s POVDumagundong ang malalim at solemn na tunog ng organ sa buong sulok ng lumang simbahan, hudyat para sa pagsisimula ng wedding march. Ang lahat ng mga bisita ay sabay-sabay na tumayo, bakas ang mga ngiti at pananabik sa kanilang mga labi habang nakatitig sa pinto ng simbahan.Bilang best man, nauna na akong nagmartsa sa unahan kasama ang iba pang abay. Habang nakatayo sa tabi ng altar at nakamasid sa wedding entourage, hindi ko mapigilan ang labis na galak sa aking dibdib, lalo na nang dumating ang pagkakataon para sa mga flower girl.Doon, naglalakad nang dahan-dahan ang aking munting prinsesa, si Maeva. Nakasuot siya ng isang napakagandang olive green na bestida na may ribbon, isang napakarikit na obrang gawa mismo ng kanyang ina. Seryosong-seryoso ang mukha ng anak ko habang maingat na kumukuha ng mga talulot ng bulaklak sa kanyang basket at isinasaboy ito sa mahabang carpet.Nang mapansin niya ako sa unahan, saglit na sumilay ang isang napakatamis na ngiti sa kanyang m
Isabela’s POVToday is the day. Narito kaming lahat ngayon sa Tagaytay para sa kasal nina Casey at Hudson.Sinalubong kami ng lungsod ng isang napakagandang panahon, malamig at presko ang simoy ng hangin na humahaplos sa balat, habang ang sikat ng araw naman ay banayad at hindi nakasisilaw, tila nakikisa sa selebrasyon ng pag-ibig ngayon. Malayo sa maingay at mausok na siyudad, ang pangkalahatang vibes dito sa resort ay napakapayapa ngunit puno ng romantikong enerhiya. Rinig mula sa labas ang banayad na tugtog ng instrumental na mga awitin na lalong nagpapaganda sa selyo ng umaga.Ngunit sa likod ng kalmadong tanawin ng Bulkang Taal, abalang-abala ang lahat ng tao. Sa labas, makikita ang mga florists at decorators na mabilis at pulidong inaayos ang mga arko ng naglalakihang puting rosas at pastel na mga bulaklak. Ang mga photographers at videographers naman ay pabalik-balik bitbit ang kanilang mabibigat na kagamitan, sinisigurong walang makakaligtaang anggulo. Maging ang mga kasama
Isabela’s POVNarinig ko ang sarili kong huminga nang malalim, para bang ngayon lang talaga ako nakahinga nang buo. Nakapatong pa rin ang noo niya sa akin, at sa lapit na iyon, ramdam ko ang gaan at bigat nang sab
Isabela’s POVTahimik ang gabi sa Marina Bay habang magkahawak-kamay kaming naglalakad ni Liam. Kita ko ang repleksyon ng mga ilaw ng lungsod sa tubig, parang mga bituin na nahulog sa lupa. May hawa
Beatrice’s POV“Why are you crying?”Malungkot at may bahid ng pagkabahala ang boses kong sumalubong kay Celeste nang makita ko siyang palabas ng kwarto
Liam’s POV“Liam?”Bumalik ako sa kasalukuyan nang marinig ko ang mahinang pagtawag ni Isabela. Para akong hinila palabas mula sa sarili kong mundo, isang mundong siya rin lang ang laman.“Bakit?” litong tanong ko, kahit alam kong nahuli na niya ang pagkawala ko sa sarili.“May problema ba?” may ba







